ਰੀਕੋ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਕੰਨ ਵਾਲੀ ਟੋਪੀ

ਜਦੋਂ ਰੀਕੋ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੀਲੀ ਕੰਨ ਵਾਲੀ ਟੋਪੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੀਆ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਕਿ ਅਸਲੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਸੇ ਟੋਪੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਚਮਕਦੇ ਘਾਹੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰੀਕੋ ਆਪਣੀ ਢਿੱਲੀ ਨੀਲੀ ਕੰਨ ਵਾਲੀ ਟੋਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਉਹ ਟੋਪੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੀਕੋ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਦਿਲੇਰੀ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ। ਓਦੋਂ ਕਬੂਤਰਣ ਪੀਆ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੂਦਣਾ, ਦੌੜਣਾ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਨਾ ਟੋਪੀ ਨੇ ਨਹੀਂ, ਰੀਕੋ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੀਕੋ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।

ਰੀਕੋ ਇਕ ਚਮਕਦੇ ਘਾਸੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਝੂਲਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਢਿੱਲੀ ਨੀਲੀ ਟੋਪੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ ਜੋ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਟੋਪੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ, ਰੀਕੋ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਖਿੜਖਿੜ ਹੱਸਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਕੰਨ ਵਾਲੀ ਟੋਪੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਕੂਦਦਾ ਹਾਂ!' ਫਿਰ ਉਹ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਕਦਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। 'ਮੇਰੀ ਟੋਪੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦਾ ਹਾਂ!' ਰੀਕੋ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਹਿੰਮਤ ਇਸ ਨੀਲੀ ਟੋਪੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਸੀ। ਵੱਡੇ 'ਵੂਸ਼' ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਰੀਕੋ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਟੋਪੀ ਉਚੱਕ ਲਈ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਟੋਪੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਇੱਕ ਨੀਲੇ ਛੋਟੇ ਪਤੰਗ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।

'ਮੇਰੀ ਟੋਪੀ, ਵਾਪਸ ਆ!' ਰੀਕੋ ਹਾਫ਼ਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੇ ਹੋਪਿਆ। ਪਰ ਹਵਾ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਟੋਪੀ ਸਿਰਫ਼ ਨੀਲਾ ਧੱਬਾ ਰਹਿ ਗਈ, ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਰੀਕੋ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਢਲਕ ਗਏ।

ਰੀਕੋ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ, 'ਮੇਰੀ ਟੋਪੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਦਿਲੇਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਨਾ ਉੱਚੇ ਕੂਦੇ, ਨਾ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਂ।' ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ 'ਹੌਪ' ਦੂਰ ਕੂਦ ਗਏ ਹੋਣ।

ਫਲੈਪ-ਫਲੈਪ! ਕਬੂਤਰਣ ਪੀਆ ਹੌਲੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਉਤਰ ਆਈ। 'ਰੀਕੋ, ਇੰਨਾ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ?' ਉਸ ਨੇ ਕੁਹਕ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਰੀਕੋ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਟੋਪੀ ਉੱਡ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪੀਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕੀਆਂ। 'ਕੂਦਣ ਤੇ ਦੌੜਣ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੇ, ਟੋਪੀ ਨੇ ਜਾਂ ਰੀਕੋ ਨੇ?' ਰੀਕੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਹਿਲਾਈ। 'ਅੱਮ… ਉਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੀ,' ਉਸ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਨੰਨੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਆ ਗਈ।

'ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਟੀਲ੍ਹਾ ਯਾਦ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ?' ਪੀਆ ਮੁਸਕਾਈ। ਰੀਕੋ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਉਹ ਤੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਟੋਪੀ ਨੇ ਨਹੀਂ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਟੋਪੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਕਿ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿਲੇਰ ਖਰਗੋਸ਼ ਹੈਂ।'

ਰੀਕੋ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਂਸ ਲਈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹਿੰਮਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਗਰਮ ਲਹਿਰ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਹਿੱਲੇ।

'ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਹਜੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਕੂਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?' ਰੀਕੋ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਚਲ, ਪਰਖੀਏ!' ਪੀਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਹਿਕਦਿਆਂ ਪੰਖ ਹਿਲਾਏ।

ਰੀਕੋ ਨਿਭਾ, ਹਿਲਿਆ ਅਤੇ—ਬੋਇੰਗ!—ਹਵਾ ਵਿਚ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਚਲੇ ਗਿਆ ਜਿੰਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਲਿਹਾ, ਪੈਰ ਖੁੱਲੇ ਤੇ ਕੰਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫ਼ੜਫ਼ੜਾਏ।

'ਦੇਖਿਆ?' ਪੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕੀ। 'ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਟੋਪੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਰੀਕੋ ਵਿੱਚ ਸੀ!' ਰੀਕੋ ਦੀ ਮੂੰਝ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੁੱਛ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਚਮਕ ਉਠੀ।

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਰੀਕੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਢਿੱਲੀ ਟੋਪੀ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ। ਪਰ ਜਦ ਵ੍ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹੌਲਕਾ ਥੱਪਾ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਧੀਰੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਇੱਥੇ ਹੈ।'

ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਰੀਕੋ ਚਮਕਦੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕੂਦਦਾ-ਫੁੱਦੀਦਾ ਰਿਹਾ, ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।