ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਇਆ ਵਾਲਾ ਦਿਨ

ਨਿਤਿਆ ਅਤੇ ਯਸ਼ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਆੰਬਾਂ, ਪਰਛਾਵਾਂ, ਹਾਸਿਆਂ ਅਤੇ ਹੌਲੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਨਿੱਕੀਆਂ ਚਮਕੀਲੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਕਹਾਣੀ ਦੋ ਭੈਣਾਂ, ਨਿਤਿਆ ਅਤੇ ਯਸ਼ਵੀ, ਦੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਨਾ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਨਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੇਰ। ਪਰ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆੰਬ ਨਿੱਕੇ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰਛਾਵਾਂ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅੱਗੇ ਮੂਰਖ ਚਿਹਰੇ ਹਾਸੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਲੀ ਠੰਢੀ ਸ਼ਾਮ, ਪਕੌੜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਹੌਲਾ ਮੀਂਹ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰੋਮਾਂਚ ਸਾਡੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਤਾਂ ਆਮ ਦਿਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਪਲਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਐਤਵਾਰ ਸਵੇਰੇ ਬਹੁਤ ਤੜਕੇ, ਨਿਤਿਆ ਬਿਸਤਰ ਵਿਚੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਉੱਠ, ਯਸ਼ਵੀ! ਅੱਜ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਦਿਨ ਹੈ। ਆਓ, ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਮਾਂਚ ਲੱਭੀਏ!'

ਉਂਘਦੀ ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ਖੋਲੀ। 'ਕੀ ਅਸੀਂ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਾਂਗੇ?' ਉਸ ਨੇ ਉਬਾਸੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਜਾਂ ਲੁੱਕਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਖੋਦਾਂਗੇ?' ਨਿਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਯਸ਼ਵੀ ਖਿੜਕੇ ਹੱਸ ਪਈ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸਤਾਨਾ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ!'

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਸ਼ਰਮਾ ਆਂਟੀ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਦੂਧ ਵਾਲੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਵੱਜੀ, ਤੇ ਤਾਰ 'ਤੇ ਦੋ ਕਬੂਤਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਕਿਤੇ ਵੀ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ, ਚਮਕਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਘੁੰਮਦਾ ਸ਼ੇਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਨਾਸ਼ਤੇ ਸਮੇਂ ਅੰਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਆੰਬਾਂ ਦੇ ਕੱਟ ਪਰੋਸੇ। 'ਰਸ ਕੂਹਣੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾ ਲਓ,' ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ। ਯਸ਼ਵੀ ਮੁਸਕਰਾਈ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਸੂਰਜ ਹੈ!' 'ਤੇ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਿੱਠਾ,' ਨਿਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੈਣਾਂ ਘਾਹ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੇਖਣ ਲਗੀਆਂ। 'ਉਹ ਬੱਦਲ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸ਼ਦਾ ਹੈ,' ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਂ ਅੱਪਾ ਦੀ ਚਪਲ ਹੈ!' ਨਿਤਿਆ ਖਿੜਕੇ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਲੁੱਟ ਗਈ।

ਬੱਦਲ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਰਕਦੇ ਰਹੇ। ਹਾਥੀ ਜਹਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਚਪਲ ਇਕ ਵੱਡਾ ਆਲੂ ਬਣ ਗਈ। ਭੈਣਾਂ ਹਰੇਕ ਨਵੀਂ ਆਕਾਰੀ ਵੱਲ ਉਂਗਲ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।

ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ ਨੇ ਲੰਬੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਨਿਤਿਆ ਤੇ ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਲੇ ਜੁੜਵਾਂ ਨਾਲ ਗੇਟ ਤੱਕ ਦੌੜ ਲਾਈ। ਉਹ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਹੱਥ ਲਹਿਰਾਦੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਛਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਰ ਚਲਾਕ ਆਕਾਰ ਫੁਰਰ ਕੇ ਸਿਰਕ ਜਾਂਦੀਆਂ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਰਪਣ ਸਾਹਮਣੇ ਪੋਜ਼ ਬਣਾਉਣ ਲਗੀਆਂ। ਨਿਤਿਆ ਨੇ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਫੁਲਾ ਲਿਆ; ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਟੇਢੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਾਲ ਮੁਰੱਗੇ ਦੀ ਕਾਂਗ ਬਣ ਗਏ, ਅੰਮਾ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਰਾਜਸੀ ਚੋਗਾ ਬਣਿਆ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲਗੀਆਂ।

ਅੰਮਾ ਅੰਦਰ ਆਈ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਈ। 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਰਕਸ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?' ਉਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, 'ਹਾਂ, ਅੰਮਾ। ਸਰਕਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਹਾਲੇ ਟਿਕਟਾਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜੀਆਂ!' ਅੰਮਾ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਪਈ।

ਠੰਢੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਕੁੜੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ ਚੱਟਾਈ 'ਤੇ ਆੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠੇ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈਆਂ। ਪੱਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਫੁਸਫੁਸਾਏ, ਇਕ ਗਿੱਲ੍ਹਰੀ ਫੁਦਕ ਗਈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਕੌੜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਸਲੇਟੀ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਮੀਂਹ ਹਾਲੇ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸੁਆਸ ਲਿਆ, 'ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਮਾਂਚਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।' ਨਿਤਿਆ ਨੇ ਗਿਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ—ਆੰਬ ਸੂਰਜ, ਬੱਦਲ ਜਾਨਵਰ, ਦੌੜਦੀਆਂ ਪਰਛਾਵਾਂ, ਮੂਰਖ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੰਮਾ ਦੀ ਖਿੜਖਿੜ। 'ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਇਆ,' ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਸੀ।'

'ਪਰ ਅਸੀਂ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ,' ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਿਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿਲ 'ਤੇ ਟੱਪਿਆ, 'ਲੱਭਿਆ ਤਾਂ ਸੀ। ਹਰ ਖੁਸ਼ ਪਲ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਜੀਏ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ।' ਯਸ਼ਵੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ।

ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਬੂੰਦ ਯਸ਼ਵੀ ਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀ, ਦੂਜੀ ਨਿਤਿਆ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਛਿੱਲਕ ਪਈ। ਉਹ ਛਲਾਂਗਾ ਮਾਰ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਘੁੰਮੀਆਂ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹੌਲਾ ਮੀਂਹ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਗ ਭਿੱਜੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਅੰਮਾ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਠੰਡ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ!' ਕੁੜੀਆਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਘੁੰਮੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਹੱਸਦੀਆਂ। ਜਿਸ ਦਿਨ 'ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ' ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਨਿੱਕੀਆਂ, ਚਮਕੀਲੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਲਿਆ।