गणेशाची हुशार शर्यत

कैलास पर्वतावरच्या आंब्यांच्या शर्यतीत गणेश दाखवतो की केवळ वेग नव्हे, तर प्रेम, बुद्धी आणि कोमल विचारच खरा विजय मिळवून देतात.

गणेश, कार्तिकेय, पार्वती आणि शिव यांच्या या मनमोहक कथेत दोन भावांपुढे एक मजेशीर आव्हान ठेवले जाते—जो आधी संपूर्ण जगाची फेरी मारेल त्याला गोड आंबे मिळतील. झपाट्याने निघालेल्या कार्तिकेयच्या उलट, गणेश शांतपणे विचार करतो आणि आपल्या आई-वडिलांभोवती फेऱ्या मारून सांगतो की तेच त्याचे विश्व आहेत. या कथेतून प्रेम, शहाणपण आणि चतुर विचारांची ताकद सुंदररीत्या उलगडते.

गणेशाला आपले मोठे कान फडफडवत हसायला आवडायचे, इतके की त्याचे गोल पोट हादरायचे. देव, प्राणी आणि मित्र त्याच्यावर प्रेम करत असत कारण तो कोमल, मजेदार आणि नेहमी मदतीला तयार असे.

एक चकचकीत सकाळी आई पार्वती आणि बाबा शिवाने गणेश व त्याचा भाऊ कार्तिकेयला हाक मारली. 'तुमच्यासाठी एक मजेशीर आव्हान आहे,' त्यांनी उत्साहाने सांगितले.

पार्वतीने सोनेरी आंब्यांनी भरलेली चकाकती वाटी उचलली. 'ज्याने सर्व जगाची फेरी आधी मारेल त्याला हे गोड आंबे खायला मिळतील,' ती हसत म्हणाली. दोघे भाऊ आनंदाने उजळले.

कार्तिकेय आपल्या झपाट्याच्या मोरावर उडी मारून बसला. 'लवकर भेटू!' तो ओरडला आणि इंद्रधनुष्याच्या बाणासारखा झेपावला. वारा शिवशिवला आणि पानांची गिरकी लागली जसा तो अदृश्य झाला.

गणेशाने आपल्या गोंडस मूषकाचे डोकं हलकेच थोपटले. 'आपण जलद नाही,' तो उसासला. मूषक किलकिलला, 'पण आपण पटकन विचार करू शकतो!' गणेशाच्या डोळ्यात हुशारीची चमक आली.

गणेशाने हात जोडले आणि आई-बाबांच्या भोवती एक, दोन, तीन फेऱ्या मारल्या. प्रत्येक पावलात तो प्रेम पुटपुटत होता. फेऱ्या संपताच तो अभिमानाने हसला, 'शर्यत पूर्ण!'

पार्वतीने डोळे मिचकावले आणि शिवाने भुवई उंचावली. गणेश वाकला. 'आई, बाबा, तुम्हीच माझे विश्व आहात. तुमच्या भोवती फिरणे म्हणजे संपूर्ण जग फिरणे,' तो हलकेच म्हणाला.

धुळीत माखलेला, थकलेला कार्तिकेय उतरला. त्याने गणेशाला आंबे खाताना पाहिले. 'मी समुद्र आणि पर्वत ओलांडले. तू इतका लवकर कसा?' तो आश्चर्याने विचारत होता.

पार्वतीने दोन्ही मुलांना घट्ट मिठी मारली. 'वेग छान आहे,' ती म्हणाली, 'पण बुद्धी आणि प्रेम यांचे तेज अधिक आहे.' शिवाने मान डोलकावली आणि गणेशाला त्याच्या हुशारीसाठी आणखी एक गोड आंबा दिला.

त्या दिवसापासून मुले नवीन काम सुरू करण्यापूर्वी शहाण्या गणेशाची पूजा करतात, कारण त्यांना माहीत आहे की कोमल विचार आणि चतुर कल्पना कोणतीही शर्यत जिंकू शकतात, छोटी असो की मोठी.

धडा: हृदय आणि मेंदू दोन्ही एकत्र वापरा. हुशार दयाळूपणा साध्या वेगापेक्षा जास्त शक्तिशाली असतो.