ਮਾਈਲੋ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਕੇਲਾ

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਈਲੋ ਬਾਂਦਰ ਆਪਣਾ ਕੇਲਾ ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਲਤੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛਣਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ।

ਮਾਈਲੋ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਕੇਲੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਉਸ ਦਾ ਖਾਸ ਕੇਲਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ—ਤਾਰਾ ਟੂਕਨ, ਐਲੀ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਜਿਪੀ ਜ਼ੀਬਰਾ—ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਲਾ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ, ਜਲਦੀ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਮਾਈਲੋ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਕੇਲੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਸਨ—ਵੱਡੇ, ਛੋਟੇ, ਧੱਬੇ ਵਾਲੇ। ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਇੱਕ ਚਮਕੀਲਾ ਕੇਲਾ ਚੁਣਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਖਾਸ ਨਾਸ਼ਤਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਜਾਕੀਆ ਕੇਲੇ ਦਾ ਗੀਤ ਵੀ ਗਾਂਦਾ ਸੀ!

ਇੱਕ ਚਮਕੀਲੀ ਸੂਰਜੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮਾਈਲੋ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਰੌਣਕਦਾਰ ਕੇਲਾ ਚੁਣਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਚੌੜੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਚਹਿਕਿਆ, 'ਬੇਲਾਂ ਉੱਤੇ ਝੂਲ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਵਾਂਗਾ!' ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।

ਉੱਚੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਝੂਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਈਲੋ ਕੁੱਦੀਦਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ—ਪਰ ਚੱਟਾਨ ਖਾਲੀ ਸੀ! ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕੇਲਾ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਉਲਟੀ ਹੋ ਗਈ। 'ਓਹ-ਹੋ!' ਉਸ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਮਾਈਲੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। 'ਮੇਰਾ ਕੇਲਾ ਗਾਇਬ ਹੈ!' ਉਹ ਚੀਕੀਦਾ ਹੋਇਆ ਗੋਲ ਗੋਲ ਕੁੱਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚਿੰਤਾ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ। 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?'

ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂੰਛ ਡੱਗ ਡੱਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ। 'ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ ਹੈ!' ਮਾਈਲੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਉਂਗਲੀ ਕਰ ਕੇ ਚੀਕਿਆ। 'ਮੈਂ ਫਟਾਫਟ ਕੇਲੇ ਦਾ ਚੋਰ ਲੱਭਾਂਗਾ!'

ਉਹ ਤਾਰਾ ਟੂਕਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਜਾਮਣੀ ਬੇਰੀਆਂ ਚੁੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। 'ਤਾਰਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੇਲਾ ਲਿਆ?' ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਤਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੰਗੀਨ ਚੋਚ ਹਿਲਾਈ, 'ਨਹੀਂ ਮਾਈਲੋ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੇਰੀਆਂ ਖਾ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਰਸ ਵੇਖ!' ਮਾਈਲੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।

ਫਿਰ ਉਹ ਐਲੀ ਹਾਥੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛਪ ਛਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। 'ਐਲੀ, ਪੱਕਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ!' ਉਹ ਚੀਕਿਆ। ਐਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਉੱਚਾ ਛਿੜਕਿਆ। 'ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਦੋਸਤ,' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਮਾਈਲੋ ਦੀ ਭੂੰਹ ਹੋਰ ਵੀ ਚੁੜ ਗਈ।

ਮਾਈਲੋ ਜਿਪੀ ਜ਼ੀਬਰਾ ਕੋਲ ਦੌੜਿਆ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿੱਦੀ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। 'ਜ਼ਿਪੀ, ਰੁੱਕ! ਮੇਰਾ ਕੇਲਾ ਦੇ!' ਉਹ ਚੀਕਿਆ। ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਧਾਰੀਆਂ ਕਾਪਦੀਆਂ, ਜ਼ਿਪੀ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਯਾਰ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ।'

ਮਾਈਲੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਪੋਟੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। 'ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ! ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ।

ਸਮਾਂ ਲੰਘਿਆ। ਮਾਈਲੋ ਦਾ ਪੇਟ ਜੰਗਲ ਦੇ ਡੋਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਖਾਲੀ ਚੱਟਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ; ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਖਿਸਕਣ ਲੱਗਿਆ।

'ਠਹਿਰੋ...' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਮਾਈਲੋ ਨੇ ਚੱਟਾਨਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ—ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਖੁੰਬਿਆ ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ।

'ਮੈਂ ਇਹ ਚੁੱਕਿਆ… ਰੱਖਿਆ… ਫਿਰ ਉਸ ਲੱਕੜ ਦੇ ਠੇਹ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ!' ਉਹ ਚੀਕਿਆ। ਮਾਈਲੋ ਦੌੜ ਕੇ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੂੜੀਲਾ ਪਰ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਉਸ ਦਾ ਗੁੰਮ ਕੇਲਾ ਪਿਆ ਸੀ।

ਮਾਈਲੋ ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਹਿਲਾਇਆ ਸੀ,' ਉਸ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ। 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ।' ਉਸ ਦੇ ਗਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕੇਲਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਚਲ ਪਿਆ।

ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਮਾਈਲੋ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲਈ। 'ਦੋਸਤੋ, ਮੈਨੂੰ ਕੇਲਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੀਕਿਆ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਗਲਤ ਸੀ।'

ਤਾਰਾ ਨੇ ਪੰਖ ਹਿਲਾਏ, ਐਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਈ, ਤੇ ਜਿਪੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ, ਸਿਰਫ਼ ਪੁੱਛੀ, ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਗਾਈ।' ਮਾਈਲੋ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਸੁਕੂਨ ਖਿੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਮਾਈਲੋ ਨੇ ਕੇਲਾ ਛਿਲਿਆ ਤੇ ਚਾਰ ਟੁਕੜੇ ਕੀਤੇ। 'ਇੱਕ ਤਾਰਾ ਲਈ, ਇੱਕ ਐਲੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਜਿਪੀ ਲਈ, ਤੇ ਇੱਕ ਮੇਰੇ ਲਈ!' ਉਹ ਸੂਰਜਦਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਚੁੱਬਣ ਲੱਗੇ।

ਮਾਈਲੋ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣਾ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੱਸਣਾ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮੁਸਕੁਰਾਏ, ਜੰਗਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।