கரி ஒட்டகச்சிவிங்கியின் உயரமான சிக்கல்

தன் உயரத்தால் அடிக்கடி மோதிக்கொள்ளும் கரி, அதே உயரம் பசியுடன் இருக்கும் நண்பர்களுக்கு உதவுவதைக் கண்டு பெருமை கொள்கிறான்.

தங்கப் புல்வெளியில் வாழும் ஒட்டகச்சிவிங்கி கரிக்குத் தன் உயரம் ஒரு தொல்லையாகத் தெரிகிறது. ஆனால், உயரமான மரத்தின் இலைகளை எட்ட முடியாமல் தவிக்கும் நண்பர்களை அவன் சந்திக்கும்போது, தன் உயரத்தால் அவர்களுக்கு உதவ முடியும் என்பதை உணர்கிறான். நட்பையும் தன்னை ஏற்றுக்கொள்வதையும் பற்றிய கதை இது.

தங்கப்புல்வெளியில் கரி தான் மிக உயரம். அவன் மூக்கு மர உச்சியை வருடும். அவன் குட்டிக் கொம்புகளில் சிறு பறவைகள் ஊய்யலாடுவது போல் அமரும். வெகு தூரத்திலிருந்தே அனைவரும் அவனைப் பார்க்க முடியும்.

ஆனால் தலை மோதுவது கரிக்கு பிடிக்கவில்லை. அவன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் கீழ் கிளைகள் 'பாங்!' என்று அடித்தன. வலித்த இடத்தை தேய்த்து, 'நான் ஏன் இவ்வளவு உயரம்?' என்று அவன் நினைத்தான்.

சாலை பலகைகள் பாதுகாப்பாக இல்லை. கரி குனிய மறந்தால் 'க்ளாங்க்!' என்று ஒலிக்கிறது. அவன் சிரித்து, 'மன்னிக்க சைன்,' என்று சொல்லி, குனிந்த காதுகளுடன் வழி மாறினான்.

ஒரு வெயில் காலையில் கரி ஆழ்மூச்சு விட்டான். 'நான் ஒரு முயலோ, இல்லாவிட்டாலும் ஒரு எறும்போ போல சின்னவரானால் நன்றாகும். அப்போ என் தலைக்கு எதுவும் மோதாது,' என்றான். அவன் மெதுவாக விரல் நடையில் ஒவ்வொரு கிளையையும் பார்த்தவாறு நடந்தான்.

காற்றில் சிறிய குரல்கள் வந்தன. 'உதவி! உதவி!' என்று அவை சத்தமிட்டன. அந்த ஒலி இனிப்பான, மொறுமொறு பச்சை இலைகள் நிறைந்த அதிக உயரம் கொண்ட ஆகேசியா மரத்திலிருந்து வந்தது.

மரம் தண்டிற்கருகில் கரிக்கு மூன்று பசிக்குட்டி நண்பர்கள் இருந்தனர்: டியா ஆமை, மேக்ஸ் குரங்கு, லுலு சிங்கக் குட்டி. மேல் இருக்கும் சுவையான இலைகள் அசைய, அவர்களின் வயிறு 'குரு குரு' என்று ஒலித்தது.

மேக்ஸ் தாவினான், லுலு நீள்ந்தாள், டியா தன் ஓடு மேல் நுனிக்கால் நின்றாள். இருந்தும் யாருடைய தோளோ வேறு சாப்பாட்டைத் தொட்டது இல்லை. 'என் உயரம் உதவலாம்!' என்று கரி மகிழ்ச்சியுடன் எண்ணினான்.

அவன் புன்னகைத்தான். 'உயரம் நன்றாக உதவுகிறது!' என்று நினைத்தான். கரி தன் நீளக் கால்களை நேர்ப்படுத்து, கழுத்தை உயர்த்தி, புதிதான இலைகள் அடங்கிய ஒரு கிளையை மெதுவாக கடித்தான்.

வூஷ்! இலைகள் பச்சை பனிபோல் கீழே விரிந்தன. 'நமக்கா?' என்று லுலு ஆச்சரியப்பட்டாள். 'ஆமாம்!' என்று கரி சிரித்தான். குட்டிகள் மன மகிழ்ச்சியுடன் 'க்ரஞ்ச்! க்ரஞ்ச்!' என்று தின்றன.

'நீ அருமை, கரி!' என்று டியா கத்தினாள். மேக்ஸ் வாலாட்டி, 'சாப்பாட்டு நேரமே சுவை நேரம்!' என்றான். தன் உயரம் நண்பர்களை நிறையச்சாப்பிடச் செய்தது என்பதில் கரி பெருமைபடான்.

'நீங்கள்தான் எங்கள் உயர நாயகன்,' என்று லுலு மெல்ல சொன்னாள். மகிழ்ச்சியில் கரியின் தழல்கள் ஒளிர்ந்தன. முதன் முறையாக அவன் தன்னை குப்பையல்ல, நன்று உதவும் மனிதராக உணர்ந்தான்.

இந்தச் செய்தி விரைவில் பரவியது. ஒரு குட்டி ஜீப்ரா, ஒரு கூச்சையான வார்தாக், பறக்காத ஒரு பறவையும்கூட நடந்து வந்தன. கரி உயரம் சென்று இலைகளைப் பகிர்ந்த ஒவ்வொரு முறையும், முகங்களில் உள்ள புன்னகைகள் மேலும் பெரிதான.

சாயங்காலத்தில் கரி அதே பழைய பலகையை மெதுவாகத் தட்டினான். 'பாங்!' என்று சத்தம். 'இப்போதும் நான் பொருள்களுடன் மோதுகிறேன்; அது என் சாகசத்தின் ஒரு பகுதியே,' என்று அவன் சிரித்தான். மேகங்கள் மேல் ஆரஞ்சு நிறத்தில் சிவந்தன.

வானவில் நிறமாக மாறிய ஆகாயத்தைப் பார்த்து, 'உயரம் எனக்கு மற்றவர்களுக்கு உதவ வாய்ப்பைக் கொடுக்கிறது. அதனால் உயரம்தான் உண்மையில் அருமை,' என்று அவன் மெல்ல சொன்னான்.

மகிழ்ச்சி நிறைந்த இதயத்துடன் கரி முதல் மாலை நட்சத்திரத்தை நோக்கி நீள்ந்தான். இறுதியில் அவர் தன்னை உயரமானவர், இனியவர், மிகவும் நேசிக்கப்படுபவர் என உணர்ந்து திருப்தியடைந்தான்.

Tamil