கிருஷ்ணனின் மண் குறும்பு

கிருஷ்ணன் மண் சாப்பிட்டானா என்று பார்க்கும் யசோதா, அவன் வாய்க்குள் பிரபஞ்சத்தைக் கண்டு வியக்கிறார். தாயின் அன்பும் குழந்தையின் குறும்பும் நிறைந்த கதை.

கோகுளத்தில் நண்பர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணன் மண் சாப்பிட்டதாகக் குழந்தைகள் கூறுகிறார்கள். உண்மையை அறிய யசோதா அவனை வாயைத் திறக்கச் சொல்கிறார். ஆனால் அவர் காண்பதோ எதிர்பாராத அற்புதம்!

ஒளி நிறைந்த ஒரு காலை, கோகுளத்தில் கிருஷ்ணா, பாலராமர் மற்றும் தோழர்கள் வெளியில் விளையாடினார்கள். மென்மையான வெயில் புல்வெளியை முத்தமிட்டது, மெல்லிய மாடுகள் மேய்ந்தன, கிராமம் முழுக்க சிரிப்புச் சத்தம் பறந்தது.

குழந்தைகள் சுற்றி ஓடி, ஈரமான மண்ணை தட்டி செருப்புச் சிறு மண் வீடுகளை உருவாக்கினார்கள். அவர்கள் மனதில் அந்த கொழுக்கள் ஒளி துளிரும் அரண்மனைகளாகவும் பேரரசுகளாகவும் மாறின.

கிருஷ்ணாவின் கன்னங்கள் வட்டம், கண்கள் மின்னின, குறும்பான புன்னகை அகலமாக விரிந்தது. அந்தத் தெளிவைக் காணும் போதே எல்லாருக்கும் 'இப்போது ஏதோ யோசனை, கொஞ்சம் சிரம் கஷ்டம் வரும்!' என்று தெரிந்தது!

திடீரெனொரு சிறுவர் அலறினார்: 'அம்மா, பாருங்கள்! கிருஷ்ணா மண் சாப்பிடுறான்!' எல்லா பிள்ளைகளும் பெரும் கண்களுடன் கிருஷ்ணாவை நோக்கி திரும்பினார்கள்.

யசோதா அம்மா விரைந்து வந்து இடுப்பில் கை வைத்தார். 'கிருஷ்ணா, என் பையா, நீ மண் சாப்பிட்டாயா?' என்று உறுதியாக, ஆனால் அன்போடு கேட்டார்.

கிருஷ்ணா பாவம் நிறைந்த கண்களால் மேலே பார்த்தான். 'இல்லை அம்மா,' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். 'நான் மண் சாப்பிடவே இல்லை.'

பாலராமர் முன்னே வந்து விரல் காட்டினார். 'சாப்பிட்டான்! அவன் வாயில் போட்டதை நாங்கள் எல்லாம் பார்த்தோம்,' என்று அண்ணனின் நேர்மையுடன் கூறினார்.

யசோதா முழங்காலில் அமர்ந்து கிருஷ்ணாவின் தாடையைத் துடைத்தார். 'வாயைத் திற, கண்ணா,' என மெதுவாக சொன்னார். கிருஷ்ணா பூனைக் குட்டிபோல் தலை இயங்கச் செய்தான்.

'தயவுசெய்து, திற,' என்று அவர் மீண்டும் கேட்டார். கிருஷ்ணா மெதுவாக உதடுகளைப் பிரித்தான். யசோதா உள்ளே பார்த்தார்—மண் என்பது ஒன்றும் இல்லை.

யசோதா பரந்த உலகத்தைப் பார்த்தாள். பிரகாசமான சூரியன், குளிர்ந்த சந்திரன், மின்னும் நட்சத்திரங்கள்—all அவள் குட்டன் கிருஷ்ணனின் வாய்க்குள் இருந்தன!

கிருஷ்ணா ஆறுகள், மலைகள், மேகங்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள், மற்றும் கோகுளை பார்த்தான். அவர் அந்த அழகான உலகத்தை பார்த்து மகிழ்ந்தான்.

யசோதா மூச்சை மறந்து ஆச்சரியமடைந்தார். 'இந்தக் குழந்தை யார்?' என்று அவர் எண்ணினார். கிருஷ்ணா ஆனால் அன்பும் குறும்பும் நிறைந்த புன்னகை மட்டுமே செய்தான்.

அந்த புன்னகையைப் பார்த்ததும் அவர் நினைத்தார்: இவன் என் கண்ணா, என் குட்டி மகன். அவர் அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு முன்பைவிட வலுவாகக் கட்டியணைத்தார்.

அவர் மெழுகினாற் போல சொந்தமாகச் சொன்னார்: 'உன் வாய்க்குள் உலகங்கள் இருந்தாலும், லட்டு இருந்தாலும், மண் மட்டும் சாப்பிட கூடாது.' கிருஷ்ணா கிச்சுக்கிச்சு சிரித்தான்; அவன் கண்களில் வாக்குறுதி மின்னியது.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு, நண்பர்கள் குறும்பைச் சொன்னால்போதும் யசோதா முதலில் சரிபார்ப்பார். ஏனென்றால், அவள் மடியில் சில சமயம் முழு பிரபஞ்சமே மறைந்திருக்கலாம் என்று அவள் அறிந்திருந்தார்.

Tamil