ડેઝી ડકનો ખાબોચિયાંમાં નૃત્ય

દાદી સાથે વરસાદી ખાબોચિયાંમાં નાચતાં ડેઝી શીખે છે કે વરસાદી દિવસ પણ આનંદભર્યો હોઈ શકે.

ડેઝીને વરસાદ બિલકુલ ગમતો નથી. પણ દાદી પીળાં બૂટ અને રેનકોટ લઈને એક મજેદાર વિચાર રજૂ કરે છે. ખાબોચિયાંમાં છપાક કરતાં અને નવા નૃત્યનાં પગલાં બનાવતાં ડેઝીને વરસાદમાં પણ ખુશી મળે છે.

ડેઝી ડક એક સલામી ફાર્મમાં રહેતી હતી. તેને ગરમ ધૂપ ગમતી, પણ ઘણા વાદળો ભેગાં થતાં તે 'અરે રે!' કરી થોડી ગુસ્સે થતી. ડેઝીને લાગતું કે વરસાદ રમતો બગાડે છે અને તેના પંખો ભીંજવે છે, એટલે તે ઇચ્છતી કે દરેક બूँદ જલદી દૂર થઈ જાય.

એક ધૂસ્સર સવાર હતી. વરસાદે છત પર નાના ઢોલ જેવા 'ટપ, ટપ' વાગાડ્યા. ડેઝીએ પોતાની ચાંચ ખિડકીએ ચોંટી અને આહ ભરી: 'ન ટેગ, ન લૂકા-છુપા, ફક્ત ટપ, ટપ, ટપ'. તેને અંદર ફસાઈ ગયેલી અને એકલી લાગતી હતી.

વરસાદ ચાલુ જ રહ્યો. ડેઝી કરકારતી બોલી: 'ફરી એક ઉદાસ દિવસ'. એ મધુર 'ક્વેક' તો કઇ પરંતુ, દાદી ડક નવા, ઝગમગતા છપાક-આઈડિયા સાથે ધીमे ધીમે વાગડી રહી હતી.

દાદીના હાથમાં ચમકદાર પીળા બૂટ અને વાદળી રેનકોટ હતા. તેમની આંખો ઝગમગતી. 'આ, ડેઝી,' તેમણે પ્રેમથી કહ્યું, 'ચાલ, વરસાદને મળીએ!' ડેઝીએ આંખ મચકાવી, દાદી એટલું મોટું સ્મિત શા માટે કરી રહી છે તે સમજતી ન હતી.

'બહાર? આ ઝીણા વરસાદમાં?' ડેઝીએ પૂછ્યું. 'અમે તો ભીંજાઈ જઈશું!' દાદી હસી: 'ભીંજાવું એ અડધી મજા છે, મારી નાનકડી. મારો વિશ્વાસ રાખ અને minha છપાકવાળી યોજના અનુસર.'

ડેઝીએ બૂટ પહેર્યા, રેનકોટ બંધ કર્યો અને દાદી પાછળ છલ-છલ કરતા ગઈ. ઠંડી બूँદોએ તેની ચાંચને ચુમ્યા જ્યારે તેઓ કાદવભરી આંગણે દાખલ થયો; દરેક પૂડલમાં એક નવી મજા છુપાયેલી હતી.

વરસાદે બધું ચમકતું બનાવી દીધું. પાંદડાં પાણીની હાસ્ય સાથે કંપ્યા અને દર્પણ જેવા પૂડલ રસ્તા પર તોળાયા. ડેઝીએ ચેતવણી આપી: 'ધ્યાન રાખજો, દાદી. પૂડલ ગંદા હોય છે, અમે લપસીalschીએ તો?'

દાદી નરમ ગર્જના જેવી હસી. તેમણે એક જાળાવાળો પગ ઉંચક્યો અને—છપાક! પાણી ઊંચે ઉછળ્યું. ડેઝીએびચક્યું: 'દાદી, તમે તો సరોવર બનાવી દીધું!' છાંટા ડેઝીના પાંખો રંગરંગી રીતે ગુદગુદ્યા.

દાદીએ રાજાશાહી વંદન કર્યું. 'આ તો મારું વોર્મ-અપ હતું,' તેમણે મજાકમાં કહ્યું અને બીજો પગ પાટ્યો—છલછલ-છપછપ! રૂપેરી છાંટા ઝગમગ્યા. ડેઝી ખીલખીલી હસતા રહી; વરસાદ હવે ઉદાસ લાગતો ન હતો.

હવે ઉત્સાહમાં, ડેઝીએ પગ ઉચક્યો. પ્લિપ! નાનકડો પાણીનો કોળિયો ઊભો થયો. તેણે વધારે જોરથી દબાવ્યું—છપાક! પૂડલ પણ નાચી ઉઠ્યું, અને ડેઝીનું સ્મિત કોઠારના કપાટ જેટલું મોટું બન્યું.

જલ્દી જ તેઓ એક પૂડલથી બીજા પૂડલ સુધી દોડ્યા. 'ડાબો પગ!' દાદીએ બોલ્યા. 'જમણો પગ!' ડેઝીએ હસીને જવાબ આપ્યો. તેઓ ફર્યા, પાંખ ફફડાવ્યા અને ડોલડોલ થયા, ને 'ક્વેક-સ્પિન' અને 'વરસબુંદ વાબા' જેવા મજા ભરેલા સ્ટેપ બનાવ્યાં.

'જુઓ, દાદી! મારો પૂડલ ડાન્સ!' ડેઝીએ ખુશીથી ચીસ કરી. તેઓ નાચતા રહ્યા જ્યાં સુધી વરસાદ નરમ ન થયો અને વાડ ઉપર નાનકડું ઇન્દ્રધનુષ ઝલક્યું, રંગબેરંગી વચન처럼 ચમકતું.

થાકી ગઈ પણ ખુશ, બત્તખો છલ-છલ કરતાં અંદર આવ્યા, નાનકડા ભીના પગલાં છોડતાં. દાદીએ ડેઝીને ટૂવાલમાં લપેટી પુછયું: 'હવે કહી, મારી નાનકડી, વરસાદી દિવસ કેવો ગયો?'

ડેઝીના ગાલો તેજથી ઝગમગ્યા. 'એકદમ સરસ!' તેણે 'ક્વેક' કર્યું. 'વરસાદી દિવસ કદી બોરિંગ નથી. તે તો પૂડલ ડાન્સ માટે જ બને છે!' દાદીએ તેને નિર્ભય રીતેخم hug કરી, આ નવા વરસાદ-પ્રેમી પર ગર્વભેરスマiled.

જ્યારે પણ વરસાદી બूँદો ગીત ગાય, ડેઝી તરત તેના બૂટ અને રેનકોટ લઈ આવે, ધીમેથી કહે: 'હવે મારો પૂડલ ડાન્સ!' ધૂસ્સર વાદળો ક્યારેય ફરી તેની છપાક-ભરેલી ખુશી અટકાવી શક્યા નહીં.

Gujarati