ગાજથી ડરતું બિલાડિયું કોકો
ગાજવીજથી ડરતું કોકો મીરા સાથે ગણતરી અને શાંત શ્વાસ લેવાની મદદથી બહાદુર બનતાં શીખે છે.
ગાજવીજના મોટા અવાજથી કોકો પથારી નીચે છુપાઈ જાય છે. તેની સખી મીરા તેની પાસે બેસે છે અને ચમક પછી ગણતરી કરવાની રમત રમે છે. સાથે ધીમે શ્વાસ લેતાં કોકો શાંત થવા લાગે છે.
કોકો એક નાનકડું ક્રીમ રંગનું બિલાડિયું હતું જેને ધુપાળે દિવસો બહુ ગમતા. તે ઘાસમાં કૂદકાં ખાતો, રંગીલા તિતલીઓ પાછળ દોડતો અને પડતી પાંદડાઓ સાથે લટાઠપાટ કરતો. ગરમ રોશનીમાં બધું ખુશ અને સુરક્ષિત લાગતું.
એક બપોરે ધૂસરા વાદળો તણાઈ આવ્યા. આકાશે મોટા ઢોલ જેવો ગર્જન કર્યો. કોકોએ ખેલવાનું બંધ કર્યું, તેના કાન હલ્યા, અને ઉપરના કાળા આકારો તરફ જોયું. તેને વિચારી આવ્યું, 'આ ભયાનક અવાજ ક્યાંથી આવે છે?'
કડાક! એક મોટો વીજળીનો ધડાકો ઘરની કમ્પાવી ગયો. કોકોનું રૂવાડું ધપીની ફૂલની જેમ ફુલાઈ ગયું અને તેની પૂંછડી સીધી ઊભી રહી. ભયની નાની ચીસ સાથે તે પથારીઓ નીચે દોડ્યો, દિલ ધડકતું હતું ધડ-ધડ-ધડ!
પથારી નીચે કોકોએ વિચાર્યું, 'જો એ મોટો ધડાકો ફરી આવે તો હું ક્યારેય બહાર નહિ હવે.' તે વાદળના ગર્જન કરતા દાનવો કલ્પતો હતો અને પલળી-કંપતી ગોળી બની ગયો.
આ સાંજે એક મોટી આંધીઘૂડી આવી. વીજળી આકાશમાં ઝીગઝૅગ ચમકી, જેમ કે રંગીન ક્રેયોનથી દોરવામાં આવ્યું હોય. દરેક ચમક પછી એક મોટો ગર્જન થયો અને કોકો કાંપ્યો.
પથારી નીચે એક નાજુક હાથ સરક્યો. તે મીરા હતી, કોકોની છ વર્ષની સખી. તેની ભૂરી આંખો ગરમ કોખાની જેમ શાંત લાગી. 'હાય, નાનકડા મિત્રો,' તે ફૂંકકારે બોલી. 'હું અહીં છું. ચાલો, એકસાથે બહાદુર બને.'
'તમે ડરતા છો?' તેણે પૂછ્યું. કોકોએ નાનું 'મ્યાઉ' કર્યું, જેનો અર્થ 'હા' હતો. મીરાએ માથું હલાવ્યું. 'મને પણ ક્યારેક ડર લાગે છે.' તે જમીન પર બેસી, કોકોના રૂવાડાંને સ્પર્શવા લાગી.
મીરાએ નરમ ચાદર અને પોતાની નાની તકલિયું તેની બાજુમાં રાખ્યું. 'આ છે અમારી આરામદાયક ટેન્ટ,' તેણે કહ્યું. કોકોએ નાકે સૂંઘ્યું; તેમાં સુરજ અને સાબુની સુગંધ હતી. તે ખુશ લાગ્યું.
એક તેજ ચમકથી ઓરડો પ્રકાશિત થયો. 'જ્યારે ચમક દેખાય, ત્યારે આપણે ગણીએ,' મીરા બોલી. તેઓ શરુ થયા: 'એક… બે… ત્રણ…' ચાર કહે તે પહેલાં જ ગાજ તડી. કોકોના કાન ચિપકી ગયા, છતાં તેણે ગણતરી ચાલુ રાખી.
'સાંભળ્યું?' મીરાએ કહ્યું. 'જો સંખ્યા વધે, તો વાવાઝોડું દૂર જાય છે.' ફરી ચમક! ગાજ પહેલાં તેઓ છ સુધી ગણ્યા. કોકોએ આંખ ઝબકાવી— ગાજ ખરેખર દૂર હતો!
તેઓ રમતમાં જોડાયા: ચમક ગણો, પછી અવાજ સાંભળો. દર વખતે અંતર વધતું જતાં, કોકોની મૂંછો ઓછી લટકતી અને તેની પૂંછડી નરમ બનતી. ડરામણું વાવાઝોડું સંખ્યા અને મજેદાર કાવ્યમાં ફેરવાઈ ગયું.
'જોયું, બહાદુર બિલાડી?' મીરાએ તેની પીઠ પર હાથ ફેરવતાં હસીને કહ્યું. 'વાવાઝોડાથી ડરીશ નહીં.' કોકોનો ધબકાર ધીમો પડ્યો. તેણે શ્વાસ અંદર લીધો: એક-બે-ત્રણ-ચાર; બહાર છોડ્યો: એક-બે-ત્રણ-ચાર.
મીરાએ ફરી વખત કોકોને શાંત શ્વાસ લેવાની રીત બતાવી. બંને મેં ધીમે શ્વાસ અંદર લીધો અને જન્મદિવસની કેન્ડલ બુઝાવીએ એ જેમ હળવે ફૂંક માર્યો. કોકોએ હલકો ગરગરાટ કર્યો, આરામદાયક પથારી નીચે મીરાની નરમ લય સાથે તાલ મિલાવતા.
થોડી જ વારમાં વરસાદ ધીમા ટપ-ટપ અવાજે શરૂ થયો. ગાજ દૂર જતા રથની જેમ હલતો હતો. કોકોની આંખો ભારે થઈ, અને તે મીરાના હાથ પાસે જઈને સૂંઘી-ગરગરાવતી ધૂન ગુંજાવતો ગયો.
આ રાત પછી પણ જ્યારે વાદળો ગર્જતા, ત્યારે કોકોને હળવો કંપ આવી જતો, પરંતુ તે મીરાની રીતો યાદ રાખતો: ચમક ગણ, ધીમે શ્વાસ લે અને નજીક ચિમટી રાખ. હCada વાવાઝોડું હવે થોડું નાનું લાગતું.
હવે, જ્યારે વરસાદ છત પર ઢોલ વગાડે, ત્યારે કોકો પોતાનું બહાદુર દિલ ઊંચું કરે છે. મીરા તેની બાજુમાં હોય ત્યારે વાવાઝોડાં મિત્ર જેવી સંગીત લાગે છે, અને નાનકડું બિલાડિયું જાણે છે કે તે ક્યારેય એકલું નથી.