લિલા હરણની પવનને કહેલી ઇચ્છા
શરમાળ લિલા હરણ પવનને પોતાની ચિંતાઓ કહે છે, હિંમતની ઇચ્છા કરે છે અને સસલા પાસે પહોંચવા મોટી ટેકરી ચઢે છે.
લિલાને ઊંચા વૃક્ષો, લહેરાતાં પાંદડાં અને ચમકતાં ઝરણાં ગમે છે, પણ મોટી ટેકરી ચઢવાનો વિચાર તેને ચિંતામાં મૂકે છે. જૂના વૃક્ષ નીચે તે પવનને પોતાના ડર કહે છે અને હિંમતની ઇચ્છા કરે છે. પછી તે એક પછી એક પગલું ભરીને ટેકરીની ટોચે સસલા પાસે પહોંચે છે.
લિલા નાનકડી અને શાંત હતી. તેને ઊંચા વૃક્ષો, લહેરાતા પાંદડાં અને સૂર્યકિરણોમાં ચમકતા ઝરણાં બહુ ગમતા.
લિલાને રાતના પવન, અંધારા રસ્તાઓ અને નવી વસ્તુઓની ચિંતા હતી. તેને લાગતું કે તેની છાતી પર કોઈ ભારે પથ્થર બેસ્યું છે.
એક હળવા પવનવાળી સવારમાં, લિલા ઘાસ લહેરાતું જોઈ રહી હતી. સસલો ઉછળી આવ્યો અને બોલ્યો, 'મારી સાથે મોટી ટેકરી પર રમવા આવો!'
લિલાએ ઊંચી, પહોળી ટેકરીને તાકી. તેણે ધીમેથી પુછ્યું, 'જો હું લપસી જાઉં તો? જો હું ખોવાઈ જાઉં તો? જો હું સાથ ન રાખી શકું તો?'
સસલો કુદ્યો અને દૂર ચાલ્યો ગયો. લિલાએ જૂના વૃક્ષ નીચે લાંબો શ્વાસ લીધો. નાજુક પવન પાંદડાં ખડખડાવ્યું, ફૂલોને ગુદગોદ્યું અને તેની ચારે સામે એક પાંખ ઘૂમેતી ફરી.
લિલાએ ઉપર જોયું અને ધીમેથી કહ્યું, 'મને ઇચ્છા છે કે હું હંમેશા ચિંતિત ન રહું.' પવન લાંબા 'ફૂઽ' સાથે તેના નાક પાસે થી હળવેથી વહી ગયો.
'તમે મને સાંભળ્યા?' તેણે પૂછ્યું. પાંદડાંએ બીજા 'ફૂઽ' સાથે કંપન કર્યું. લાગે કે પવન 'હા' કહી રહ્યો હતો.
'શું હું તને મારી ચિંતાઓ કહું?' લિલાએ ધીમેથી કહ્યું. પવન ગોળ ગોળ નાચ્યો, તેથી તેણે એક ઊંડો, હિંમતભરો શ્વાસ લીધો.
'મને મોટી ટેકરીઓથી ડર લાગે છે,' તેણે કહ્યું. ફૂઽ. 'મને ભૂલ થવાની ડર લાગે છે.' ફૂઽ. 'મને પાછળ રહી જવાની બીક લાગે છે.' દરેક ફૂઽ તેની એક ચિંતા આકાશ તરફ લઈ ગયો.
તેની છાતીમાં બેઠેલો પથ્થર હવે નાનો લાગ્યો. 'શાયદ હું તને એક ઇચ્છા પણ કહું,' તેણે કહ્યું. પવન ઘાસ વચ્ચે ફફડાતો રહ્યો, રાહ જોઇ રહ્યો.
લિલાએ આંખો બંધ કરી. 'મને હિંમતભરા પગ, શાંત દિલ અને હું ડરીએ તોય પ્રયત્ન કરું એવી સાહસ મળે,' તે બોલી. પવનએ jąને જંગલની નરમ બાહોમાં ઝાલ્યો.
જ્યાં ત્યાં તેણે આંખો ખોલી, ત્યાં ટેકરી તો હજી ઊંચી હતી, પરંતુ લિલા અંદરથી ઘણા ઊંચી અનુભવી. હવે ટેકરી એટલી મોટી લાગતી નહોતી.
તે એક પગ મૂકી, પછી બીજો, પછી ત્રીજો. ટોચ પર, સસલાએ ખુશીથી હાથ હલાવ્યો અને ઉછળ્યો.
'તું આવી ગઈ!' સસલાએ ખુશીથી બૂમ પાડ્યું. લિલા હસી ને બોલી, 'હા, આવી.' તેનું દિલ હવે હલકું અને તેજસ્વી લાગ્યું.
તે સાંજે, લિલા મેદાનમાં ઊભી રહી. જ્યારે ચિંતા મોટી થઈ, ત્યારે તે પવનને ધીમે કહતી અને નવી હિંમતવાળી ઇચ્છાઓ વહેંચતી.
તેણે એક રહસ્ય શીખ્યું: ચિંતાઓને ઉંચી અવાજે કહીએ તો tās હલકી બની જાય છે, અને પવન પર સવારી કરેલી ઇચ્છાઓ હિંમતને ઉગેરે છે અને તેજ આપે છે.