பாபி கரடியின் உறங்கும் பிக்னிக்
படுக்க நேரம் சலிப்பாக இருக்கிறது என்று நினைக்கும் பாபி கரடிக்காக, அம்மாவும் பாப்பாவும் படுக்கையையே நட்சத்திரங்கள், சிற்றுண்டிகள், கதைகள் நிறைந்த ஒரு சூடான பிக்னிக்காக மாற்றுகிறார்கள்.
படுக்க நேரம் வந்தாலே முணுமுணுக்கும் பாபி கரடிக்கு, அமைதியான இருட்டில் படுத்துக்கொள்வது பிடிக்காது. ஆனால் ஒரு மாலை, அம்மா ஒரு புதுமையான யோசனையை சொல்கிறாள்: 'உறங்கும் பிக்னிக்!' மென்மையான கம்பளம், ஆப்பிள் துண்டுகள், இளஞ்சுடு பால், பிரகாசிக்கும் விளக்கு, பாப்பா வாசிக்கும் காட்டுக் கதைகள்—இவை எல்லாம் சேர்ந்து பாபியின் பயத்தையும் சலிப்பையும் சூடான மகிழ்ச்சியாக மாற்றுகின்றன. குடும்ப அன்பும் சிறிய கற்பனையும் சேர்ந்தால், சாதாரண படுக்க நேரமும் எவ்வளவு மாயமாக மாறலாம் என்பதை இந்த இனிய கதை காட்டுகிறது.
பாபி கரடி தனது மென்மையான கைகளை மடக்கி, 'படுக்க நேரம் சலிப்பு!' என்று முணுமுணுத்தான். அமைதியான இருட்டில் படுத்துக்கொள்வதை விட, பொம்மைகளுடன் ஓடி, தாவி, முழக்க விரும்பினான். ஒவ்வொரு இரவும் இதையே அம்மாவிடம் கூறினான்.
ஒரு மாலை, வானம் பஞ்சு மிட்டாய் போல இளஞ்சிகப்பாக மாறியது. காடு அமைதியாகி விட்டது. 'பாபி, படுக்க நேரம்,' என்று அம்மா மெளவெனச் சொன்னாள். பாபி தரையில் படுத்து விட்டான். 'இல்லை! எனக்குத் தூக்கம் வரல. படுக்கை இருட்டாகவும் மிகவும் அமைதியாகவும் இருக்கு!'
அம்மா கன்னத்தில் விரல் தட்டி யோசித்தார். உடனே அவள் கண்களில் ஒளி மின்னியது. 'புதியது செய்யலாமா… உறங்கும் பிக்னிக்!' என்றாள். பாபியின் காதுகள் நிமிர்ந்தன. 'என் படுக்கையில் பிக்னிக்கா?' 'ஆமாம்,' அம்மா சிரித்தாள். 'பிக்னிக் எங்கேயும் நடக்கலாம்.'
அம்மா படுக்கையில் மென்மையான கம்பளை பசுமை புல்லைப் போல விரித்தார். ஆப்பிள் துண்டுகளையும் இளஞ்சுடு பாலையும் வைத்தார். அப்போது பாப்பா கரடி பிரகாசிக்கும் விளக்கையும், பாபிக்கு மிகவும் பிடித்த காட்டுக் கதைகள் நிறைந்த படப்புத்தகத்தையும் கொண்டு வந்தார்.
அம்மா மெளவாக, 'இந்த பிக்னிக்கில் சூரியமும் எறும்புகளும் இல்லை; நட்சத்திரங்களும் அமைதியும் தான்' என்றாள். பாபி கம்பளத்தின்மேல் ஏறி ஆப்பிளை முறுக்கி தின்ன, பாப்பா மென்மையான குரலில் படித்தார். அறை சந்திர ஒளி கட்டிப்பிடிப்பதைப் போல பாதுகாப்பானதாக இருந்தது.
விளக்கின் ஒளி சுவர்களில் வேடிக்கையான நிழல்களை ஆடவைத்தது; வெளியே கிரிக்கெட்டுகள் கீச்சென்றன. 'நீ என்ன பார்க்கிறாய்?' என்று அம்மா கேட்டாள். 'மின்னும் நட்சத்திரங்கள், நம் விளக்கின் ஒளி, உங்களுடைய சந்தோஷ முகங்கள்,' என்று பாபி மெளவென சொன்னான். அவன் இதயம் கோகோ போல சூடாக ஆனது.
பாப்பா மெதுவாக பாபியின் தலையை தடவினார். 'இப்போ எப்படி இருக்கு?' 'சூடாகவும் பாதுகாப்பாகவும்,' என்று பாபி ஒரு பெரிய யாவ் விட்டான், சிறிய கைகளைக் நீட்டினான். பாப்பா கதையை முடிக்கும்போது அவன் கண்கள் மூடப்பட்டன, அந்த பெரிய யாவ் இரவு காற்றில் கரைந்தது.
அம்மா கம்பளத்தை பிக்னிக் துண்டுப்போல் அவனைச் சுற்றி மெதுவாக மடக்கினாள். 'நாளையும் இப்படியே உறங்கும் பிக்னிக் செய்யலாமா?' என்று பாபி மென்மையாக கேட்டான். 'ஒவ்வொரு இரவும்,' என்று அம்மா அவன் மூக்கில் முத்தம் கொடுத்து வாக்கு தந்தாள். பாபி சிரித்தவாறே மென்மையான கனவுகளுக்குள் மிதந்தான்.
அந்த இரவுக்குப் பிறகு படுக்க நேரம் ஒருபோதும் சலிப்பாக இருக்கவில்லை. பாபி கரடிக்கு அது சிற்றுண்டிகள், கதைகள், நட்சத்திரங்கள், அன்பு நிறைந்த மாய பிக்னிக்காக மாறியது. குடும்பம் உடன் இருந்தால் சாதாரண உறங்கும் பழக்கமும் ஜொலிக்கும் என்பதை இது நிரூபிக்கிறது.