மைலோ குரங்கின் காணாமல் போன வாழை

வாழையை இழந்த மைலோ, நண்பர்களை குற்றம் சாட்டுகிறான். ஆனால் உண்மை தெரிந்தபின், நன்றாக கேட்பதும் மன்னிப்பு கேட்பதும் நட்பை காப்பாற்றும் என்பதை கற்றுக்கொள்கிறான்.

வாழையை மிகவும் விரும்பும் மைலோ குரங்கு, ஒரு காலை தனது பிரியமான வாழை காணாமல் போனதை பார்த்து பதறுகிறான். அவசரத்தில் டாரா, எலி, சிப்பி ஆகிய நண்பர்களையே குற்றம் சாட்டுகிறான். பின்னர், வாழையை தானே வேறு இடத்தில் வைத்ததை நினைவுபடுத்திக் கொண்டு, தனது தவறை ஒப்புக்கொண்டு மனமாறி மன்னிப்பு கேட்கிறான். இனிமையாக கேட்பதும், உண்மையைச் சொல்லுவதும், பகிர்ந்து கொள்வதும் நட்பை மேலும் நெருக்கமாக்கும் என்பதை சொல்லும் அன்பான காட்டு கதை இது.

மைலோ குரங்குக்கு வாழை மிகவும் பிடிக்கும்! பெரியது, சின்னது, புள்ளிகள் உள்ளதும் — எதுவாக இருந்தாலும். ஒவ்வொரு காலையும், அவன் சிறப்பு காலை உணவுக்காக ஒரு பளபளப்பான வாழையை தேர்ந்தெடுப்பான். மேலும், ஒரு மகிழ்ச்சியான வாழைப் பாடலும் அவன் பாடுவான்!

ஒரு வெயிலுள்ள காலை, மைலோ மிகவும் பிரகாசமான வாழையை தேர்ந்தெடுத்து அதை சமமான கல்லின் மேல் வைத்தான். 'தொடுகளைப் பிடித்து ஆடிவிட்டால், உன்னைச் சாப்பிடுவேன்!' என அவர் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான். வால் ஆடியபடியே அவன் விரைவாக ஓடிச் சென்றான்.

உயரமாக வேகமாக ஆடிய பிறகு, மைலோ திரும்ப வந்தான் — ஆனால் கல் வெறிச்சோடியது! அவன் பிடித்த வாழை மாயமாயிற்று. அவன் புன்னகை தலைகீழாக மாறியது. 'ஐயோ!' என்று அவன் குலுங்கிக் கூறினான்.

மைலோவின் கண்கள் பெரிதாகின. 'என் வாழை போய்விட்டது!' என்று அவன் கிசுகிசுத்தான், வட்டமடித்து துள்ளினான். கோபமான தேனீகள் மொய்ப்பதைப் போல கவலை அவன் காதுகளில் ஒலித்தது. 'அது எங்கே இருக்கலாம்?' என்று அவன் நினைத்தான்.

அவனின் முகம் முறுக்குப்பட்டது, வால் தபேலையைப் போல துடித்தது. 'யாரோ அதைத் திருடிச்சென்றார்!' என்று மைலோ மரங்களைச் சுட்டிக் கூப்பிட்டான். 'வாழை திருடனை இப்போதே பிடிப்பேன்!'

அவன் பாய்ந்து, ஊதாப் பழங்களை மென்று கொண்டிருந்த டாராவிடம் சென்றான். 'டாரா, என் வாழையை நீ எடுத்தாயா?' என்று அவன் கேட்டான். டாரா வண்ண மூக்கை ஆட்டு, 'இல்லை மைலோ, நான் ஊதா பழங்கள்தான் சாப்பிடுகிறேன் — இதோ சாறு!' என்றாள். மைலோ முணுமுணுத்தபடி அப்புறம் சென்றான்.

அடுத்து, நதியில் தண்ணீரைத் தெளிக்கும் எலி யானை அருகே அவன் துள்ளித் துள்ளி சென்றான். 'எலி, அது தக்க முடிவாக நீ எடுத்திருப்பாய்!' என்று அவன் கத்தினான். எலி தும்பிக்கையால் நீரை மேலே தெளித்து, 'இங்குத் தண்ணீர்தான் இருக்கிறது நண்பா,' என்று மெதுவாகச் சொன்னாள். மைலோவின் முறுக்கு இன்னும் குழம்பியது.

