મિલો વાંદરાનું ગુમ થયેલું કેળું

મિલો પોતાનું કેળું ગુમાવી દે છે અને મિત્રો પર દોષ મૂકે છે, પરંતુ પછી તેને સમજાય છે કે પહેલા શાંતિથી પૂછવું અને માફી માંગવી કેટલી મહત્વની છે.

મિલોને કેળાં ખૂબ ગમે છે, પરંતુ એક સવાર તેનું ખાસ પીળું કેળું અચાનક ગાયબ થઈ જાય છે. ગુસ્સા અને ચિંતા વચ્ચે તે પોતાના મિત્રો ટારા, એલી અને ઝિપ્પી પર શંકા કરે છે. પછી મિલોને ખબર પડે છે કે કેળું તો તેણે જ બીજી જગ્યાએ મૂક્યું હતું. આ જંગલની મીઠી વાર્તા મિત્રતા, ખોટો આરોપ, સાચી વાત કહેવી અને દિલથી માફી માંગવાની મહત્વતા શીખવે છે.

વાંદરો મિલોને કેળાં બહુ ગમતાં—મોટાં, નાનાં અને ટપકાંવાળાં. દર સવારે તે એક તેજ પીળું કેળું તેની ખાસ નાસ્તા માટે પસંદ કરતો. તે તો મઝાની કેળાની ગીત પણ ગાતો!

એક સુંદર સવાર, મિલોએ સૌથી સુંદર કેળું પસંદ કર્યું અને તેને પથ્થર પર રાખ્યું. તે ખુશ થઈને બોલ્યો: 'હવે હું તને ખાઈશ!' પછી તે ખુશીથી દોડ્યો.

ઝાડની વેલાઓ પર ઊંચે અને ઝડપથી ઝુલ્યા પછી, મિલો કૂદકૂદતો પાછો આવ્યો—પરંતુ પથ્થર તો ખાલી! તેનું સુંદર કેળું જાદૂથી ગાયબ થઈ ગયું, અને તે દુખી થઈ ગયો. 'ઓહ હો!' તેણે કહ્યું.

મિલીની આંખો વડી થઈ ગઈ. 'મારું કેળું તો ગયું!' તે ગોળ ફેરો પાડી કૂદ્યો. ચિંતા તેની કાનમાં ગુસ્સે માખીઓ જેવી ગૂંજતી હતી. એ ક્યાં હશે?

એનો ચેહરો રીસાયો અને તેની પૂંછડી ઢોલ જેવી ધડધડવા લાગી. 'કોઈએ કેળું ચોરી કર્યું છે!' મિલોએ ઝાડોની તરફ આંગળી કરી કહ્યું. 'હવે જ હું કેળા ચોરને શોધી કાઢીશ!'

મિલો ટૂકાન ટારા પાસે ગયો, જે જાંબલી બેર ખાઈ રહી હતી. 'ટારા, શું તુંએ મારું કેળું લીધું?' તેણે ઉગ્ર સ્વરમાં પૂછ્યું. ટારાએ તેની રંગબેરંગી ચાંચ હલાવી. 'નહી, મિલો. હું તો ફક્ત બેર ચાખું છું—જરા આ રસ જુઓ!' મિલો ગુસ્સે ગુંગુડતો આગળ વધ્યો.

પછી તે હાથી એલી પાસે ગયો, જે નદીમાં છપછપ કરતી હતી. 'એલી, ચોક્કસ તારી પાસે છે!' તે ચીસ્યો. એલીએ ઊંચે પાણી છાંટ્યું. 'અહીં તો ફક્ત પાણી છે, મિત્ર,' તેણે નરમાઈથી કહ્યું. મિલોની ભ્રૂ વધુ ચડકતી ગઈ.

મિલો દોડીને ઝિપ્પી ઝેબ્રા પાસે પહોંચ્યો, જે ઝડપી દોડતો હતો. 'ઝિપ્પી, ઉભો! મારું કેળું આપ!' તે ચીસ્યો. અચરજથી તેની ધારી ધ્રૂજવા લાગી, અને ઝિપ્પીએ ઉકળકડા શ્વાસ સાથે કહ્યું: 'હું તો ફક્ત દોડાભાગ કરી રહ્યો છું, મિત્ર—મારી પાસે કોઈ નાસ્તો નથી.'

મિલોએ હાથ જોડીને છાતી પર વાળ્યા અને નીચે બેસી ગયો. 'કોઈ મારો મિત્ર નથી!' તે ગુસ્સામાં એકલો લાગ્યો. તેની આંખોમાં નાની નાની આંસૂ ચમકતી હતી.

સમય પસાર થયો. મિલોના પેટે જંગલના ઢોલ જેવી ઘરઘરાટ કરી. તેણે ખાલી પથ્થર તરફ જોયું અને ઊંડો ઉચ્છવાસ લીધો, હજુ પણ ભૂખ્યો અને ઉદાસ. પછી એક નાનો વિચાર તેની મનમાં ટપક્યો.

'થોભો…' તે ધીમે બોલ્યો. મિલોએ પથ્થરો પાછળ, પાંદડા નીચે અને મૂળો આસપાસ જોયું—પરંતુ કંઈ મળ્યું નહીં. તેણે માથું ખંજવાળ્યું અને સવારની તમામ ઘટનાઓ મનમાં ફિલ્મ જેવી ફરી જોઈ.

'હું કેળું કાઢ્યું… મૂક્યું… અને પછી એ લાકડાના કંડા પર બેસી ગયો!' તે ચીસ્યો. મિલો દોડ્યો, અને ત્યાં, લાકડા પર, થોડી ધૂળવાળી પણ સુરક્ષિત, તેની ગુમ થયેલી કેળી પડી હતી.

મિલો થોભી ગયો. 'કેળું તો મેં જ ખસેડ્યું હતું,' તેણે ઉચ્છવાસ સાથે કહ્યું. 'મેં મિત્રો પર ખોટો દોષ મૂક્યો.' તેના ગાલ લાલ થયાં, પરંતુ તેણે કાળજીપૂર્વક કેળું ઉઠાવ્યું અને માફી માંગવા ચાલ્યો.

મિલોએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને કહ્યું, 'મિત્રો, મને કેળું મળી ગયું છે! હું ભૂલી ગયો હતો કે મેં તેને લાકડાં પર મૂક્યું હતું. મને માફ કરો, હું ખોટો હતો.'

ટારાએ પાંખ ફફડાવેલી, એલીએ સ્મિત કર્યું અને ઝિપ્પીએ માથું હલાવ્યું. 'અમે તને માફ કરીએ છીએ,' તેમણે કહ્યું. 'આગળથી, પહેલા પૂછ, આરોપ ન મૂક.' મિલોના દિલમાં ગરમ રાહત ખીલી. તેણે આભારથી માથું નમાવ્યું.

મિલોએ કેળું છીલ્યું અને ચાર ભાગમાં વિભાજિત કર્યું. 'એક ટારા માટે, એક એલી માટે, એક ઝિપ્પી માટે, અને એક મારા માટે!' તેમણે બધા સાથે બેસીને હળવી છાયા હેઠળ હસતા હસતા કેળું ખાધું.

મિલોની મોટી વાદળી આંખો ચમકી. તેણે શીખ્યું કે સાદા રીતે પૂછવું અને સાચું કહેવું મિત્રોને નજીક રાખે છે. જ્યારે બધા હસતા હતા, ત્યારે જંગલ વધુ સુંદર લાગ્યું.