ਨੀਨਾ ਨਾਰਵਾਲ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਾਜ

ਜਿਗਿਆਸੂ ਨੀਨਾ ਨਾਰਵਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਮਕਦਾ ਮੋਤੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਆਰਕਟਿਕ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਜਿਗਿਆਸੂ ਨੀਨਾ ਨਾਰਵਾਲ ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਇੱਕ ਬਰਫ਼ੀਲੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਮੋਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਟੋਬੀ, ਸੈਲੀ ਅਤੇ ਓਲੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨੀਨਾ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਖ਼ਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਸਤੀ, ਸਾਂਝ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗਰਮਜੋਸ਼ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾਰਵਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਠੰਡੇ ਆਰਕਟਿਕ ਸਮੁੰਦ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਵ੍ਹੇਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾਰ ਸੂੰਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਯੂਨੀਕੌਰਨ ਵਾਂਗ! ਇਸੇ ਲਈ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਯੂਨੀਕੌਰਨ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਸਿਰੇ ਨੇੜੇ, ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਉੱਪਰ ਹਿਮ ਰੇਸ਼ੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਜਿਗਿਆਸੂ ਨੀਨਾ ਨਾਰਵਾਲ। ਉਸ ਦੀ ਘੁੰਮਦਾਰ ਸੂੰਡ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਧਿਰਜ਼ੀਲਾ ਦਿਲ ਹਰ ਕੋਨਾ ਖੋਜਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਨੀਨਾ ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਵੀ ਚਮਕੇ ਜਾਂ ਝਲਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਚੱਪੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਦੀ ਮੱਛੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਲੁਕਣ-ਛਿੱਪਣ ਖੇਡਦੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੰਖ ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ।

ਨੀਨਾ ਟੋਬੀ ਕੱਛੂਏ, ਸੈਲੀ ਸੀਲ ਤੇ ਓਲੀ ਅਕਟੋਪਸ ਨਾਲ ਦੌੜ-ਤੈਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ, ਗੁੰਮ ਸਿੱਕੇ ਲੱਭਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਬੁਲਬੁਲਾਂ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਸਨ।

ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਸਵੇਰ, ਬਰਫ਼ੀਲੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚੋਂ ਹੌਲੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਮਕੀ। ਜਿਗਿਆਸੂ ਨੀਨਾ ਅੰਦਰ ਸਰਕ ਗਈ। ਰੰਗ ਗੁਫ਼ਾ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਨੱਚਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਝਲਮਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।

ਚੁਪ ਚਾਪ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਗੋਲੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਮੋਤੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ! ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼!' ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਝਲਮਲਾਇਆ।

ਨੀਨਾ ਨੇ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵੱਲ ਤੈਰੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਹੌਲੀ ਗੁਦਗੁਦੀ ਹੋਈ। 'ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੈ ਗਿਆ ਤਾਂ?' ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।

ਉਸ ਨੇ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂਦੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਘਾਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਰਲ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ। ਨੀਨਾ ਖੇਡਦੀ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਹੱਸ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਦੂਰ ਫੁਟਦੀਆਂ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਟੋਬੀ ਕੱਛੂਆ ਤੈਰਦਿਆਂ ਆ ਗਿਆ। 'ਨੀਨਾ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਨੀਨਾ ਨੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਮੋਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

'ਮੈਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਮੋਤੀ ਲੱਭਿਆ ਹੈ,' ਨੀਨਾ ਹੌਲੀ ਕਹੀ। 'ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।' ਟੋਬੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ। 'ਅਸਲੀ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤਦੋਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਉਹਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਨੀਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਦਿਲ ਜੋਰਾਂ ਨਾਲ ਧੜਕਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਘਾਸ ਦਾ ਪਰਦਾ ਹਟਾਇਆ। ਮੋਤੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਅੱਖਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।

'ਇਹ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਹੈ!' ਸੈਲੀ ਚੀਕੀ। ਓਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਬਾਹਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ। ਨੀਨਾ ਦੇ ਗਲ ਫਖਰ ਨਾਲ ਚਮਕੇ ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗਰਮ ਬੁਲਬੁਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉਠੇ।

'ਆਓ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰੀਏ,' ਨੀਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੋਤੀ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਪੂੰਛ ਨੱਚਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਰ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਗਿਆ।

ਨੀਨਾ ਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਤੋਂ ਵੀ ਹਲਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਰਾਜ ਪਤਾ ਸੀ: ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਦੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।