ரிகோ முயலின் தொலைந்த காது தொப்பி

ரிகோ தனது நீல காது தொப்பியை இழந்தபின், பியாவின் உதவியுடன் உண்மையான துணிச்சல் தொப்பியில் அல்ல, தனது உள்ளத்திலேயே இருப்பதை அறிகிறான்.

மலர்கள் மலரும் ஒளி மிக்க புல்வெளியில் வாழும் ரிகோவுக்கு, முயல் காதுகள் போல இருக்கும் நெகிழ் நீல தொப்பி மிகவும் பிரியம். அந்த தொப்பி இருந்தால்தான் தன்னைத் துணிச்சலானவன் என்று அவன் நம்புகிறான். ஆனால் ஒரு பலமான காற்று அந்த தொப்பியைப் பறித்துச் சென்றபோது, ரிகோ தனது தைரியமும் போய்விட்டதாக உணர்கிறான். அப்போது புறா பியா அவனை சிந்திக்க வைக்கிறாள்: குதித்ததும் ஓடியதும் தொப்பியா, ரிகோவா? அந்த கேள்வி ரிகோவுக்கு பெரிய உண்மையைத் திறக்கிறது. சில நேரங்களில் நம்மை நம்ப வைக்கும் பொருட்கள் உதவியாய் இருக்கலாம்; ஆனால் உண்மையான துணிச்சல் நம் உள்ளத்தில்தான் உள்ளது என்பதை இந்த இனிய கதை சொல்கிறது.

மலர்கள் நடனமாடும் ஒரு ஒளி மிக்க புல்வெளியில் ரிகோ வாழ்ந்தான். முயல் காது போன்ற கிடுகிடுப்பு நெகிழ் நீல தொப்பி அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தது. அந்த தொப்பி தலை மீது இருந்தால், ரிகோ எதையும் செய்ய முடியும் என்று தைரியமாக உணர்ந்தான்.

அவன் கிச்சுக் கிச்சு சிரித்தான். 'இந்த காது தொப்பியுடன் நான் உயரமாக குதிக்கிறேன்!' என்றான். பின் புல் மேலே மின்னல் போல ஓடினான். 'இந்த தொப்பியுடன் நான் வேகமாக ஓடுவேன்!' என்று கூறினான். ரிகோவுக்கு, தன் முழு துணிச்சலும் அந்த நீல தொப்பியில்தான் உள்ளது என நம்பிக்கை இருந்தது.

ஒரு பலமான காற்று வீசிய காலை, 'வூஷ்!' என்று ஒரு கடும் சடசட கைம்மாறு வந்தது. அது ரிகோவின் பாசமான தொப்பியை பிடித்து மேலே தூக்கியது. அந்த தொப்பி சிறிய நீல காற்றுங்கூடு போல மேகங்களை நோக்கி சுழன்று கொண்டே சென்றது.

'என் தொப்பி, திரும்ப வா!' என்று ரிகோ கத்தினான், குதித்து ஓடினான். ஆனால் காற்று வேகமாக இருந்தது. சில மணி நொடிகளில் தொப்பி ஒரு சிறிய நீல புள்ளி மட்டும், பின்னர் ஒன்றும் இல்லாமல் போனது. ரிகோ நின்று, தன் காதுகளை தளர விட்டான்.

ரிகோ ஆழமாய் நிசைவிட்டு, 'என் தொப்பி இல்லாமல் நான் துணிச்சலாக இருக்க முடியாது. உயர குதிப்பு இல்லை, வேக ஓட்டமே இல்லை,' என்றான். அவன் வயிற்றில் வளைத்து வலிக்கும் உணர்வு ஏற்பட்டது; அவன் குதிப்பு எல்லாம் அவனை விட்டுப் பறந்தது போலத் தோன்றியது.

ப்ளாப் ப்ளாப்! புறா பியா மெதுவாக இறங்கினாள். 'ரிகோ, ஏன் முகம் குழப்பமானது?' என்று அவள் கருகிறாள். ரிகோ ஓடியது போன தொப்பியைப் பற்றியும், தன் துணிச்சல் காற்றில் விழுந்துபோய்விட்டது போல் உணர்ந்ததையும் அவளிடம் சொன்னான்.

பியா கண்களை இமைத்தாள். 'குதித்தது, ஓடியது தொப்பியா, ரிகோவா?' என்று கேட்டாள். ரிகோ மூக்கை அசைத்தவன், 'அம்… நான் தான்,' என்று ஒப்புக்கொண்டான். ஒரு சிறிய சிரிப்பு அவன் முகத்தில் மின்னியது.

'நீ ஏறிய பெரிய மேடு நினைவில் இருக்கிறதா?' என்று பியா சிரித்தாள். ரிகோ தலை ஆட்டினான். 'அதை நீ முடிவு செய்தாய், தொப்பி இல்லை,' என்றாள். 'தொப்பி உனக்கு உள்ள துணிச்சலை நினைவூட்டியது மட்டுமே.'

ரிகோ ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான். ஒருவேளை, உண்மையான துணிச்சல் அவன் உட்புறத்தில்தான் இருக்கும். ஒரு இனிய சூடான முறைமுறை அவன் மார்பில் பரவி, காதுகள் நம்பிக்கையுடன் அசைந்தன.

'நான் இன்னமும் உயரம் குதிக்க முடியுமா?' என்று ரிகோ கேட்டான். 'வா, சோதிப்போம்!' என்று பியா சிறகுகளை அசைத்துக் கொண்டே உற்சாகமாக சொன்னாள்.

ரிகோ சற்று குனிந்து, உடலை ஆட்டினான்—'போயிங்!'—எப்போதும் விட உயரமாக காற்றில் பறந்தான். அவன் ஆரவாரமாக சிரித்தபடி தரையில் இறங்கினான், கைகளைக் பரப்பி, காதுகள் மகிழ்ச்சிப் கொடிகள் போல அசைந்தன.

'பார்த்தாயா?' என்று பியா களித்தாள். 'உன் துணிச்சல் தொப்பியில் இல்லை. அது முழுவதும் ரிகோவில்தான் இருந்தது!' ரிகோவின் மீசை முதல் வால் வரை ஒளிவிட்டது.

சிலவேளைகளில் ரிகோ தன் நெகிழ் தொப்பியை நினைத்து வருந்துவான். ஆனால் வெட்கம் வந்தால், மார்பை மெல்ல தட்டிக்கொண்டு, 'என் துணிச்சல் இங்கேதான்' என்று மெல்ல சொல்வான்.

அன்று முதல், ரிகோ ஒளி மிக்க இதயத்துடன் வாழ்வில் குதித்து சென்றான். நம் ஒவ்வொருவரும் உள்ளத்தில் வைத்திருக்கும் துணிச்சல்தான் மிகப் பெரிய மந்திரம் என்பதை அவன் உறுதியாக அறிந்தான்.