ગુસ્સાની કિંમત

પતિ-પત્નીનાં લગ્નજીવનની સુવર્ણજયંતીની ઉજવણીને હજી એક વર્ષ પણ માંડ થયું હતું. તે વખતે મિત્રો, સ્નેહીઓએ સફળ લગ્નજીવનની ઉજવણી માટે એક નાનકડો સમારંભ પણ રાખ્યો હતો. પચાસ વર્ષના એકધારા, પણ શાંત અને પ્રસન્ન દાંપત્યજીવનનું રહસ્ય જાણવા ચાહ્યું હતું. પત્નીએ તો હળવું હસીને એનો જવાબ આપવાનું ટાળ્યું હતું, પણ પતિદેવથી બોલ્યા વિના ન રહેવાયું : ‘અમે બંને એકબીજાને વિશ્વાસમાં લઈને જ દરેક કામ કરીએ છીએ. અસંમતિના પ્રસંગે વિચારવિનિમય કરી નિર્ણય લઈએ છીએ. એકબીજાથી કોઈ વસ્તુ છુપાવતાં નથી. અમારી અતીતની ખાનગી વાતો પણ અમે એકબીજાને જણાવી દીધી છે અને સ્વીકારી લીધી છે.’
પતિદેવે એક વાત તેમના સ્નેહીઓને નહોતી જણાવી. પત્નીના કબાટમાં લાકડાની એક પેટી હતી, જેને હંમેશાં તાળું લગાડેલું રહેતું. પત્નીએ પતિને કહ્યું હતું કે આ પેટી ખોલવાનો ક્યારેય પ્રયત્ન કરવો નહીં, તેમ આમાં શું છે એવો પ્રશ્ન પૂછવો નહીં. પતિએ આ બાબતને ગંભીરતાથી લઈ પત્નીની ઈચ્છા અનુસાર એને વિશે ચુપકીદી સેવી હતી.
એકાએક પત્ની ગંભીર રીતે બીમાર પડી ગઈ. ડૉક્ટરે જણાવી દીધું કે તેની બચવાની કોઈ આશા નથી. આ પછી બંને જણાએ એકમેકને કરવા જોઈતા બધા જ ખુલાસા કરી લીધા. પત્નીએ પતિને પેલી પેટી લઈ આવવાનું કહ્યું. તેની ચાવી જ્યાં સંતાડી હતી ત્યાંથી તે લાવીને પેટી ખોલવાનું કહ્યું. પતિએ તે ઉઘાડી તો તેમાં મોતીના ભરતકામવાળી બે સુંદર ઢીંગલીઓ હતી. તે ઉપરાંત પાંચ-દસ-સો રૂપિયાની નોટના થોકડા તથા મોટી સંખ્યામાં સિક્કા હતા. એકાદ કલાકની મહેનતને અંતે પતિદેવે એની ગણતરી કરી તો તે પૂરા પંચાણું હજાર રૂપિયા ઉપરાંતની રકમ થતી હતી ! તેણે બાવરા બનીને પૂછ્યું : ‘આ બધું શું છે ?’

પત્નીએ કહ્યું : ‘આપણાં લગ્ન થયાં ત્યારે મારી માતાએ કહ્યું હતું કે લગ્નજીવનને સફળ બનાવવું હોય તો ધણીની સામે દલીલ કરવી નહીં. જે કહે તે ચૂપચાપ સાંભળી લેવું. તને જો ગુસ્સો આવે તો ઢીંગલી ગૂંથવા બેસી જાવું. પતિ આ સાંભળીને ગળગળા થઈ ગયા. બૉક્સમાં બે ઢીંગલીઓ અકબંધ પડી હતી. મારી પત્નીને આટલાં વર્ષોમાં મારી પર માત્ર બે વાર ગુસ્સો આવ્યો છે એમ જાણી તેને પોતાની જાત પર ગર્વ થયો, પછી તેણે પૂછ્યું : ‘આ આટલા બધા પૈસા આમાં કેમ છે ?’
તેણીએ ઠંડે કલેજે જવાબ આપ્યો : ‘બાકીની બધી ઢીંગલીઓ મેં વેચી દીધી તેની જમા થયેલી આ રકમ છે.’