કૃષ્ણાની માટીની શરારત

ગોકુલમાં રમતાં રમતાં કૃષ્ણા માટી ખાય છે એવી ફરીયાદ યશોદા સુધી પહોંચે છે. જ્યારે તે કૃષ્ણાને મોં ખોલવા કહે છે, ત્યારે માટી નહીં પરંતુ આખું બ્રહ્માંડ દેખાય છે—અને માતાનો પ્રેમ વધુ ઊંડો બની જાય છે.

આ પૌરાણિક મિત્રતાભરી વાર્તામાં ગોકુલની ઉજાસભરી સવાર, બાળકોની રમૂજી મસ્તી અને કૃષ્ણાની નાની શરારત જીવંત બને છે. મિત્રો ફરિયાદ કરે છે કે કૃષ્ણાએ માટી ખાધી, પરંતુ યશોદા જ્યારે તેના નાનકડા મોંમાં ઝાંખે છે ત્યારે તેને સૂર્ય, ચંદ્ર, તારાઓ, નદીઓ, પહાડો અને આખું ગોકુલ દેખાય છે. આશ્ચર્ય, સ્નેહ અને માતૃત્વથી ભરેલી આ વાર્તા કૃષ્ણાના દિવ્ય રહસ્ય અને યશોદાના અખૂટ પ્રેમને સુંદર રીતે રજૂ કરે છે.

એક ઉજાસભરી સવારએ ગોકુલમાં, કૃષ્ણ, બલરામ અને મિત્રો બહાર રમ્યા. ગરમ સૂર્યે ઘાસને ચુંબન આપ્યું, પ્રેમાળ ગાયોએ ચારો ચાવ્યો અને હાસ્યે ગામની હવા ભરી દીધી.

બાલકોએ દોડધામ કરી અને ભીનું માટી અથેડી નાનાં ઘરો બનાવ્યા. તેમની કલ્પનામાં, કાઠિયાં મિનાર તેજસ્વી કિલ્લા અને ભવ્ય રાજ્યો બની ગયા.

કૃષ્ણાના ગાલ ગોળ છે, આંખો ચમકી રહી છે, અને તે શરારતી હસે છે. સૌને ખબર છે કે આમાં કંઈક મજા અને થોડી શરારત છે!

અચાનક એક છોકરો ચીસ પાડ્યો, 'મૈયા, જુઓ! કૃષ્ણા માટી ખાય છે!' બધા બાળકો કૃષ્ણા તરફ વળ્યા, આંખો આશ્ચર્ય અને ઉત્સાહથી મોટી થઈ ગઈ.

માતૃ યશોદા દોડતી આવી, કમર ઉપર હાથ. 'કૃષ્ણા, મારો દીકરો, તું માટી ખાધી?' તેણીએ મક્કમ પણે પૂછ્યું, છતાં તેના અવાજમાં હજુ પ્રેમ ભરેલો હતો.

કૃષ્ણાએ નિર્દોષ આંખોથી ઉપર જોયું. 'નહીં, માયા,' તેણે મીઠી રીતે કહ્યું. 'મેં માટી નથી ખાધી.'

બલરામ આગળ આવ્યો અને આંગળીથી બતાવ્યું. 'તમામ! તેણે ખરેખર માટી ખાધું! અમે સૌએ તેને માટી મોંમાં મૂકતો જોયો,' તેણે મોટાભાઈની સાદી સચ્ચાઈથી કહ્યું.

યશોદા ઘૂંટણીએ બેસી, કૃષ્ણાની જાન્હે સફાઈ કરી, અને હળવેથી કહ્યું, 'કાન્હા, મોં ખોલ.' કૃષ્ણાએ બિલાડી જેટલો શરમાતો માથું હલાવ્યું.

'કૃપા કરીને ખોલ,' તે ફરી બોલી. કૃષ્ણાએ ધીમેધીમે હોઠ ખોલ્યા. યશોદાએ અંદર જોયું—અને માટીનું અંશ પણ ન જોયું.

એની જગ્યાએ, યશોદાએ વિશાળ બ્રહ્માંડ ભમતું જોયું. તેજસ્વી સૂર્ય, ઠંડો ચંદ્ર અને ઝગમગતા તારાઓ તેના નાનકડા દીકરાના મોંમાં તરતા હતા!

તેણે નદીઓ, પહાડો, વાદળો, પ્રાણી અને માણસો—ગોકુલને પણ—જોયાં. તેણે પોતાને જ એ જાદુઈ મોંમાં ઝાંખતી જોયી.

યશોદાએ આશ્ચર્યથી ઉછાળ ભર્યો, શ્વાસ લેવું ભૂલી ગઈ. 'આ બાળક કોણ છે?' તેણે વિચાર્યું. કૃષ્ણાએ માત્ર રમૂજભર્યા, પ્રેમાળ સ્મિતથી જવાબ આપ્યો.

આ સ્મિતમાં તેણે યાદ કર્યું: એ તો મારો કાન્હો, મારો નાનો દીકરો. તેણીએ તેને ઉચકી લીધો અને પહેલાં કરતાં પણ વધારે ભીંસીને ચાંપ્યો.

તેણે ધીમેથી કહ્યું, 'તારે દુનિયા ધારવી હોય કે ફક્ત મીઠાઈ, તારે કદી પણ માટી ખાવું નથી.' કૃષ્ણા ખખડાટથી હસ્યો, તેની આંખોમાં વચન ચમકી ઉઠ્યું.

આ દિવસ પછી, મિત્રો જ્યારે પણ કોઈ શરારતની ફરીયાદ લેતા, યશોદા હંમેશા પહેલાં તપાસ કરતી. કારણ કે તેણે જાણતી હતી, તેના ખોળામાં આખું બ્રહ્માંડ પણ છુપાઈ શકે છે.