गैरी जिराफची उंचीची अडचण

उंचीमुळे त्रासलेला गैरी जिराफ सवानाातील भुकेल्या मित्रांना झाडावरील पानं मिळवून देतो आणि स्वतःच्या वेगळेपणाचा अभिमान बाळगायला शिकतो.

सोनेरी गवताच्या सवानाात गैरी हा सगळ्यात उंच प्राणी आहे. खाली वाकलेल्या फांद्या आणि रस्त्याचे फलक यांना वारंवार धडक देत असल्यामुळे तो आपल्या उंचीबद्दल नाराज असतो. पण एके दिवशी उंच आकाशिया झाडावरील पानांपर्यंत पोहोचू न शकणाऱ्या भुकेल्या मित्रांना मदत करताना त्याला समजतं की त्याची उंची ही अडचण नसून एक खास देणगी आहे. मैत्री, मदत आणि आत्मस्वीकार यांची ही उबदार गोष्ट आहे.

सोनेरी गवतामधील सगळ्या प्राण्यांमध्ये गैरीच सगळ्यात उंच होता. त्याचं नाक झाडांच्या टोकाला गुदगुदवायचं, आणि छोटी पक्षी त्याच्या लहान शिंगांवर विसावत असत. दूरवरूनही तो लगेच दिसायचा.

पण गैरीला आपलं डोकं आपटायला अजिबात आवडत नव्हतं. प्रत्येक पावलावर खाली वाकलेल्या फांद्यांवरून 'ठक' असा आवाज यायचा. तो दुखऱ्या जागेवर हात फिरवत म्हणायचा, 'मी एवढा उंच का झालो?'

रस्त्याचे फलकसुद्धा काही कमी नव्हते. गैरी झुकायला विसरला की 'ठाण!' असा आवाज व्हायचा. तो लाजत हसत म्हणायचा, 'सॉरी फलक,' आणि किंचित ओढलेल्या कानांनी पुढे चालू लागायचा.

एक उजळ सकाळी त्याने उसासा टाकून म्हटलं, 'काश मी ससा किंवा अगदी मुंगीइतका छोटा असतो. मग कुणीच माझ्या डोक्यावर धडका देणार नाही.' तो अलगद पावलांनी चालत होता, प्रत्येक फांदीकडे लक्ष ठेवून.

वार्‍यावर हलके आवाज आले, 'मदत! मदत!' कुणीतरी किणकिणलं. तो आवाज सवात उंच आकाशिया झाडावरून येत होता, ज्या झाडावर गोड, खमंग हिरवी पानं लवलवत होती.

झाडाच्या खोडाजवळ गैरीला तीन भुकेले मित्र मिळाले: कासव टिया, माकड मॅक्स आणि सिंहाच्या पिल्लाचं लुलू. वर लटकणारी चविष्ट पानं हलत होती आणि त्यांची पोटं गडगडत होती.

मॅक्स उड्या मारत होता, लुलू ताणून उभी राहिली, आणि टिया आपल्या कवचावर टोटं उभी राहिली, पण कुणाच्याच पंजा किंवा खुर खाऊपर्यंत पोहोचला नाही. गैरीच्या मनात ऊब पसरली. कदाचित त्याची उंची उपयोगी पडेल!

तो हसला. 'उंच असणं अखेर उपयोगी पडेल!' गैरीने आपले लांब पाय सरळ केले, मान वर केली आणि ताज्या पानांनी भरलेली फांदी हलकेच कुरतडली.

'हूश्श!' पानं हिरव्या बर्फासारखी खाली फडफडली. 'आपल्यासाठी?' लुलूने आश्चर्याने विचारलं. 'हो, नक्की!' गैरी हसला. पिल्ल्यांनी आनंदाने 'चर्व-चर्व-चर्व' करत पानं खाऊन टाकली.

'गैरी, तू तर धमाल आहेस!' टियाने आनंदाने म्हटलं. मॅक्सने आपला शेपूट फिरवून म्हणालं, 'खाऊची वेळ म्हणजे मजेची वेळ!' गैरीला अभिमान वाटला की त्याच्या उंचीमुळे मित्रांची पोटं भरली आणि चेहरे हसले.

'तू आमचा उंच हिरो आहेस,' लुलू गोड आवाजात म्हणाली. आनंदाने गैरीचे ठिपके चमकले. पहिल्यांदा त्याला वाटलं की तो गोंधळू नाही, तर खूपच उपयुक्त आणि खास आहे.

बातमी लगेच पसरली. एक पिटुकला झेब्रा, लाजाळू वॉर्थॉग आणि उडू न शकणारा पक्षीसुद्धा टपकला. प्रत्येकवेळी गैरीने उंचावून पानं वाटली आणि हसू अधिकच फुललं.

सूर्य मावळताना गैरीने त्या जुन्या फलकाला पुन्हा धडक दिली. 'ठोऽक!' तो हसला, 'मी अजूनही वस्तूंना आपटतो, पण प्रत्येक धक्का माझ्या साहसाचा भाग आहे.' त्याच्या वरचं आभाळ केशरी रंगाने फुललं.

त्याने इंद्रधनुष्याच्या आकाशाकडे पाहिलं आणि हळूच म्हटलं, 'उंच असल्यामुळे मी इतरांना मदत करू शकतो, आणि म्हणूनच उंच असणं खरोखर छान आहे.'

आनंदी मनाने गैरीने स्वतःला पहिल्या संध्याकाळच्या ताऱ्याकडे उंचावलं. शेवटी तो समाधानी होता—उंच, दयाळू आणि सगळ्यांचा लाडका.