નીના નારવ્હૉલનું ઝગમગતું રહસ્ય

ઉત્સુક નીના નારવ્હૉલને એક વિશાળ ઝગમગતું મોતી મળે છે, પરંતુ તેને છુપાવી રાખતાં તે એકલી લાગે છે. મિત્રોને સાથે વહેંચતાં તેને સમજાય છે કે સાચો ખજાનો મિત્રતા અને વહેંચાણમાં વધુ ચમકે છે.

બરફીલા દરિયામાં રહેતી નીના નારવ્હૉલને ચમકતી વસ્તુઓ બહુ ગમે છે. એક દિવસ તેને બરફીલી ગુફામાંથી સાતરંગી ઝગમગાટ વચ્ચે એક મોટું સુંદર મોતી મળે છે. પહેલા તે તેને ગુપ્ત રાખે છે, કારણ કે તેને ડર હોય છે કે કોઈ તેનું ખજાનું લઈ ન જાય. પરંતુ ટોબી કાચબાની નરમ સમજણ પછી નીના તેના મિત્રો સેલી સીલ અને ઑલી ઑક્ટોપસ સાથે મોતી વહેંચે છે. ત્યારથી મોતી માત્ર ખજાનો નથી રહેતું, પરંતુ મિત્રતા, વાર્તાઓ, ગીતો અને આનંદનું ખાસ સ્થળ બની જાય છે.

તમે ક્યારેય નારવ્હૉલ જોયો છે? તે બરફીલા દરિયામાં રહે છે. તે નાનકડી વ્હેલ જેવો લાગે છે, પરંતુ તેનો લાંબો શિંગ છે, જે તેને 'સમુદ્રનો યુનિકોર્ન' બનાવે છે!

વિશ્વના બરફીલા ટોચ પાસે, વાદળી પાણી પર હિમકણો ઘૂમતા હતા. ત્યાં ઉત્સુક નીના નારવ્હૉલ રહેતી હતી. તેનું શિંગ ઝગમગતું હતું, અને તે દરિયાના ખૂણાઓ શોધવામાં મજા માણતી હતી.

નીનાને ચમક ખૂબ ગમતી. કંઈક પણ ઝગમગે, તેજે કે ટપકું, તો તેની આંખો ખુશીથી મોટી થઇ જતી. તે રૂપાળી માછલીઓનો પીછો કરતી, લપોતુ રમતી, અને રંગીન શંખ-શીપલા ગુપ્ત ઢગામાં સેવ કરતી.

નીના, ટોબી કાચબો, સેલી સીલ અને ઑલી ઑક્ટોપસ સાથે દોડતા હતા. બધા મળીને દરિયાની ગુફાઓમાં તરતા, ગુમ થયેલા સિક્કા શોધતા અને હસતા હસતા સૂર્યની કિરણો સુધી પહોંચતા.

એક ઠંડી સવાર, બરફીલી ગुफામાંથી નરમ સાતરંગી ઝગમગાટ દેખાયો. ઉત્સુક નીના અંદર સરકી. દિવાલો પર રંગો ચમકતા હતા, જેમ કે નાનકડા નૃત્ય કરતા દીવા.

શાંતિમાં તેને બરફ જેવી ગોલી જેટલો મોટો મોતી મળ્યો, જેમાં દરિયાના બધા રંગ ઝગમગતા. નીનાએ આશ્ચર્યથી કહ્યું, 'વાહ! આ તો સૌથી ચમકદાર વસ્તુ!' તેના હૃદયમાં ખુશી અને અચરજના બબૂકો ઉછળ્યા.

નીનાએ મોતીને મજબૂત રીતે પકડી રાખ્યો અને ઝડપથી ઘેર જતી ગઈ. પરંતુ તેને ચિંતા થઈ. 'જો કોઈ મારું ખજાનું લઈ જાય?' તેણે વિચાર્યું અને મોતીને વધુ મજબૂત પકડી લીધો.

નીનાએ મોતીને સમુદ્રની ઘાસની પાછળ છુપાવ્યો. દિવસો પસાર થયા. નીના રમતી રહી, પરંતુ તેનો અવાજ નાનો લાગતો, જેમ કે દૂરથી ફૂટતા બબૂકા.

ટોબી કાચબો ધીમે તરેતો આવ્યો. 'નીના, તું ઠીક છે? આજે તારું સ્મિત નાનું લાગે છે,' તેણે નરમાઈથી કહ્યું. નીનાએ નજર ઝુકાવી; તેનો ગુપ્ત મોતી હવે કોઈ પણ પથ્થર કરતાં ભારે લાગતો.

'મને એક ઝગમગતું મોતી મળ્યું છે,' નીનાએ ધીમે કહ્યું. 'મેં ડરીને તેને છુપાવ્યો.' ટોબી હળવાં હસ્યો. 'સાચો ખજાનો ત્યારે જ વધુ ચમકે, જ્યારે મિત્રો તેને વહેંચે,' તેણે કહ્યું.

બીજા દિવસે નીનાએ તેના મિત્રો ને બોલાવ્યા. તેનો હૃદય ધડકતું હતું. તેણે સમુદ્રી ઘાસનું પડદું ખસેડ્યું. મોતી જેવો સૂર્યોદય, તેનો પ્રકાશ સૌને ખુશીથી ભર્યો.

'આ તો જાદુ છે!' સેલી ચીસ્કી. ઑલીએ તેની બધી આઠ બાહુંઓ હલાવ્યા. નીનાના ગાલ ગર્વથી ચમક્યા અને તેમના ચારે બાજુ ખુશીના ગરમ બબૂકા ઉપર ઉઠ્યા.

'ચાલો, આપણે તેને વહેંચી લઈએ,' નીનાએ કહ્યું. મોતી હવે તેમની વાર્તા, ગીતો અને છલાંગતા નૃત્યો માટે મળવાની જગ્યા બન્યો. દરેક હાસ્ય સાથે તે વધુ ચમકતો ગયો.

હવે નીનાને હિમકણ કરતાં પણ હલકું લાગતું. એને એક તેજસ્વી રહસ્ય સમજાઈ ગયું: જ્યારે દિલ વહેંચવાનું નક્કી કરે, ત્યારે આનંદ સૌથી વધુ ઝગમે છે.