மைலோ ஓடி செல்லும் சிப்பி பட்டைக் குதிரை அருகே விரைந்தான். 'சிப்பி, நிறுத்து! என் வாழையை கொடு!' என்று அவன் கத்தினான். ஆச்சரியத்தில் பட்டைகள் நடுங்க, சிப்பி மூச்சை இழுத்தபடி, 'நான் வெறும் ஓட்டப் பயிற்சி செய்கிறேன் நண்பா — என்னிடம் சாப்பாடு எதுவும் இல்லை' என்றான்.

மைலோ தரையில் அமர்ந்தான். 'என்னால் யாரும் நண்பன் இல்லை!' என்று அவன் சொன்னான். அவன் தனிமையை உணர்ந்தான். அவன் கண்களில் சிறு கண்ணீர் வந்தது.

நேரம் கடந்து சென்றது. மைலோவின் வயிறு காட்டுத் தம்மிலம் போல குரலிட்டது. வெறுமையான கல்லை பார்த்தபடி, அவன் பசித்தும் கவலையோடும் 'அஹ்' என்று மூச்சு விட்டான். அவன் மனத்தில் ஒரு சிறிய எண்ணம் நெளிந்தது.

‘இரு...’ என்று மைலோ மெளமாக சொன்னான். அவன் கற்கள், இலைகள், வேர்கள் எல்லாம் பார்த்தான் — எதுவும் கிடையாது. அவன் தலையை சொறிந்து, காலை நிகழ்வை நினைத்தான்.

'நான் எடுத்தேன்... இங்கே வைச்சேன்... அப்புறம் அந்த மரக்குச்சியில் உட்கார்ந்தேன்!' என்று அவன் அலறினான். மைலோ ஓடி குச்சியருகே சென்றான்; முரட்டுத்தூசி பதிந்திருந்தாலும், அவன் காணாமல் போன வாழை அங்கே அமைதியாக கிடந்தது.

மைலோ தலையைத் தாழ்த்தினான். 'நானே அதை அங்கே மாற்றினேன்,' என்று அவன் சொன்னான். 'வெறுங்காரணமாக நண்பர்களை குற்றம் சாட்டினேன்.' கன்னங்கள் சிவந்தாலும், மன்னிப்பு கேட்க வாழையை மெதுவாக எடுத்துச் சென்றான்.

அனைவரையும் எதிர்நோக்கி, மைலோ ஆழமாக சுவாசித்தான். 'நண்பர்களே, வாழை கிடைத்துவிட்டது. அதை மரக்குச்சியில் வைத்ததை நான் மறந்துவிட்டேன். கத்திக் குற்றம் சாட்டியதற்கு மன்னிக்கவும். தவறு என்னுடையது. தயவுசெய்து மன்னியுங்கள்' என்றான்.

டாரா இறகுகளை அசைத்தாள், எலி புன்னகைத்தாள், சிப்பி தலைஅசைத்தான். 'நாங்கள் உன்னை மன்னித்தோம்' என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். 'அடுத்த முறை, கேள்; குற்றம் சாட்டாதே.' மைலோவின் இதயத்தில் இன்பம் வெப்பமாய்த் தோன்றியது. அவன் நன்றியுடன் தலைஅசைத்தான்.

மைலோ வாழையைத் தோல் சீரி, நான்கு துண்டுகளாக பிரித்தான். 'ஒரு துண்டு டாராவுக்கு, ஒன்று எலிக்க, ஒன்று சிப்பிக்க, ஒன்று எனக்கு!' என்றான். வெயில்கதிரும் மரங்கள்கீழ் அவர்கள் சிரிக்கச் சிரித்து சேர்ந்து அதை நாவாடித் தின்னினர்.

மைலோவின் பெரிய நீலக் கண்கள் மின்னின. இனிமையாக கேட்பதும், உண்மையைப் பேசுவதும் நண்பர்களை அருகே வைத்திருக்கும் என்பதை அவன் கற்றுக்கொண்டான். அவர்கள் சிரித்தபடி ஒன்றாக நின்றபோது, காடு இன்னும் பிரகாசமாக உணரப்பட்டது.