ગિજિ બકરીનું વાંકડું શિંગું

ગિજિ પોતાના વાંકડા શિંગા વિશે ચિંતા કરે છે, પરંતુ જ્યારે તે મિત્રોની ખંજવાળ દૂર કરવામાં મદદ કરે છે, ત્યારે તેને સમજાય છે કે તેની અલગતા એક ખાસ ભેટ છે.

ગિજિ પાસે બે નાનકડાં શિંગાં છે—એક સીધું અને એક થોડીક વાંકડું. તે ઘણી વાર વિચારે છે કે તેના શિંગાં સરખાં કેમ નથી અને શું બીજા તેનો મજાક કરશે. પરંતુ એક દિવસ, જ્યારે ટૂટુ બકરાને પીઠમાં ઘણી ખંજવાળ થાય છે અને કોઈ મદદ કરી શકતું નથી, ત્યારે ગિજિનું વાંકડું શિંગું જ કામ આવે છે. ધીમે ધીમે ગિજિ સમજે છે કે જે વાત તેને જુદી બનાવે છે, એ જ તેને ખાસ, ઉપયોગી અને પ્રેમભરી બનાવે છે.

ગિજિ પાસે બે નાનકડાં શિંગાં હતાં. એક ઊંચું અને સીધું હતું. બીજું નાનકડું અને થોડીક વાંકડું હતું. એ તૂટેલું કે ખોટું નહોતું, બસ થોડું વાંકડું હતું.

દરેક સવારમાં ગિજિ તળાવમાં ઝાંખી લેતી. તે નિશ્વાસ ભરતી: 'મારા શિંગાં સરખાં કેમ નથી?' પાણી લહેરાતું અને તેની ચિંતા પણ લહેરાતી.

ધુપપત આવેલ ટેકરી પર તેના મિત્રો કુદતા અને હસતા હતા. ગિજિ પણ જોડાઈ, પરંતુ તેણે માથું છુપાવી દીધું. 'શું બધા મને ધ્યાનથી જોશે?' તે વિચારી. 'શું તેઓ મારા વાંકડા શિંગે હસશે?'

એક ઠંડી પવનવાળી બપોરે બકરાઓ નરમ લીલા ઘાસમાં દોડ્યા. વાદળો રુઈ જેવી તરતા હતા અને હાસ્ય હવામાં ગુંજતું હતું.

અચાનક ટૂટુ બકરો નીચા ઝાડ નીચે અટકી ગયો. 'અરે! મારી પીઠમાં ઘણું ખૂજવું છે!' તેણે ઉછડતા કહ્યું, ડાબે-જમણે વળતો. વૃક્ષની છાલ પણ ખૂજવાળીની સચ્ચી જગ્યાએ પહોંચી શકી નહોતી.

મિત્રો દોડી આવ્યા મદદ કરવા. કોઈએ ખુરથી ખંજવાળ્યું. કોઈએ નાકે ધક્કો માર્યો. કોઈએ લાકડી ચુભાડી. કશુ ફલ નહોતું. ખૂજલી રહી અને ટૂટુ કીડાની જેમ લચકતો રહ્યો.

ગિજિ શાંત રહીને જોઈ રહી. પછી તેને ધ્યાન આવ્યું કે તેનું વાંકડું શિંગું તો નાનકડા પીઠ-ખંજવાળિયાથીસરખું છે. કદાચ તે મદદ કરી શકે!

ગિજીએ બહાદુર બનીને પગલું ભર્યું. 'હું પ્રયાસ કરું?' તેણે ધીમે કહ્યું. ગિજીએ પોતાનું વાંકડું શિંગું સાચી જગ્યાએ રાખ્યું અને ધીમે ધીમે ઘસ્યું.

'આહ્, એકદમ સારું!' ટૂટુએ રાહતનો શ્વાસ લીધો. બીજા બકરાઓ ખુશ થતાં બૂમ્યા. 'ગિજિ, તારું શિંગું તો અદ્ભુત છે!' તેઓ ચમકતી આંખોએ પડકાર્યા.

ગરમ ગર્વ ગિજિની અંદર ઉછળ્યો. તેનું શિંગું ખાસ હતું! થોડા જ સમયમાં નાનકડી કતાર બની. દરેક મિત્રને નરમ ખંજવણી મળી અને ખુશીથી સ્મિત ફૂટી નીકળ્યું.

વધુ બકરાઓ દોડતા આવ્યા. 'મને કાનમાં ગજીયું આવે છે!' 'મને ખભામાં પણ!' ગિજી હસી અને એક-એકને મદદ કરી, જ્યાં સુધી બધા આરામ ન અનુભવે.

તી સાંજે મિત્રો એને 'ગિજિ, મહાન બકરા-ખંજવાળિયા!' કહીને બોલાવતા. ગિજિએ તળાવમાં ચાંપલી નજર નાખી, અને સામે સ્મિત કરતી બકરી ગર્વભરેલ દેખાતી હતી.

એક શિંગું સીધું, એક વાંકડું, છતાં બંને ઉત્તમ. હવે ગિજિ જાણતી હતી કે અલગ હોવું તેને વિશેષ, ઉપયોગી અને પ્રેમભર્યું બનાવે છે.