పియా తొలి జారుడు
జారే మంచును చూసి భయపడిన పియా, నానమ్మ చెప్పిన చిన్న అడుగుల పాఠంతో ధైర్యంగా జారడం నేర్చుకుంటుంది.
మెరిసే మంచుపై ఇతర పెంగ్విన్లు జారుతూ ఆడుతుంటే, పియాకు మాత్రం పడిపోతానని భయం. నానమ్మ ప్రోత్సాహంతో ఆమె చిన్న అడుగులు వేస్తూ ప్రయత్నిస్తుంది. పడిపోయినా తిరిగి లేచి, తనదైన వేగంతో జారడం నేర్చుకుంటుంది.
ప్రకాశించే మంచుపై ఇతర పెంగ్విన్లు పరుగులు తీయటాన్ని పియా చూసింది. వాళ్లు జారుతూ, తిప్పుతూ, నవ్వుతూ మెరిసే మంచు రేఖలు వేశారు. హర్షధ్వానాలు గాలిని నింపాయి, కానీ పియా మాత్రం విస్మయంతో పెద్ద పెద్ద కన్నులతో మాత్రమే చూశింది.
ఆమె చిటిక చిటిక అడుగులతో అంచికి చేరింది. మంచు మృదువుగా, మెరిసేటటువంటిది, చాలా జారేది. పియాకు పొట్టలో కలకలం వేసింది. 'నేను పడిపోతే?' అని ఆమె గులాబీ స్కార్ఫ్ను గట్టిగా పట్టుకొని మెల్లగా చెప్పింది.
అన్నయ్య పిప్ రెక్కలు ఫప్ఫా చేస్తూ పక్కన దూసుకెళ్లాడు. 'నాతో జారూ పియా! ఇది చాలా సరదా!' అని అతను ఉత్సాహంగా అన్నాడు. పియా తల ఊపింది. 'తరవాయి,' అని ఆమె చిన్నగా అనడంతో, కాళ్లు మంచులో అట్టడుగున పాతుకుపోయాయి.
స్నోఫ్లేక్లు చుట్టూ తేలుతున్నాయి. ఒక చిన్న తునక పియా ముక్కును తాకింది. 'వాళ్లతో కలిసి ఆడితే బాగుంటుంది, కానీ నాకు భయంగా ఉంది,' అని ఆమె నిట్టూర్చింది. ఆమె ముందున్న మంచు ఇంకా అద్దంలా మెరుస్తోంది.
ఊదా షాల్ వేసుకున్న నానమ్మ నెమ్మదిగా వచ్చారు. 'పెద్ద జంప్స్ తర్వాతా వస్తాయి,' అని ఆమె ముద్దుగా చెప్పింది. 'మొదట ఒక చిన్న అడుగు వేయి.' పియా కళ్ళు మ్రోగింది. 'ఒక్క అడుగు?' 'అవూ, చిన్న అడుగులే ధైర్యవంతులైన పెంగ్విన్లను తయారుచేస్తాయి' అని నానమ్మ నవ్వుతూ అన్నారు.
పియా ఒక పాదంతో మంచును తాకింది—ట్యాప్! 'చలిగా ఉంది!' అని అరుస్తూ వెనక్కి దూకింది. నానమ్మ నవ్వుతూ, 'అద్భుతమైన మొదలు బంగారం. ఇంకోసారి మెల్లగా తాకు,' అన్నారు.
పియా మూడు వరకు లెక్కేసింది. ఆమె రెండు కాళ్లను మంచుపై పెట్టింది. ఆమె కాస్త వణికినా, 'నేను నిల్చున్నాను!' అని చెప్పింది. నానమ్మ గర్వంగా తల ఊపారు.
చిన్న అడుగు—జారు! పియా రెక్కలు వేగంగా అల్లాడింది. ఆమె పడిపోలేదు. అడుగు, జారు, అడుగు. ప్రతిసారి మరింత సులభం. 'నేను నేర్చుకుంటున్నాను!' అని పియా ఆనందంగా నవ్వింది, గులాబీ చెంపలు మెరిశాయి.
కొంతసేపటిలోనే పియా చెరువు అంతా నడుచుకుంటూ దాటింది. 'నేను మంచుపై నడుస్తున్నాను!' అని ఆమె అరచింది. పిప్ తన నీలం టోపీ ఊపుతూ, 'శబాష్ పియా!' అని కేక వేసాడు. ఆమె గుండె ధ్రువసూర్యంలా వేడి వెలుగులిచ్చింది.
పియా ఒక పెద్ద అడుగు వేసింది. వూష్—ప్లాప్! ఆమె మృదువైన పొట్టపై పడిపోయింది. మంచు రేకలు ముక్కును తాకాయి. నానమ్మ పరుగెత్తి వచ్చి, 'నీవు బాగున్నావా బంగారం?' అని అడిగారు.
పియా తాళ్లవేళ్లను, రెక్కలను కదిలించింది. 'నాకు బాగుంది,' అని ఆమె కిక్కిరించి నవ్వింది. 'పడిపోవడం సరదాగా ఉంది!' నానమ్మ తల ఊపి, 'ప్రతి పెంగ్విన్ ఎప్పుడో జారుతాడు. తిరిగి లేచే మార్గమే నేర్చుకునే భాగం,' అన్నారు.
పియా కొంచెం నెగ్గి నిలబడి జారు, నెట్టుకో, నడుచు, జారా! నెమ్మదిగా ఆమె స్వయంగా మెత్తగా జారింది. పిప్ లా వేగంగా కాక, ఇతరులా తిరుగులేకపోయినా ఆమె కదులుతోంది—ముఖంలో పెద్ద చిరునవ్వుతో.
గులాబీ సాయంకాల కాంతి మంచును రంగులేసింది. 'నేడు నేను ఇంకా జారి పడిపోయాను,' అని ఇంటి దారిలో పియా అంది. నానమ్మ ఆమె రెక్కను సన్నగా పట్టుకొని, 'అవును, కానీ ప్రతి సారి నువ్వు తిరిగి లేచావు,' అన్నారు.
పియా ప్రకాశించింది. 'ధైర్యం ఒక చిన్న అడుగుతో మొదలవుతుందని నేర్చుకున్నాను.' రేపు ఆమె అడుగు వేయొచ్చు, జారొచ్చు, మళ్లీ ప్రయత్నించొచ్చు; ప్రతి ప్రయత్నం ఆమెను ఇంకా మెరుగుగా జారేలా చేస్తుంది.