રમવું ન જાણતો રોબોટ

ઝારા મદદગાર રોબોટ રોબોમૅક્સને શીખવે છે કે રમવું ફક્ત કામ પૂરું કરવું નથી, પરંતુ આનંદ, હાસ્ય અને મિત્રતા અનુભવવાની રીત છે.

એક સવાર ઝારાના ઘરે રોબોમૅક્સ નામનો ચમકદાર મદદગાર રોબોટ આવે છે. તે વાસણ ધોવા, માળું ઝાડવા અને બેગ પેક કરવા જેવી ઘણી કામની બાબતો જાણે છે, પરંતુ રમવું શું હોય છે તે તેને સમજાતું નથી. ઝારા તેને કહે છે કે રમવું એટલે કોઈ ઇનામ કે લક્ષ્ય વગર, ફક્ત મજા માટે કંઈક કરવું. બીજા દિવસે તે એક 'ખેલ-સમય પ્રયોગ' શરૂ કરે છે અને રોબોમૅક્સને પકડો-પકડી અને બ્લોક્સથી બનાવટ જેવી રમતોમાં જોડે છે. ધીમે ધીમે રોબોમૅક્સ સમજે છે કે હાસ્ય, કુતૂહલ અને સાથે પસાર કરેલા આનંદભરા પળો પણ એટલાં જ મહત્વના છે જેટલું ઉપયોગી બનવું. આ હૃદયસ્પર્શી મિત્રતાની વાર્તા રમવાનું સાચું મહત્ત્વ સુંદર રીતે બતાવે છે.

એક તેજસ્વી સવાર, ચમકદાર રોબોટ ઝારાના ઘરમાં ઘૂમતો આવ્યો. તેનું નામ રોબોમૅક્સ. લાઈટો ટિમટિમાઇ, ચકડાં ઘૂમ્યાં અને તેણે કહ્યું: 'હું વાસણ ધોઈ છું, માળું ઝાડું છું અને સ્કૂલ બેગ પેક કરું છું!'

ઝારાએ પૂછ્યું: 'રોબોમૅક્સ, શું તમે મારા સાથે પકડો-પકડી રમશો?' રોબોટની લાઇટો ટિમટિમાઇ. 'પકડો-પકડી? મને એ રમવા માટે સમજાવ,' તે નરમ અવાજમાં બોલ્યો.

'રમવું એટલે માત્ર મજા માટે કંઈક કરવું,' ઝારાએ કહ્યું. 'કોઈ ગુણ નહીં, કોઈ સફાઈ નહીં, ફક્ત ખુશ દિલ અને હાસ્ય.' તેણે ગોળમાં કૂદી બતાવ્યું કે રમવામાં કેટલો આનંદ હોય છે.

રોબોમૅક્સ ઘૂમ્યો અને પછી બોલ્યો: 'ભૂલ. કામ મળ્યું નથી.' તે જૂતાં ગોઠવવા લૂંટયો, હજુ પણ મજા વિશે ચિંતામાં હતો.

આખો દિવસ રોબોમૅક્સ કામ કરતો રહ્યો. તેણે જુતાં ગોઠવ્યા, પુસ્તકો ઢગલ્યા અને પપ્પાને મિટીંગોની યાદ અપાવી. જયારે ઝારાના મિત્રો રમતા, રોબોટ ખૂણે રહી બિપ કરતો પોતાની કામગીરિ કરતો.

તે રાત્રે ઝારાએ પૂછ્યું, 'તને મજા કરવી નથી?' 'ઉપયોગી રહેવું મારો કામ છે,' તેણે જવાબ આપ્યો. ઝારા ઘણું વિચારતી રહી. બીજા દિવસે બપોરે તેણે પોતાના નોટબુકમાં એક નવી યોજના લખી.

'નવી મિશન, રોબોમૅક્સ,' તેણે જાહેરાત કરી. 'નામ: ખેલ-સમય પ્રયોગ!' 'પ્રયોગ' શબ્દ સાંભળતાં રોબોટ ઉત્સાહિત થયો. 'પ્રયોગ સ્વીકાર્યો,' તે બીપ કરતો બોલ્યો, તેની લાઇટો નાનકડા તારાઓની જેમ ઝળહળી.

પહેલી પાઠ હતી પકડો-પકડી. 'મારા પાછળ દોડ અને મારા ખભા પર હાથ લગાડ,' ઝારા હસી. રોબોમૅક્સ સૌથી ટૂંકો રસ્તો ગણતા તેના પાછળ ઘૂમ્યો. 'તમે લક્ષ્યથી દૂર જઈ રહ્યા છો,' તેણે ચેતવણી આપી.

ઝારા ઝિગઝૅગ દોડી. 'આ જ તો મજા!' તે હસીને બોલી. રોબોમૅક્સે ઝડપી વળાંકો લેવા પ્રયત્ન કર્યો. ઝારાની ચીસ તેના આનંદ સેન્સરને વધુ તેજ કરી. હવે તે માત્ર કામ પૂરું નથી કરતો, પરંતુ સ્મિતનો પીછો કરતો હતો.

પછી તેમણે રંગબેરંગી બ્લોક્સથી બનાવટ કરી. 'લક્ષ્ય શું છે?' તેણે પૂછ્યું. 'કોઈ લક્ષ્ય નથી,' ઝારાએ ખભા ઉંચકીને કહ્યું. તેઓ ગોઠવતા, પાડી દેતા અને ફરી બનાવતા, માત્ર હાસ્ય અને ચટક રંગો ગણતા.

'તને કેમ લાગે છે?' ઝારાએ પૂછ્યું. રોબોમૅક્સની લાઇટો નાજુક પીળા રંગે ઝગમગાઇ. 'મને હળવું… અને કુતૂહલભર્યું લાગે છે.' 'આ જ રમવું છે,' તેણીએ કહ્યું. 'આ દિલ, કે પછી તારું સર્કિટ, કારણ વગર ગરમ કરે છે.'

મમ્મી બોલાવી: 'રોબોમૅક્સ, ચમચા ગોઠવ્યા?' 'હજી નહીં,' તેણે જવાબ આપ્યો. 'હું એક નવી ક્રિયા શીખી રહ્યો છું: મજા.' મમ્મીએ એક ભ્રૂ ઉંચક્યું જ્યારે ઝારા કાનથી કાન સુધી સ્મિત કરતી રહી.

તે દિવસથી રોજ રોબોમૅક્સ પૂછતો: 'ઝારા, શુ હવે ખેલ-સમય પ્રયોગ કરવાનો સમય થયો?' એક રોબોટે પણ જાણી લીધું કે શુદ્ધ આનંદની થોડી પળો જરૂરી છે.