मिलो आणि कुजबुजणारे झाड

मिलोला इतरांच्या भावना जाणवतात. जंगलातील एका दयाळू झाडाकडून तो हृदयाने ऐकायला शिकतो आणि आपल्या शांत, प्रेमळ साथीतून इतरांना आधार देऊ लागतो.

विलोजब्रोकर गावातील मिलो हा गोंडस, संवेदनशील मुलगा आहे. त्याच्याकडे एक खास देणगी आहे—तो इतरांच्या भावना ओळखू शकतो. एके दिवशी जंगलात त्याला रुपेरी सालीचे एक प्रचंड झाड भेटते, जे त्याच्याशी कुजबुजून बोलते. हे शहाणे झाड मिलोला शिकवते की कुणाला मदत करायची असेल, तर फक्त शब्द ऐकून चालत नाही; हृदयाने ऐकणे आणि वेळ देणेही तितकेच महत्त्वाचे असते. मिलो ही शिकवण शाळेत आणि मैत्रीत वापरतो, आणि त्याच्या शांत सहवासाने इतरांना उब, आधार आणि आपलेपणा मिळतो.

उन्हाळ्या विलोजब्रोकर गावात मिलो नावाचा गोंडस मुलगा राहत होता. त्याचे तपकिरी डोळे आणि कुरळे केस होते. त्याच्या खिशात नेहमी खजिना खुळखुळत असे—बटणे, दोरा, पिसे आणि हृदयाच्या आकाराचा दगड.

मिलोकडे एक गुप्त शक्ती होती: तो इतरांच्या भावना ओळखू शकत होता. कुणाचा उदास उसासा त्याच्या छातीत गुदगुदी करत असे; कुणाचा आनंदी हशा त्याचे बोट नाचवत असे. भावना चमकदार फुलपाखरांसारख्या फडफडत.

एका दुपारी मिलो जंगलात भटकत गेला आणि त्याने एक प्रचंड रुपेरी सालीचे झाड पाहिले, गाडीपेक्षा रुंद. सूर्यप्रकाश त्याच्या खोडावर नाचत होता, जणू ते जिवंत आहे आणि वाट पाहत आहे.

त्याने सालीला स्पर्श केला. मग एक कोमल कुजबुज झाली, 'हॅलो, मिलो. तू जे जाणतोस तेच मीही जाणते.' मिलोने आश्चर्याने विचारले, 'तू बोलू शकतोस?' झाड हळूच म्हणाले, 'फक्त खऱ्या मनाने ऐकणाऱ्यांशी.'

त्या दिवसानंतर मिलो दररोज गुपित सांगणाऱ्या झाडाकडे यायचा. तो त्याच्या मुळांमध्ये बसून गोष्टी आणि प्रश्न शेअर करत असे, तर हिरव्या पानांतून वारा गाणे गात असायचा.

झाड फार कमी बोलत असे, पण त्याची प्रत्येक कुजबुज मऊ वाऱ्याच्या उबदार मिठीसारखी वाटायची. मिलो त्या हळुवार शहाणपणाचे दाणे आपल्या हृदयात जपून ठेवायचा.

शाळेत मिलोने मैत्रीण एम्माला एकटी बसलेली पाहिली. ती आपली शूचे पट्टे गुंडाळत खाली पाहत होती. आसपास हशा घुमत होता, पण मिलोला तिच्याभोवती एक छोटासा, जड ढग जाणवला.

त्या संध्याकाळी तो म्हणाला, 'बुद्धिमान झाडा, कोणी दुखी असेल तेव्हा मी कशी मदत करू?' झाड उत्तरले, 'फक्त कानांनी नाही, हृदयाने ऐक. फक्त शब्द नाही, वेळ दे.'

पुढच्या दिवशी मिलो शांतपणे एम्माजवळ बसला. कोणतेही प्रश्न नाहीत, फक्त शांत साथ. थोड्याच वेळात ती कुजबुजली, 'तू इथे आहेस याचं मला खूप बरं वाटतं.' मिलोचे हास्य शब्दांपेक्षा तेजस्वी चमकलं.

लवकरच मिलो ज्यांना एकटं वाटायचं त्यांच्या जवळ बसू लागला, कधी चित्र काढत, कधी हात धरत. मित्रांनी त्याला 'मृदू ऐकणारा' म्हणू लागले, आणि हसू सूर्यप्रकाशासारखे पसरलं.

मिलोला आता कधीही एकटं वाटत नव्हतं. गुपित सांगणाऱ्या झाडाची दयाळू कुजबुज त्याच्या अंतर्मनात घुमत होती, तिची पानांसारखी मऊ रहस्यं त्याच्या प्रत्येक प्रेमळ पावलाला दिशा देत होती.

त्या रात्री मिलो ताऱ्यांशी कुजबुजला, 'आभारी आहे, गुपित सांगणारे झाड.' दूरवरची पाने अलगद सळसळली, 'आभारी आहोत, मिलो, ऐकल्याबद्दल.'

कथा संपली. गोड झोप घे, मृदू श्रोता. तू इथे आहेस म्हणून जग आणखी उबदार वाटतं.