टिमी टायगरचा उलटा-पालटा दिवस

टिमीचे पट्टे नाहीसे होतात आणि त्याच्या अंगावर गुलाबी-जांभळे ठिपके चमकू लागतात. मित्रांच्या मदतीने त्याला कळते की हा बदल तात्पुरता आहे, आणि तो नव्या रूपातही आनंद, मैत्री आणि धैर्य शोधतो.

टिमी हा खेळकर वाघाचा बछडा एका सकाळी उठतो, तर त्याचे नेहमीचे काळे पट्टे गायब झालेले असतात आणि अंगभर चमचमणारे गुलाबी-जांभळे ठिपके आलेले असतात. घाबरलेला टिमी मित्रांकडे मदत मागतो. गॅरी जिराफ आणि लिला चित्ती त्याला समजावतात की हे ग्लिमरफ्रूटचे जादुई परिणाम आहेत आणि ते फक्त एका दिवसासाठीच टिकतील. मग टिमी काळजी सोडून मित्रांसोबत खेळतो, हसतो आणि शिकतो की खरे मित्र बाह्य रूपापेक्षा मनाला जास्त महत्त्व देतात. दिवसाच्या शेवटी त्याचे पट्टे परत येतात, पण बदलाची भीती मात्र कायमची निघून जाते.

टिमी घन हिरव्या जंगलात, ऊबदार सोनसळी आकाशाखाली राहत होता. तो खूप खेळकर बछडा होता. त्याचा छोटासा पण मोठ्या आवाजाचा गुरगुर, मोठं हसू आणि भटकायला आवडणारे बरेच प्राणीमित्र होते.

दररोज टिमी अंग ताणायचा, थंड नदीत पाण्याचा शिडकावा करायचा, फुलपाखरांमागे धावायचा आणि गोड आंबे खायचा. पण आज सकाळ अजब वाटत होती, जसं जंगल कुजबुजून सांगत होतं की काहीतरी नवं येत आहे.

टिमीने आपले पंजे पाहिले आणि डोळे मिचकावले. पट्टेच नाहीत! नाकापासून शेपटीपर्यंत गुलाबी-जांभळे ठिपके चमकत होते. त्याने अंग झटकले, पण ठिपके तसेच राहिले. 'अरे देवा,' तो म्हणाला, 'हे तर खरोखरच आहे!'

'माझं असं काय झालं?' टिमी किंचाळला, गोल फिरू लागला. तो धावत नदी किनाऱ्यावर गेला आणि पाण्यात स्वतःचा चमचमणारा आरसा पाहिला. ठिपके छोटे ताऱ्यासारखे चमकत होते आणि काळजीने टिमीच्या मिशा खाली वाकल्या.

'मला मदत हवी आहे,' टिमीने सांगितले. तो मित्रांना शोधत गेला. त्याला गॅरी जिराफ भेटला, जो उंच पानं खात होता. टिमीने मोठ्या आवाजात म्हटले, 'गॅरी, इकडे बघ! मी ठिपक्यांचा का झालोय?'

गॅरी खळखळून हसला, 'तू तर मोठ्ठ्या रंगीत टॉफीच्या अंड्यासारखा दिसतोस!' त्याच्या तोंडातील पानं पडता पडता वाचली. टिमीने ओठ वाकडे केले, 'मला टॉफी बनायचं नाही, मला माझ्या पट्ट्या परत हव्यात.' गॅरीने खांदे उडवले; त्याला मदत कशी करावी कळेना.

टिमी पुढे गेला आणि लिला चित्तीला दगडावर ऊन खाताना पाहिलं. तिने एक डोळा उघडून हसली. 'वा, टिमी, तुझे ठिपके किती छान! खूपच थाटात दिसतोस.' टिमी कुरकुरला, 'थाट म्हणजे मी नाही.' लिला सरळ बसली आणि ऐकू लागली.

'तू काल काय काय खाल्लंस ते सगळं सांग,' लिलाने प्रेमाने म्हटलं. टिमी विचारात पडला. 'आंबे, पाणी - थांब! काल रात्री इंद्रधनुषी खडकाजवळ पडलेलं एक चमचमणारे फळ मी खाल्लं.'

लिलाने टाळ्या वाजवल्या. 'अरे, ते ग्लिमरफ्रूट होतं! गोष्टी सांगतात की ते खाल्लं की अंगावर रंग चढतात, पण फक्त एका दिवसासाठी.' टिमीचे कान टवकारले. 'म्हणजे आज रात्री माझ्या पट्ट्या परत येणार?'

'होय!' लिला हसली. 'जेवढा वेळ तू चमकतो आहेस, तोपर्यंत खेळूया!' टिमीची काळजी विरघळली. तो उड्या मारत आनंदी झाला. थोड्याच वेळात माकडे, पक्षी आणि किडेही आले, इंद्रधनुषी वाघासोबत खेळायला उत्सुक.

सगळ्यांनी जंगल-टॅग खेळलं, वेलीवर झोके घेतले आणि हवेतच रसाळ आंबे पकडले. पानांमधून टिमीचे चमचमणारे ठिपके चमकायचे, सगळ्यांना खिदळायला लावायचे. तो लाजण्याऐवजी अभिमानाने भरला.

टिमीला जाणवलं की मित्रांना त्याचं मन आवडतं, अंगावरचा रंग नाही. ठिपके फक्त रंग होते. तो आनंदाने गुरगुरला, मऊ गवतावर लोळला आणि सगळ्यांशी गमतीशीर गोष्टी शेअर केल्या.

सूर्याने आकाश केशरी आणि गुलाबी केलं तेव्हा टिमीने पुन्हा आपला प्रतिबिंब पाहिलं. चमकते ठिपके फिकट झाले. त्याच्या केशरी अंगावर ठसठशीत काळ्या पट्ट्या परत आल्या.

'पट्ट्यांनो, परत आलात!' प्राण्यांनी आनंदात ओरडले. टिमी हसला, 'आजचा गोंधळलेला दिवस एकदम मस्त होता.' लिला म्हणाली, 'मित्र जवळ असतील तर आश्चर्येही मजेदार असतात.' टिमी अभिमानाने मान डोलावली.

त्या दिवसानंतर टिमीला वेगळं दिसण्याची भीती कधीच वाटली नाही. उलट, आणखी धमाल साहसांसाठी ठिपके पुन्हा येतील अशी त्याला आशा वाटली. बोध: नवीन बदल आनंद, धैर्य आणि छान मित्र देऊ शकतात.

टिमीने मित्रांना घट्ट मिठी मारली आणि आनंदी मनाने घरी निघून गेला. समाप्त.