ਬਾਬੀ ਬੇਅਰ ਦੀ ਸੌਣ-ਸਮੇਂ ਪਿਕਨਿਕ

ਜਦੋਂ ਬਾਬੀ ਨੂੰ ਸੌਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੋਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮਮਾ ਤੇ ਪਾਪਾ ਉਸਦੇ ਬਿਸਤੇਰ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠ ਇਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਪਿਕਨਿਕ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਰਮ ਕੰਬਲ, ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਸੌਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਬੀ ਬੇਅਰ ਨੂੰ ਹਰ ਰਾਤ ਸੌਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਚੁੱਪੀ ਬੋਰ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਮਮਾ ਬੇਅਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਬਿਸਤੇਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਕਨਿਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ? ਨਰਮ ਕੰਬਲ, ਸੇਬ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਗਰਮ ਦੁੱਧ, ਚਮਕਦੀ ਲੈਂਟਰਨ ਅਤੇ ਪਾਪਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਬਾਬੀ ਦਾ ਕਮਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਇਹ ਦਿਲਛੂਹੀ ਕਹਾਣੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ, ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸੌਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਵੀ ਖਾਸ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬਾਬੀ ਬੇਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਐਂਦਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵੱਟ ਲਏ। 'ਸੌਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਬੋਰ ਹੈ!' ਉਹ ਸੁਸਕਾਰਾ ਮਾਰ ਕੇ ਬੋਲਾ। ਉਹ ਖਿਲੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦੌੜਨਾ, ਉਛਲਣਾ ਤੇ ਗੱਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪੈਣਾ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਰਾਤ ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਦਹੁਰਾਂਦਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਆਸਮਾਨ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਗੁਲਾਬੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਮਾ ਬੇਅਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਬਾਬੀ, ਹੁਣ ਬਿਸਤੇਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।' ਉਹ ਧੜਾਮ ਨਾਲ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। 'ਕਦੇ ਨਹੀਂ! ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਬਿਸਤੇਰ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚੁੱਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ!'

ਮਮਾ ਨੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਠੁਡੀ 'ਤੇ ਹੱਥ ਟੱਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕੀ। 'ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰੀਏ… ਸੌਣ ਸਮੇਂ ਪਿਕਨਿਕ!' ਬਾਬੀ ਦੇ ਕਾਨ ਤਿੱਖੇ ਹੋ ਗਏ। 'ਮੇਰੇ ਬਿਸਤੇਰ ਵਿੱਚ ਪਿਕਨਿਕ?' 'ਹਾਂਜੀ,' ਮਮਾ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਪਿਕਨਿਕ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।'

ਮਮਾ ਨੇ ਗੱਦੇ ਉੱਤੇ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਕੰਬਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਹਰੀ ਘਾਹ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੇਬ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਗਰਮ ਦੁੱਧ ਰੱਖਿਆ। ਪਾਪਾ ਬੇਅਰ ਚਮਕਦੀ ਲੈਂਟਰਨ ਅਤੇ ਬਾਬੀ ਦੀ ਮਨਪਸੰਦ ਜੰਗਲੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਤਸਵੀਰੀ ਕਿਤਾਬ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ।

ਮਮਾ ਨੇ ਧੀਮੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਪਿਕਨਿਕ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਧੁੱਪ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਚੁੱਪੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।' ਬਾਬੀ ਕੰਬਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਸੇਬ ਚਬਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦ ਪਾਪਾ ਹੌਲੇ, ਗਰਮ ਉਹਲੇ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਮਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਂਦਨੀ ਦੀ ਗਲ੍ਹਾ।

ਲੈਂਟਰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਹਾਸੇ ਵਾਲੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਚਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦ ਬਾਹਰ ਝੀਂਝੀਆਂ ਟਰਟਰਾਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। 'ਤੂੰ ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਮਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ, ਸਾਡੀ ਲੈਂਟਰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ,' ਬਾਬੀ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਗਰਮ ਕੋਕੋ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਾਪਾ ਨੇ ਬਾਬੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। 'ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?' 'ਗਰਮ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ,' ਬਾਬੀ ਉੱਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਨੰਨੇ ਪੰਜੇ ਖਿੱਚਦਿਆਂ। ਜਦ ਪਾਪਾ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਖਤਮ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭਾਲੂ-ਬੱਚੇ ਦੀ ਉੱਗੀ ਰਾਤ ਦੀ ਹਵਾ 'ਚ ਗੂੰਜ ਗਈ।

ਮਮਾ ਨੇ ਕੰਬਲ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਪੇਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਿਕਨਿਕ ਦੇ ਨੈਪਕਿਨ। 'ਕੀ ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਸੌਣ ਸਮੇਂ ਪਿਕਨਿਕ ਕਰਾਂਗੇ?' ਬਾਬੀ ਨੇ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ। 'ਹਰ ਰਾਤ,' ਮਮਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਚੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ। ਬਾਬੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁਹਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਿਆ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੌਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਉਬਾਉ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਬਾਬੀ ਬੇਅਰ ਲਈ ਇਹ ਨਾਸ਼ਤੇ, ਕਹਾਣੀਆਂ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਕ ਜਾਦੂਈ ਪਿਕਨਿਕ ਬਣ ਗਿਆ—ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਬਤ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਚਮਕੀਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।