बॉबी अस्वलची झोपायच्या वेळेची पिकनिक

बॉबीला झोपायची वेळ कंटाळवाणी वाटते, पण आई आणि पप्पा पलंगावरच एक उबदार पिकनिक तयार करतात. सफरचंद, कोमट दूध, गोष्ट, कंदील आणि ताऱ्यांच्या शांततेत बॉबीला झोपण्याची वेळ जादुई वाटू लागते.

बॉबी अस्वलला झोपायची वेळ अजिबात आवडत नाही. त्याला खेळायचं, उड्या मारायच्या आणि गोंगाट करायचा असतो; अंधारात शांत पडून राहणं त्याला कंटाळवाणं वाटतं. एके संध्याकाळी आई अस्वल एक मजेदार कल्पना सुचवते—'झोपेची पिकनिक'! गादीवर फुलफुलीत ब्लँकेट, सफरचंदाचे काप, कोमट दूध, टिमटिमता कंदील आणि पप्पांच्या हळुवार गोष्टीमुळे बॉबीचा पलंग उबदार, सुरक्षित आणि खास वाटू लागतो. तारे, शांतता आणि कुटुंबाच्या प्रेमात त्याला कळतं की झोपायची वेळही आनंदाची असू शकते.

बॉबी अस्वलने केसाळ हात छातीवर गुंडाळले. 'झोपायची वेळ कंटाळवाणी आहे!' तो कुरकुरला. त्याला खेळण्यांसोबत धावायचं, उड्या मारायच्या आणि गोंगाट करायचा होता, शांत अंधारात शांत पडून राहायचं नव्हतं. दर रात्री तो आईला हेच तक्रारीचे शब्द म्हणायचा.

एक संध्याकाळी आकाश साखरपुडा गुलाबी रंगाचं झालं आणि जंगल शांत शांत झालं. आई अस्वल गोड आवाजात म्हणाली, 'बॉबी, झोपायची वेळ झाली.' तो भुईवर आपटला. 'नको! मला झोप येत नाही. पलंग काळोख आणि खूप शांत असतो!'

आईने हनुवटीवर बोट ठेवून विचार केला. मग तिच्या डोळ्यांत लुकलुक झाली. 'चला काहीतरी नवीन करू… झोपेची पिकनिक!' बॉबीचे कान टवटवीत झाले. 'माझ्या पलंगावर पिकनिक?' 'होय, का नाही,' आई हसली. 'पिकनिक कुठेही होऊ शकते.'

आईने गादीवर फुलफुलीत ब्लँकेट घातलं, जणू मऊ गवत. तिने सफरचंदाचे काप आणि कोमट दूध ठेवलं. पप्पा अस्वल टिमटिमत्या कंदीलासह आणि बॉबीच्या आवडत्या जंगलाच्या चित्र-पुस्तकासह आले.

आई हलकेच म्हणाली, 'या पिकनिकमध्ये आपण ऊन आणि मुंग्या सोडून तारे आणि शांतता घेतो.' बॉबी ब्लँकेटवर चढला, सफरचंद कुरतडत. पप्पा हळुवार, आरामशीर आवाजात वाचू लागले. खोली चंद्रप्रकाशाच्या मिठीत असल्यासारखी सुरक्षित वाटली.

कंदीलाच्या प्रकाशात भिंतीवर मजेदार सावल्या नाचत होत्या, बाहेर किड्या किरकिरत होत्या. 'काय दिसतंय?' आईने विचारलं. 'चमचमणारे तारे, आपल्या कंदीलाची झळाळी आणि तुमचे आनंदी चेहरे,' बॉबी कुजबुजला. त्याचं मन गरम कोकोसारखं उबदार झालं.

पप्पांनी बॉबीच्या डोक्यावरून मऊ हात फिरवला. 'आता कसं वाटतंय?' 'उबदार आणि सुरक्षित,' बॉबीने आळस देत लहान पाय ताणले. पप्पांनी गोष्ट संपवताना त्याचे डोळे जड झाले आणि एका मोठ्या अस्वल-बाळाची आळस रात्रीच्या हवेत पसरली.

आईने ब्लँकेट त्याच्या भोवती पिकनिकच्या नैपकिनसारखं नीट घातलं. 'आपण उद्या पण झोपेची पिकनिक करू?' बॉबी कुजबुजला. 'प्रत्येक रात्री,' आईने त्याच्या नाकाला किस घेत वचन दिलं. बॉबी हसला आणि हळुवार स्वप्नांमध्ये तरंगला.

त्या रात्रीनंतर झोपायची वेळ कधीच कंटाळवाणी राहिली नाही. बॉबी अस्वलासाठी ती स्नॅक्स, गोष्टी, तारे आणि प्रेमानं भरलेली जादूई पिकनिक बनली—कारण कुटुंबासोबत कुठलीही झोपेची सवय चमकू शकते.