ਚਾਲਾਕ ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਦਰਿਆ ਕਿਨਾਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰ ਮੈਂਗੋ ਮਗਰਮੱਛ ਕੋਕੋ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਮੈਂਗੋ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਦੋਸਤੀ, ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਮਨਮੋਹਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਮੈਂਗੋ ਨਾਮ ਦਾ ਬਾਂਦਰ ਦਰਿਆ ਕਿਨਾਰੇ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਕੋ ਨਾਮ ਦੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਕੋਕੋ ਮੈਂਗੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਂਗੋ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂਗੋ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ ਕੇ ਸੋਚਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂਗੋ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬਾਂਦਰ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਲ ਤੋਂ ਡਾਲ ਝੂਲਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਖਾਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ।
ਇੱਕ ਧੁੱਪੀਲੇ ਦਿਨ, ਕੋਕੋ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਗਰਮੱਚh ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਮੈਂਗੋ ਨੇ ਕੋਕੋ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਮੈਂਗੋ ਨੇ ਕੁਝ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਤੋੜ ਕੇ ਕੋਕੋ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਕੋਕੋ ਨੂੰ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਸਤ ਬਣ ਗਏ। ਕੋਕੋ ਨੇ ਮੈਂਗੋ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਕੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੈਂਗੋ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਖਾਂਦੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਕੋਕੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਿਲੀ ਲਈ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂਗੋ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁੱਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਕੋਕੋ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਲਿਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਆਲੂਬੁਖਾਰੇ ਕਿੰਨੇ ਸੁਆਦਲੇ ਹਨ! ਆਓ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਮੈਂਗੋ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਬੁਲਾਉ।'
ਲਿਲੀ ਮੈਂਗੋ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਓ! ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤੁਖੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ।' ਇਸ ਲਈ, ਕੋਕੋ ਨੇ ਮੈਂਗੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕੋਕੋ ਮੈਂਗੋ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋਕੋ ਨੇ ਮੈਂਗੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਮੈਂਗੋ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਹਿਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂਗੋ ਚਿੰਤਿਤ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕੋਕੋ ਨੂੰ ਆਹਿਸਤਾ ਚਲਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਕੋਕੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਲਿਲੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹੋ!'
ਮੈਂਗੋ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਓਹ ਨਹੀਂ! ਮੈਂ ਲਿਲੀ ਲਈ ਇਕ ਖ਼ਾਸ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲਿਆਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਤੇ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਰਿਹਾ!'
ਕੋਕੋ ਨੇ ਮੈਂਗੋ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੀ, ਮੈਂਗੋ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਇਕ ਉੱਚੀ ਡਾਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਕੋ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਕੋਕੋ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂਗੋ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੈਰ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸਿੱਖਿਆ ਇਹ ਹੈ: ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ। ਮੈਂਗੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।