मिलो माकडाचे हरवलेले केळे

मिलोचे आवडते केळे हरवते, आणि तो मित्रांवर आरोप करतो. पण सत्य समजल्यावर तो नम्रपणे विचारणे, चूक मान्य करणे आणि माफी मागणे शिकतो.

ही मैत्रीवर आधारित गोड जंगलकथा आहे. मिलो माकडाला त्याचे खास केळे सापडत नाही, म्हणून तो टारा टूकन, एली हत्ती आणि झिप्पी झेब्रा यांच्यावर रागाने संशय घेतो. नंतर त्याला कळते की केळे त्यानेच दुसरीकडे ठेवले होते. मग तो मित्रांची मनापासून माफी मागतो आणि केळे सगळ्यांमध्ये वाटून खातो. या कथेतून मुलांना आरोप करण्याऐवजी विचारणे, सत्य शोधणे आणि माफीचे महत्त्व समजते.

मिलो या माकडाला केळं खूप आवडत होती—मोठी, लहान, ठिपक्यांची. दर सकाळी तो एक टवटवीत केळं निवडून खास नाश्ता करायचा. तो एक मजेशीर केळ्याचं गाणंही गात असे!

एक ऊनाळ्याच्या सकाळी मिलोने सगळ्यात उजळ केळं निवडलं, ते सपाट खडकावर ठेवलं आणि चिवचिवला, 'मी वेलांवर झोके घेऊन आलो की तुला खाईन!' तो शेपटी हलवत मागे धावला.

वेगाने वरवर झोके घेतल्यावर मिलो परत आला, पण खडक मोकळा होता! त्याचं सुंदर केळं जादूसारखं गायब झालं, आणि त्याचं हसू उलटं झालं. 'अरे बापरे!' तो घाबरून म्हणाला.

मिलोंचे डोळे मोठे झाले. 'माझं केळं नाहीये!' तो किंचाळला आणि गोल फिरत उड्या मारू लागला. काळजी मधमाशांसारखी कानात गुंजारवू लागली. केळं कुठे असू शकतं?

त्याचा चेहरा कुरकुरीत झाला, आणि शेपटी ढबडढबड वाजू लागली. 'कोणीतरी ते चोरलं!' मिलो ओरडला, झाडांकडे बोट दाखवत. 'मी आत्ता केळ्याचा चोर शोधतो!'

तो टारा टूकनकडे गेला जी जांभळ्या बेरी खात होती. 'टारा, तू माझं केळं घेतलं का?' तो गुरगुरला. टाराने तिची रंगीत चोच हलवली, 'नाही मिलो. फक्त बेरी—हा बघ रस.' मिलो तक्रार करत निघून गेला.

यानंतर तो नदीत पाणी उडवत असलेल्या एली हत्तीपाशी गेला. 'एली, नक्की तुझ्याकडे आहे!' तो ओरडला. एलीने पाणी उंच फवारलं, 'इथे फक्त पाणी आहे, मित्रा,' ती हळूच म्हणाली. मिलोचं भुवई आणखी वाकडं झालं.

मिलो झटपट पळत असलेल्या झिप्पी झेब्राजवळ गेला. 'झिप्पी, थांब! माझं केळं दे!' तो ओरडला. धारे आश्चर्याने थरथरल्या. झिप्पी धाप घेत म्हणाला, 'मी फक्त धावतोय, मित्रा—माझ्याकडे काही खाणं नाही.'

मिलोने हात छातीवर घातले आणि धपकन बसला. 'कोणी मान्यच करत नाही! माझा मित्रच नाही,' तो कुरकुरला, एकट्या पानासारखा उदास. लहान अश्रू डोळ्यांत चमकू लागले.

वेळ गेली. मिलोचं पोट जंगलाच्या ढोलासारखं गुरगुरलं. तो रिकाम्या खडकाकडे पाहत उसासला, अजूनही भुकेला आणि दुखी. त्याच्या मनात एक छोटीशी कल्पना कुजबुजू लागली.

'थांब…' तो कुजबुजला. मिलोने खडकामागं, पानांखाली, मुळांभोवती पाहिलं—काहीच नाही. त्याने डोके खाजवलं आणि सकाळची सगळी घटना मनात परत पाहिली.

'मी निवडलं… ठेवलं… मग त्या ओंडक्यावर बसलो!' तो किंचाळला. मिलो धावत गेला आणि तिथे, ओंडक्यावर, थोडं धुळीने माखलेलं पण सुरक्षित, त्याचं हरवलेलं केळं होतं.

मिलो उदास झाला. 'हे तर मीच हलवलं होतं,' तो उसासला. 'मी विनाकारण मित्रांना दोष दिला.' त्याचे गाल गरम झाले, पण त्याने केळं हळूच उचललं आणि माफी मागायला निघाला.

सगळ्यांसमोर मिलोने खोल श्वास घेतला. 'मित्रांनो, केळं सापडलं. मीच ते ओंडक्यावर ठेवलं होतं हे मी विसरलो. ओरडल्याबद्दल आणि आरोप केल्याबद्दल माफ करा. मी चुकलो. कृपया माफ करा.'

टाराने पंख हलवले, एली हसली आणि झिप्पीने मान डोलावली. 'आम्ही तुला माफ करतो,' ते म्हणाले. 'पुढच्या वेळेस विचार, आरोप करू नकोस.' उबदार दिलासा मिलोच्या हृदयात उमलला. त्याने कृतज्ञतेने मान हलवली.

मिलोनं केळ्याची साले काढली आणि ते चार भागांमध्ये विभागलं. 'एक टारासाठी, एक एल्लीसाठी, एक झिप्पीसाठी आणि एक माझ्यासाठी!' ते हसत हसत उन पडलेल्या झाडांखाली एकत्र खाऊ लागले.

मिलोच्या मोठ्या निळ्या डोळ्यांत चमक भरली. त्याने शिकलं की नम्रपणे विचारणं आणि सत्य सांगणं मित्रांना जवळ ठेवतं. ते सगळे हसत उभे राहिले तेव्हा जंगल आणखी प्रकाशमान वाटलं.