कृष्णाच्या मातीच्या खोडीत उघडलं विश्व आणि आईचं अखंड प्रेम

गोकुळातील खेळताना कृष्णाने माती खाल्ली अशी तक्रार येते. यशोदा त्याचं तोंड उघडायला सांगते, आणि तिथे तिला मातीऐवजी सूर्य, चंद्र, तारे आणि अख्खं विश्व दिसतं—मायेने भरलेली ही गोड पौराणिक गोष्ट.

गोकुळच्या उजळ सकाळीत कृष्ण, बलराम आणि मित्र मातीची घरं बांधत खेळत असतात. अचानक कृष्णा माती खातोय अशी हाक उठते आणि आई यशोदा धावत येते. कृष्णाच्या निरागस नकारानंतर ती त्याला तोंड उघडायला सांगते. पण आत माती नसते—तिथे फिरत असतं भव्य विश्व: सूर्य, चंद्र, तारे, नद्या, पर्वत, प्राणी, माणसं आणि गोकुळही. क्षणभर थक्क झालेली यशोदा शेवटी आपल्या कान्हाला मिठी मारते. खोडकरपणा, आश्चर्य आणि आईच्या मायेने उजळलेली ही पौराणिक मैत्रीची गोष्ट आहे.

गोकुळमध्ये एका उजळ सकाळी कृष्णा, बलराम आणि त्याचे मित्र बाहेर खेळत होते. ऊबदार उन्हाने गवताला चुम्बन दिलं, कोमल गायी रवंथ करत होत्या, आणि गावभर हशा पसरला होता.

मुलं इकडे-तिकडे धावत होती आणि ओलसर माती थोपटून लहान लहान घरं बांधत होती. त्यांच्या कल्पनेत ती डबडबीत मनोरे तेजस्वी किल्ले आणि मोठी राज्यं झाली होती.

कृष्णाचे गाल गोल होते, डोळ्यांत चमक होती आणि खोडकर हसू रुंद पसरलं. सर्वांना माहीत होतं की या चमकीचा अर्थ एक नवा विचार—आणि कदाचित थोडी मस्ती—येणार आहे!

अचानक एक मुलगा ओरडला, 'माया, बघ! कृष्णा माती खातोय!' सगळी मुलं दचकून कृष्णाकडे वळली, त्यांच्या डोळ्यांत आश्चर्य आणि उत्सुकता चमकली.

आई यशोदा कमरेवर हात ठेवून धाव घेत आली. 'कृष्णा, बाळा, तू माती खाल्ली का?' तिने ठामपणे विचारलं, पण तिच्या आवाजात अजूनही माया होती.

कृष्णाने निरागस डोळ्यांनी वर पाहिलं. 'नाही, माया,' तो हळूच बोलला, 'मी अजिबात माती खाल्ली नाही.'

बलराम पुढे आला आणि बोटाने दाखवलं. 'खाल्लीय! आम्ही सगळ्यांनी त्याला तोंडात घेताना पाहिलं,' तो मोठ्या भावाची प्रामाणिकता दाखवत म्हणाला.

यशोदा गुडघ्यावर बसली, कृष्णाची हनुवटी पुसली आणि हळूच म्हणाली, 'कान्हा, तोंड उघड.' कृष्णाने मान हलवली, बिलकुल लाजरा मांजरासारखा.

'कृपया, उघड,' तिने पुन्हा सांगितलं. कृष्णाने हळूच ओठ उघडले. यशोदेनं आत डोकावलं—आणि तिथे मातीचा कणही नव्हता.

त्याऐवजी यशोदेला भव्य विश्व फिरताना दिसलं. तेजस्वी सूर्य, शांत चंद्र आणि चमचमते तारे तिच्या छोट्या बाळाच्या तोंडात तरंगत होते!

तिला नद्या, पर्वत, ढग, प्राणी आणि माणसं—इथपर्यंत की सगळं गोकुळही दिसलं. तिलाच तिनं त्या जादुई तोंडात बघताना पाहिलं.

यशोदेला श्वासही घ्यायला विसर पडला. 'हा मुलगा कोण आहे?' ती मनात म्हणाली. कृष्णाने फक्त आपलं खेळकर, प्रेमळ हास्य उत्तर म्हणून दिलं.

त्या हास्यात तिला आठवलं: हा तर माझा कान्हा, माझं लहान बाळ. तिनं त्याला उचलून घेतलं आणि नेहमीपेक्षा घट्ट मिठी मारली.

ती कुजबुजली, 'तुझ्या तोंडात जग असो किंवा फक्त लाडू, पण माती कधीही खायची नाही.' कृष्णा खी-खी हसला, त्याच्या डोळ्यांत वचन चमकलं.

त्या दिवसानंतर, मित्र जेव्हा कुठली मस्ती सांगायला येत, यशोदा आधी स्वतः तपासून पाहत असे. कारण तिला माहित होतं, तिच्या मांडीमध्ये अख्खं विश्व लपलेलं असू शकतं.