लिला हरणीची वाऱ्यावरची इच्छा

लाजरी लिला हरणी आपल्या काळज्या वाऱ्याला सांगते, धैर्याची इच्छा करते आणि सशासोबत खेळण्यासाठी मोठी टेकडी चढते.

लिलाला उंच झाडे, नाचणारी पाने आणि खळखळणारे ओहोळ आवडतात. पण नवीन गोष्टी आणि मोठ्या टेकडीची तिला भीती वाटते. आपल्या काळज्या वाऱ्याला सांगून आणि धैर्याची इच्छा करून ती एकेक पाऊल पुढे टाकते.

लीला अगदी छोटी आणि शांत होती. तिला उंच झाडे, नाचणारी पाने आणि उन्हात खळखळणाऱ्या चकचकीत ओहोळ खूप आवडत.

लिलाला रात्रीचा वारा, काळी पायवाट आणि नवीन गोष्टी यांची भीती वाटायची. तिच्या काळज्या छातीवर ठेवलेल्या मोठ्या दगडासारख्या जड वाटायच्या.

एका गार वाऱ्याच्या सकाळी लीला गवत डोलताना पाहत होती. तेवढ्यात सशाने उड्या मारत येऊन हाक मारली, 'माझ्यासोबत त्या मोठ्या डोंगरावर खेळायला चल!'

लिलाने ती उंच, रुंद टेकडी न्याहाळली. ती हळूच म्हणाली, 'मी पडले तर काय? मी हरवले तर काय? मी मागे पडले तर काय?'

ससा उड्या मारत पुढे निघून गेला. लिलाने एका जुन्या झाडाखाली हुश्श केले. मंद वाऱ्याने पाने सळसळली, फुले गुदगुदली आणि एक पिसू तिच्या भोवती फिरवले.

लिलाने वर पाहून हलकेच म्हटले, 'मला सतत चिंता नको होती.' वारा नरम 'हूss' असा तिच्या नाकाशीून गेला.

'तुला माझं ऐकू आलं का?' तिने विचारले. पानांनी पुन्हा 'हूश' करत थरथर केली. जणू वाऱ्याने 'हो' उत्तर दिलं.

'मी तुला माझ्या काळजा सांगू शकते का?' लिला हलकेच म्हणाली. वारा गोल गोल फिरला, म्हणून तिने धीटपणे एक खोल श्वास घेतला.

'मला मोठ्या टेकडीची भीती वाटते,' ती म्हणाली. हूश. 'मला चूक करण्याची भीती वाटते.' हूश. 'मला मागे पडण्याची भीती वाटते.' प्रत्येक हूशसोबत तिची एक काळजी आकाशात उडून गेली.

तिच्या छातीतील दगड आता लहानसा वाटू लागला. 'कदाचित मी तुला एक इच्छा देखील सांगू शकते,' ती म्हणाली. वारा गवतामधून फडफडला, जणू तो थांबून आहे.

लिलाने डोळे बंद केले. 'मला धाडसी पावलं, शांत हृदय आणि भीती असूनही प्रयत्न करण्याचे धैर्य हवे आहे.' वाऱ्याने मऊ जंगलाच्या कुशीत तिला कवटाळले.

तिने डोळे उघडले तेव्हा टेकडी अजूनही उंचच होती, पण लिला आतूनच उंच झाल्यासारखी वाटली. आता ती टेकडी इतकी मोठी वाटत नव्हती.

तिने एक पाऊल टाकले, मग आणखी एक, मग आणखी एक. वर पोहोचल्यावर सशाने आनंदाने हात हलवला आणि उड्या मारल्या.

'तू आलीस!' सशाने आनंदाने ओरडले. लिला हसली आणि म्हणाली, 'हो, मी आले.' तिचे हृदय हलके आणि उजळ वाटले.

त्या संध्याकाळी लिला माळावर उभी होती. जेव्हा जेव्हा काळज्या मोठ्या वाटत, ती त्या वाऱ्याला कुजबुजून सांगायची, आणि प्रत्येक नवी धिटाईची इच्छा देखील शेअर करायची.

तिने एक गुपित शिकली: काळज्या बोलून दाखवल्या की त्या हलक्या होतात, आणि वारा घेऊन जाणाऱ्या इच्छा धैर्याला वाढवतात आणि चमक देतात.

Marathi