पियाची पहिली घसरगुंडी
घसरड्या बर्फाची भीती वाटणारी पिया आजींच्या छोट्या पावलांच्या सल्ल्याने धैर्य गोळा करते आणि बर्फावर घसरायला शिकते.
इतर पेंग्विन बर्फावर मजेत घसरत असताना पियाला त्यांच्यात सामील व्हायचं असतं, पण पडण्याची भीती वाटते. आजींच्या मदतीने ती एक छोटं पाऊल टाकते. घसरत, पडत आणि पुन्हा उभी राहत पिया स्वतःच्या गतीने शिकू लागते.
चकाकत्या बर्फावर इतर पेंग्विन वेगाने धावत होते. ते फिसळत, फिरत आणि हसत चमचमीत बर्फाच्या रेषा काढत होते. आनंदी आरोळ्या हवेत भरल्या, पण पिया मात्र आश्चर्यानं मोठ्या डोळ्यांनी सगळं पाहत होती.
ती टपकन किनाऱ्यापर्यंत आली. बर्फ गुळगुळीत, चमकदार आणि खूपच घसरवणारी होती. पियाच्या पोटात फुलपाखरं उडाली. 'मी पडले तर?' तिने आपला गुलाबी स्कार्फ घट्ट धरत कुजबुजली.
तिचा मोठा भाऊ पिप पंख फडफडवत फिसकटत पुढे गेला. 'माझ्यासोबत स्लाइड कर, पिया! मजा येते!' तो हसला. पियाने डोके हलवले. 'कदाचित नंतर,' ती पुटपुटली; पाय मात्र बर्फातच चिकटून राहिले.
हवेत स्नोफ्लेक्स हलकेच तरंगत होते. एक नाजूक कण पियाच्या चोचीला गुदगुदला. ती उसासली, 'मला पण त्यांच्यासोबत जावं वाटतंय, पण मला भीती वाटते.' तिच्यासमोरचं बर्फ अजूनही काचेसारखं तळपत होतं.
आजी आपली जांभळ्या शालीत हळूहळू चालत आल्या. 'मोठे झटके नंतरही घेता येतील,' त्यांनी प्रेमाने सांगितलं. 'आधी एक छोटं पाऊल टाक.' पियाने डोळे मिचकावले. 'एक पाऊल?' 'हो,' आजी हसल्या, 'छोटी पावलं धैर्यवान पेंग्विन बनवतात.'
पियाने एका पायाने बर्फावर टकटक केलं—टॅप! ती चित्कारली, 'थंड!' आणि मागे उडी मारली. आजी हसल्या, 'छान सुरुवात ग, गोडी. पुन्हा बर्फाला हलकेच स्पर्श कर.'
पियाने तीनची गणना केली आणि दोन्ही पाय बर्फावर ठेवले. ती तिथेच उभी राहिली, थोडीशीच डोलली. 'मी उभी आहे!' तिने कुजबुजले. 'हो,' आजींच्या डोळ्यांत अभिमान चमकला.
छोटं पाऊल—घस्स! पियाने पटापट पंख हलवले. ती पडली नाही. पाऊल, घसरण, पाऊल. प्रत्येक हालचाल सोपी वाटू लागली. 'मी शिकतेय!' ती हसली, गाल गुलाबी झाले.
लवकरच पिया तळ्याच्या पलीकडे सरकत गेली. 'मी बर्फावर चालतेय!' ती ओरडली. पिपने आपली निळी टोपी हलवली आणि ओरडला, 'वा, पिया!' तिचं हृदय ध्रुवाच्या सूर्यासारखं ऊबदार झालं.
पियाने अजून मोठं पाऊल टाकून पाहिलं. व्हूश—धप्! ती मऊ पोटावर पडली. बर्फाच्या कणांनी तिची नाक झाकली. आजी धावत आल्या, 'ठीक आहेस ना, बाळ?'
पियाने पाय आणि पंख हलवले. 'मी ठिक आहे,' ती खिदळली. 'पडताना मजा आली!' आजींनी मान हलवली, 'प्रत्येक पेंग्विन कधी ना कधी घसरतो. पुन्हा उभं राहणं शिकण्याचाच भाग आहे.'
पिया आणखी सरळ उभी राहिली. घसरण, सरकण, हलकेच धावण, स्लाइड! हळूहळू ती स्वतःहूं घसरू लागली. पिपइतकी जलद नाही, इतरांइतकी फिरकी नाही, पण ती चालली होती—आणि तिच्या तोंडावर मोठ्ठं हास्य होतं.
गुलाबी संध्याकाळचं प्रकाश बर्फावर पसरलं. 'आज मी तरीही घसरले आणि पडले,' घरी जाताना पिया म्हणाली. आजींनी तिचं पंख हलकेच पकडलं. 'हो, आणि प्रत्येक वेळी तू पुन्हा उभी राहिली.'
पिया उजळून हसली. 'माझ्या लक्षात आलं की धैर्य एका छोट्या पावलाने सुरू होतं.' उद्या ती पुन्हा पाऊल टाकू शकेल, घसरू शकेल, प्रयत्न करेल, आणि प्रत्येक प्रयत्नाने ती आणखी छान घसरेल.