लुमाचा छोटासा उजेड

लाजाळू लुमाला मोठ्या नववर्षाच्या गजबजाटापेक्षा शांत प्रकाश आवडतो. एव्हरब्राइटमध्ये वीज गेल्यावर तिचा छोटा कंदील सगळ्यांना एकत्र आणतो आणि कोमल मनांचाही उजेड दूरपर्यंत पोहोचतो हे दाखवतो.

एव्हरब्राइटच्या नववर्ष सोहळ्यात लुमा मोठ्या आवाजांपासून घाबरते, पण शांत गाणी, तारे आणि छोट्या दिव्यांमध्ये तिला दिलासा सापडतो. वर्गाच्या कार्यक्रमात ती संथ आवाजात गाते आणि मनात धैर्य साठवते. मोजणीच्या क्षणी अचानक अंधार पडल्यावर तिचा छोटा कंदील चौक उजळवतो. त्या मृदू प्रकाशाभोवती लोक जमू लागतात, हळूहळू गाणे सुरू होते आणि सगळ्यांना उबदार एकोप्याचा अनुभव येतो. या अनुभवातून लुमाला कळते की चमकण्यासाठी मोठ्याने बोलणे गरजेचे नसते.

एव्हरब्राइटमध्ये ढोल आणि फटाक्यांसह मोठ्या नववर्षाच्या पार्ट्या असायच्या. लुमाला रंग आवडायचे, पण गडगडणारा आवाज आणि गजबजलेली गर्दी तिच्या छोट्या कानांना फार मोठी वाटायची.

लुमाला शांत गोष्टी आवडायच्या: हलकी गाणी, आरामदायी कोपरे आणि तारांनी भरलेले आकाश. इतरजण ओरडत असताना ती लहान दिवे गोळा करायची—मेणबत्त्या, काजवे आणि चंद्राचा रुपेरी झगमग.

तिच्या वर्गाला झाडावर दिवे लावण्याच्या कार्यक्रमात गाणे म्हणायला बोलावले होते. लुमाच्या पोटात फुलपाखरू फडफडले. 'इतके सारे चेहरे!' ती कुजबुजली, हात पाठीमागे लपवून.

सराव सुरू झाला. मुले नव्या सुरुवातींची आनंदी गाणी जोरात गात होती. लुमाही गायली, पण तिचा संथ आवाज फक्त जवळच्या मित्रापर्यंतच पोहोचला.

सुट्टीत लुमाने कागदी तारा घट्ट धरला. तिच्या दप्तरात हृदयांचे चित्र आणि 'आशा' व 'दया' अशी अक्षरे असलेला छोटा कंदील होता. त्याची नाजूक ज्योत शांतपणे थांबली होती.

शिक्षक वाकले आणि हसत म्हणाले, 'हळू आवाजही चमकतो.' लुमाने मान हलवली, आतमध्ये ऊब जाणवली, तरी पोटातली फुलपाखरे उडतच राहिली.

नववर्षसंध्या आली. चौक झगमग करत होता. मुलांनी रंगमंचावर रांग लावली. 'दहा… नऊ…' मोजणी सुरू असताना लुमा मोठ्या तारामागे उभी राहाली आणि कंदील घट्ट धरून होती.

'तीन' होताच वीज गेली. अंधार चौकभर पसरला. लुमाने आश्चर्याने श्वास घेतला आणि कंदील उचलला. शांत, मृदू प्रकाश तिच्या चेहऱ्यावर पडला आणि रात्रीत पसरला.

स्थिर प्रकाशाकडे लोक हळूहळू पुढे आले. एका मुलाने गाणे हळूच गुणगुणले, मग दुसऱ्याने, आणि पाहता पाहता पूर्ण जमाव मंद सुरात एकत्र गायला. लुमाभोवतीच्या उबदार वर्तुळाने सगळ्यांना दिलासा दिला.

लाईट पुन्हा आली. सौम्य टाळ्यांचा गजर हवेत घुमला. महापौर म्हणाले, 'या कोमल उजेडाने आपल्याला शिकवले की नवीन वर्ष प्रेमळ हृदयाने आणि एकत्रित प्रकाशाने स्वागत करायचे आहे.'

ते शब्द ऐकताच लुमाच्या अंतर्मनात प्रकाश पसरला. तिला समजले की तिचा लाजाळू आवाज आणि छोटा कंदील खरोखरच महत्त्वाचे आहेत.

नववर्षाच्या पहाटे तिने लिहिले, 'चमकण्यासाठी मोठ्याने बोलणे गरजेचे नाही.' खिडकीवर तिचा कंदील सूर्यकिरणे पकडत बसला होता, नव्या साहसासाठी तयार.

शिकवण: अगदी हलका उजेडही अनेक हृदयांना वाट दाखवू शकतो. दयाळूपणा आणि धैर्याला कधीच आरडाओरडा करावा लागत नाही.