ਸ਼ਾਂਤ ਬਿੱਲ
ਰੂਮੀ ਖਰਗੋਸ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਕੂਨ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਰੂਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਲੇ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਉਸਨੂੰ ਥਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਟੀਟੋ ਕਛੂਆ ਵੀ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੂਮੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਘੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਦੋਸਤ ਮਿਲ ਕੇ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਰੂਮੀ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੁਰ ਪਸੰਦ ਸਨ: ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਗੁਸ਼, ਗਾਜਰ ਦਾ ਕਰਕਰਾਅ ਤੇ ਉਸਦੀ ਨਿੱਕੀ ਬਿੱਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਚੁੱਪ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮਾਂਦੀ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਬਿੱਲ ਸੁੱਖੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸੀ। ਅੰਦਰ ਕਾਈ ਦਾ ਨਰਮ ਤੱਕਿਆ, ਗਰਮ ਕੰਬਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਕੜਾਂ ਦੀ ਸ਼ੈਲਫ ਸੀ। ਇਹ ਛੋਟੀ ਸ਼ਾਂਤ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਵੀ ਰੂਮੀ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦੀ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਉਠਦੀ।
ਬਾਹਰ ਦੋਸਤ ਧੱਡਮ-ਧੱਡ ਤੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸਨ। ਉਹ ਦੌੜਦੇ, ਟੈਗ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਦੇ ਜਦ ਤੱਕ ਘਾਸ ਦਾ ਮੇਦਾਨ ਹਿਲ ਨਾ ਗਿਆ। ਰੂਮੀ ਮਜ਼ਾ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਸੋਰੇ ਸ਼ੋਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਪੀ ਲਈ ਤਰਸਾ ਦਿੱਤਾ।
'ਰੂਮੀ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਖੇਡ!' ਪੌਪੀ ਗਲਹਿਰੀ ਚੀਕੀ। 'ਫਿਰ ਕਦੇ,' ਰੂਮੀ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਿੱਲ ਕੋਲ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਹਰ ਚੀਖ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਫੜਫੜਾਏ।
ਰੂਮੀ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬੋਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚੁਣਾਂ?'
ਇੱਕ ਗਰਮ ਦਿਨ ਸ਼ੋਰ ਰੁਕਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਝਾਲਪ! ਦੌੜ! ਹੱਸ! ਰੂਮੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਟੀਟੋ ਕਛੂਆ ਇਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਥੱਕ ਕੇ ਢੇਰ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਖੋਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। 'ਬਹੁਤ ਸ਼ੋਰ ਹੈ,' ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ।
ਰੂਮੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੋਲ ਆਈ। 'ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ?' ਟੀਟੋ ਨੇ ਹੌਲੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਸਾਰੇ ਸ਼ੋਰ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸਿਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕ ਚੁੱਪ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ,' ਰੂਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਟੀਟੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਪਈਆਂ। 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ!' ਰੂਮੀ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੀ ਬਿੱਲ ਵੱਲ ਭੱਜੀ, ਨਿੱਕੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਗਏ।
ਅੰਦਰ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਕੰਬਲ ਰੂਈ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਸੀ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਹੌਲੀ ਸਿਸਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਟੀਟੋ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਬੜਾ ਸੁਹਣਾ ਹੈ।'
ਰੂਮੀ ਨੇ ਦਾਰੇ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਬੇਰੀ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ। 'ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ,' ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਟੀਟੋ ਨੇ ਘੁੱਟ ਲਿਆ, ਤੱਕੀਏ 'ਤੇ ਗੁੰਮੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਪੌਪੀ ਤੇ ਬਣਨੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ। 'ਟੀਟੋ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੈਂ!' ਪੌਪੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੁਰੰਤ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਬਿੱਲ ਸੌਣ ਵੇਲੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗੋਦੀਂ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਿੰਨਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ—ਹੌਲੀ ਗੱਲਾਂ, ਨਰਮ ਖਿਲਖਿਲਾਹਟਾਂ, ਬੇਰੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਘੁੱਟ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਕੂਨ ਦਾ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਪਿਆ।
'ਤੇਰੀ ਬਿੱਲ ਤਾਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ,' ਪੌਪੀ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਟੀਟੋ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, 'ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ।' ਗਰਮ ਮਾਣ ਨੇ ਰੂਮੀ ਦੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦੀ ਕੀਤੀ।
ਰੂਮੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਬੋਰ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਚੰਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਥੱਕੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਗੱਲ ਲਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਚੀ-ਉੱਚੀ ਖੇਡ ਖੇਡਦੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਬਿੱਲ ਹਰ ਉਸ ਜਣੇ ਲਈ ਖਾਸ ਆਰਾਮ ਘਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।