पॉपी पोपटाचा पहिला मोठा शब्द

पॉपी पोपट मोठे, भव्य शब्द बोलायचा प्रयत्न करते, पण तिला कळते की छोटे, काळजीवाहू शब्दही मित्रांना धैर्य देऊ शकतात आणि जंगल उजळवू शकतात.

पॉपी पोपटाला शब्दांची खूप आवड असते—छोटे, मजेदार आणि हळुवार शब्दही तिला तितकेच प्रिय असतात. पण जेव्हा ती मोठ्या पोपटांकडून भव्य शब्द ऐकते, तेव्हा तिलाही तसा एक सुंदर मोठा शब्द बोलायची इच्छा होते. सराव, चुका, हसू आणि आजोबांच्या मदतीतून पॉपी एक मोठा शब्द शिकते; मात्र एका घाबरलेल्या पिल्लाला मदत करताना तिला आणखी महत्त्वाची गोष्ट समजते: कधी कधी सर्वात शक्तिशाली शब्द छोटेच असतात.

पॉपी पोपटाला शब्द खूप आवडायचे. त्याला सूर्य, झाड आणि 'हाय' असे छोटे शब्द खूप आवडत.

'विगल' आणि 'वॉब्ल' सारखे मजेदार शब्द तिची खूप खिदळत, तर 'हश' सारखे हळू शब्द तिला शांत करायचे.

पण पॉपीला सर्वात जास्त आवडायचे मोठे पोपट उच्चारायचे भव्य शब्द. एका पोपटाने अभिमानाने हाक मारली, 'मॅग्निफिसेंट!'

दुसऱ्या पोपटाने गाण्यासारखे म्हटले, 'एक्स्ट्रॉऑर्डिनरी!' तिसऱ्याने डरकाळी फोडली, 'स्पेक्टॅक्युलर!'

पॉपीच्या डोळ्यांत आश्चर्य दाटले. ती हळूच म्हणाली, 'अरे, मला सुद्धा एखादा मोठा, सुरेख शब्द बोलायचा आहे.'

पुढच्या सकाळी पॉपीने सराव सुरू केला. 'स्पेक-टा… स्पेका… स्पिकल…' ती पुटपुटली आणि डोळे मिचकावले. 'हे अजिबात छान ऐकवलं नाही,' ती उसासली.

तिने पुन्हा प्रयत्न केला: 'एक्स-ट्रा… एक्स्टर… एक्स्ट्रा-बनाना?' ती किलबिलली. खाली बसलेला माकड खदखदून हसला. पॉपीच्या गालांवर लालसरपणा आला.

सगळा दिवस ती मोठ्या पोपटांचे आवाज उतरवत होती. 'मॅग्निफ… मॅग्निपफ… मॅग्निफिडल…' ती म्हणाली, पण हे मोठे शब्द तिच्या चोचीत उलटसुलट होत रहिले.

सूर्य मावळेपर्यंत पॉपी उदास झाली. तिने कुजबुजत म्हटले, 'कदाचित मी मोठ्या शब्दांसाठी खूपच लहान आहे.'

आजोबा पोपट हळुवारपणे खाली उतरले. ते म्हणाले, 'पॉपी, तू अगदी खचलेली दिसतेस.' पॉपीने उसास घेतला, 'मोठे शब्द माझ्या चोचीत गुंततात. मी ते वारंवार चुकते.'

आजोबा हसले. 'मोठ्या शब्दांना वेळ लागतो. माझ्यासोबत सराव करशील?' पॉपीने मान हलवली. त्यांनी सांगितले, 'सगळ्यात छोट्या भागापासून सुरुवात कर— 'स्पेक'.'

कधी पॉपी बरोबर म्हणायची, कधी चुकायची. तिच्या गंमतीशीर प्रयत्नांवर आजोबा हसत, आणि लगेच पॉपीही खिदळायची. हसत-खेळत सराव करणे सोपे वाटले.

हळूहळू त्यांनी शब्द जोडला. शेवटी पॉपीने किलबिलून म्हटले, 'स्पेक्टॅक्युलर!' तिचा आवाज स्वच्छ आणि आशावादी ऐकू आला.

एक घाबरलेले पिल्लू वर पाहून पिपी करत म्हणाले, 'मला उडायला मदत होईल असं काही सांगशील का?'

पॉपी थोडीशी थांबली. तिला आपला झगमगता नवीन शब्द ओरडता आला असता, पण तिने हसून म्हटले, 'तू करू शकतोस!' पिल्लूने पंख फडफडवले आणि उबदार आकाशात झेपावले.

आजोबा प्रेमाने हसले. 'ते बोलणे खूप खास होते.' पॉपीने डोळे मिचकावले. 'पण ते तर छोटे शब्द होते.'

'होय,' आजोबा म्हणाले. 'छोटे शब्दही खूप शक्तिशाली असू शकतात.' आता पॉपीला कळले की छोटे शब्द धैर्यवान, दयाळू असतात आणि मित्रांना बळ देतात.

तेव्हापासून पॉपी मोठ्या मनाने छोटे शब्द वापरते: 'हॅलो', 'धन्यवाद', 'मला माफ कर', 'तू करू शकतोस'. आता जंगलात सौम्य धैर्य आणि टवटवीत हास्याची गूंज आहे.