ਗੈਰੀ ਜਿਰਾਫ਼ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਮੁਸ਼ਕਲ

ਸਵਾਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਗੈਰੀ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾਈ ਕਾਰਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਉੱਚੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪੱਤੇ ਤੋੜ ਕੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੈਰੀ ਸਵਾਨਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਜਾਨਵਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੰਬਾਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਉਹ ਡਾਹਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਸ਼ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭੁੱਖੇ ਦੋਸਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉੱਚੇ ਕੀਕਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਤਦ ਗੈਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ।

ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਘਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗੈਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਜਾਨਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦੀ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਪੰਛੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਸਿੰਗਾਂ 'ਤੇ ਝੂਲੇ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।

ਪਰ ਗੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਟਕਰਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਕਦਮ ਨਾਲ ਹੇਠਲੇ ਡਾਹਣਾਂ ਨਾਲ ਧੱਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦੁੱਖਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮਲਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ, 'ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਕਿਉਂ ਵੱਡ ਗਿਆ?'

ਸੜਕ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵੀ ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਗੈਰੀ ਝੁੱਕਣਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਧੜਾਮ ਕਰਕੇ ਲੋਹਾ ਵੱਜਦਾ। ਉਹ ਲੱਜੀਦੀ ਹੰਸੀ ਹੱਸ ਕੇ ਸੁੱਟਦਾ, 'ਮਾਫ਼ ਕਰੀਂ ਇਸ਼ਾਰੇ,' ਤੇ ਕੰਨ ਝੁਕਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ।

ਇੱਕ ਧੁੱਪੀ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਜਾਂ ਚੀਟੇ ਵਾਂਗ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ। ਫੇਰ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਦਾ।' ਉਹ ਪੌਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਿਆਂ ਤੁਰਿਆ, ਹਰ ਡਾਹਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ।

ਹਲਕੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। 'ਮਦਦ! ਮਦਦ!' ਉਹ ਚੀਂਕੀਆਂ। ਆਵਾਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਕੀਕਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕਰਕਰੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਦੂਰੋਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤਣੇ ਕੋਲ ਗੈਰੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭੁੱਖੇ ਦੋਸਤ ਮਿਲੇ: ਟੀਆ ਕਛੂਆ, ਮੈਕਸ ਬਾਂਦਰ, ਅਤੇ ਲੂਲੂ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਬੱਚਾ। ਉਪਰ ਸੁਆਦਲੇ ਪੱਤੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਘਰਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮੈਕਸ ਉਛਲਿਆ, ਲੂਲੂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੰਬੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਟੀਆ ਆਪਣੇ ਖੋਲ਼ 'ਤੇ ਠਿੱਪੇਂ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਪੈਰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਗੈਰੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਰਮੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛੱਲੀਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ!

ਉਹ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ। 'ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਲੰਮਾ ਹੋਣਾ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਵੀ ਹੈ!' ਗੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ ਪੈਰ ਸਿੱਧੇ ਕੀਤੇ, ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤਾਜ਼ੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣ ਚੁਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਫੁੜਕ! ਪੱਤੇ ਹਰੇ ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੇ। 'ਸਾਡੇ ਲਈ?' ਲੂਲੂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਹਾਂ ਜੀ!' ਗੈਰੀ ਹੱਸਿਆ। ਬੱਚੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰੰਚ-ਕਰੰਚ ਕਰਦੇ ਪੱਤੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ।

'ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੈਂ, ਗੈਰੀ!' ਟੀਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਕਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਈ ਤੇ ਬੋਲਾ, 'ਨਾਸ਼ਤੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ!' ਗੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਣ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੁਖੜੇ ਖਿੜਾ ਦਿੱਤੇ।

'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਲੰਮਾ ਹੀਰੋ ਹੈਂ,' ਲੂਲੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਗੈਰੀ ਦੇ ਧੱਬੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕੇ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭੱਦਾ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਕਮਾਲ ਦਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ।

ਖ਼ਬਰ ਜਲਦੀ ਫੈਲ ਗਈ। ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜ਼ੀਬਰਾ, ਇੱਕ ਲਜਾਈਂ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਡ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਗੈਰੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਪੱਤੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ, ਹਸੀਆਂ ਹੋਰ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ।

ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਗੈਰੀ ਨੇ ਉਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਈਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਟੱਕਰ ਮਾਰੀ। ਧਪ! ਉਹ ਹੱਸਿਆ, 'ਮੈਂ ਹਜੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਹਰ ਟੱਕਰ ਮੇਰੀ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।' ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਬਦਲ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ੀ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਧੀਮੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, 'ਲੰਮਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਲੰਮਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ।'

ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਗੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਾਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹੀ ਰਹੇ—ਲੰਮਾ, ਦਿਆਲੂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ।