ਟਿਮੀ ਟਾਈਗਰ ਦਾ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਦਿਨ

ਟਿਮੀ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕੀਲੇ ਧੱਬੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਟਿਮੀ ਇੱਕ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਬਾਘ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਗਾਇਬ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਗੁਲਾਬੀ ਤੇ ਜਾਮਣੀ ਧੱਬੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਟਿਮੀ ਮਦਦ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜੈਰੀ ਜਿਰਾਫ਼ ਅਤੇ ਲਾਈਲਾ ਲਿਓਪਾਰਡ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਗਲਿਮਰਫਰੂਟ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰੰਗੀਲਾ ਬਦਲਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਟਿਮੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਕਰਕੇ।

ਟਿਮੀ ਇੱਕ ਚਮਕੀਲੇ ਹਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਲੇ, ਗਰਮ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਪਰ ਉੱਚੀ ਗਰਜ, ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਦੋਸਤ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਹਰ ਰੋਜ਼ ਟਿਮੀ ਅੰਗੜਾਈ ਲੈਂਦਾ, ਠੰਢੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛੱਪ-ਛੱਪ ਕਰਦਾ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਆਮ ਚਬਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਸਵੇਰ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਟਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਥੱਲੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਅੱਖ ਮਿਜ਼ ਮਿਜ਼ ਕੀਤੀ। ਕੋਈ ਧਾਰੀਆਂ ਨਹੀਂ! ਗੁਲਾਬੀ ਤੇ ਜਾਮਣੀ ਧੱਬੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਪੂੰਛ ਤੱਕ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕੰਬ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਧੱਬੇ ਰਹਿ ਗਏ। 'ੳੲੇ ਰੱਬਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਚਮੁੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ!' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।

'ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?' ਟਿਮੀ ਚੀਕਿਆ, ਗੋਲ-ਗੋਲ ਘੁੰਮਦਿਆਂ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਵਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕੀਲਾ ਅਕਸ ਵੇਖਿਆ। ਧੱਬੇ ਨਿੰਨਿਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਟਿਮੀ ਦੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਥੱਲੇ ਢਹਿ ਗਈਆਂ।

'ਮੈਨੂੰ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,' ਟਿਮੀ ਨੇ ਢੌਂਸ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਜੈਰੀ ਜਿਰਾਫ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਊਚੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਚਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਟਿਮੀ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਜੈਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ! ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਧੱਬੇਦਾਰ ਕਿਉਂ ਹਾਂ?'

ਜੈਰੀ ਖਿਲਖਿਲਾਇਆ, 'ਤੂੰ ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡੇ ਮਿੱਠੇ ਅੰਡੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ!' ਉਸ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਉਸਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਟਿਮੀ ਨੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਲ ਕਰ ਲਿਆ, 'ਮੈਂ ਮਿੱਠਾਈ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਨੇ।' ਜੈਰੀ ਨੇ ਮੋਢੇ ਉਚਕਾਏ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰੇ।

ਅੱਗੇ ਟਿਮੀ ਨੇ ਲਾਈਲਾ ਲਿਓਪਾਰਡ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਧੂਪ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ਖੋਲੀ ਤੇ ਮੁਸਕਾਈ। 'ਵਾਹ, ਕੀ ਸੋਹਣੇ ਧੱਬੇ ਨੇ, ਟਿਮੀ! ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ।' ਟਿਮੀ ਕਰੜਾ, 'ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ।' ਲਾਈਲਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬੈਠ ਗਈ।

'ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਜੋ ਖਾਧਾ ਸੀ,' ਲਾਈਲਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਟਿਮੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। 'ਆਮ, ਪਾਣੀ—ਰੁਕ! ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਰੇਨਬੋ ਰਾਕ ਕੋਲ ਡਿੱਗਿਆ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਫਲ ਮੈਂ ਚਾਬਿਆ ਸੀ।'

ਲਾਈਲਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਲੀਆਂ ਬਜਾਈਆਂ। 'ਉਹ ਗਲਿਮਰਫਰੂਟ ਸੀ! ਕਹਾਣੀਆਂ ਮੁਤਾਬਕ ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੰਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ।' ਟਿਮੀ ਦੇ ਕੰਨ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। 'ਫਿਰ ਮੇਰੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਐਤਾਂ ਰਾਤ ਮੁੜ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ?'

'ਹਾਂ!' ਲਾਈਲਾ ਹਸੀਆਂ। 'ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਆਓ ਖੇਡੀਏ!' ਟਿਮੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਪਿਘਲ ਗਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਬੰਦਰ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਕੀੜੇ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ, ਰੇਂਬੋ ਬਾਘ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨ।

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ 'ਟੈਗ' ਖੇਡਿਆ, ਬੇਲਾਂ 'ਤੇ ਝੂਲਿਆ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਭਰੇ ਆਮ ਫੜੇ। ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਮੀ ਦੇ ਚਮਕੀਲੇ ਧੱਬੇ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਖਿੜਖਿੜ ਹੱਸੇ। ਉਹ ਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਥਾਂ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਟਿਮੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦੋਸਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਖਾਲ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ। ਧੱਬੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰੰਗ ਸਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਹਾੜਿਆ, ਨਰਮ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਲੁੱਟ-ਲੁੱਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਸਖਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਤਰੀ ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ, ਟਿਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਅਕਸ ਵੇਖਿਆ। ਚਮਕੀਲੇ ਧੱਬੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਧਾਰੀਆਂ ਮੁੜ ਸੰਤਰੀ ਖਾਲ 'ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ।

'ਧਾਰੀਆਂ ਜੀ, ਮੁੜ ਸੁਆਗਤ ਹੈ!' ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਟਿਮੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ, 'ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਦਿਨ ਸੀ।' ਲਾਈਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੋਸਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨੀਆਂ ਵੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ।' ਟਿਮੀ ਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਟਿਮੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਦਿਸਣ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਧੱਬੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਬਣ ਸਕਣ। ਸਿੱਖਿਆ: ਨਵੇਂ ਬਦਲਾਅ ਖੁਸ਼ੀ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੋਸਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਨੇ।

ਟਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਅੰਤ।