ਉਹ ਰੋਬੋਟ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੇਡਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ
ਜ਼ਾਰਾ ਆਪਣੇ ਮਦਦਗਾਰ ਰੋਬੋਟ ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਖੇਡ ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜ਼ਾਰਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਤਜਰਬਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਟੈਗ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਬਲਾਕਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਪਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਸਿੱਖੇਗਾ?
ਇੱਕ ਚਮਕੀਲੇ ਸਵੇਰ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਬੋਟ ਜ਼ਾਰਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੁੜਗੁੜਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਸੀ। ਬੱਤੀਆਂ ਝਮਕੀਆਂ, ਪਹੀਏ ਘੂਮੇ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਬਰਤਨ ਧੋਂਦਾ ਹਾਂ, ਫਰਸ਼ ਬੁਹਾਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਬੈਗ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ!'
ਜ਼ਾਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰੋਬੋਮੈਕਸ, ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਟੈਗ ਖੇਡ ਸਕਦਾ ਹੈ?' ਰੋਬੋਟ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਝਮਕੀਆਂ। 'ਟੈਗ ਖੇਡ? ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਕਿ ਖੇਡ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੌਲੀ ਧਾਤੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।
'ਖੇਡ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਮਜ਼ੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ,' ਜ਼ਾਰਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। 'ਕੋਈ ਅੰਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਫਾਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਤੇ ਹਾਸੇ।' ਉਹ ਗੋਲ ਗੋਲ ਕੂਦੀ ਤਾਂ ਜੋ ਰੋਬੋਟ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਸਕੇ ਕਿ ਖੇਡਨਾ ਕਿੰਨਾ ਅਚੰਭੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਘੜਘੜਿਆ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਗਲਤੀ। ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।' ਉਹ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਨ ਲਈ ਲੁੜਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਜ਼ੇ ਬਾਰੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਸੀ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੁੱਤੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਏ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਢੇਰ ਲਗਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾ ਨੂੰ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਜ਼ਾਰਾ ਦੇ ਦੋਸਤ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਰੋਬੋਟ ਇਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਪੀਪ ਪੀਪ ਕਰਦਾ।
ਉਸ ਰਾਤ ਜ਼ਾਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੇ?' 'ਉਪਯੋਗੀ ਹੋਣਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਜ਼ਾਰਾ ਨੇ ਘਣੀ ਸੋਚੀ। ਅਗਲੇ ਦੁਪਹਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਪੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਯੋਜਨਾ ਲਿਖੀ।
'ਨਵਾਂ ਮਿਸ਼ਨ, ਰੋਬੋਮੈਕਸ,' ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। 'ਨਾਂ: ਖੇਡੀਏ-ਵਾਲਾ ਤਜਰਬਾ!' 'ਤਜਰਬਾ' ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਰੋਬੋਟ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਤਜਰਬਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ,' ਉਸ ਨੇ ਪੀਪ ਕੀਤਾ, ਬੱਤੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀਆਂ।
ਪਹਿਲਾ ਪਾਠ ਸੀ ਟੈਗ। 'ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੋਢਾ ਛੂਹ,' ਜ਼ਾਰਾ ਖਿੜਖਿੜਾਈ। ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਛੋਟਾ ਰਸਤਾ ਜੋੜਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁੜਕਿਆ। 'ਤੂੰ ਮਕਸਦ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੌੜ ਰਹੀ ਹੈਂ,' ਉਸ ਨੇ ਚੇਤਾਇਆ।
ਜ਼ਾਰਾ ਟਿੱਲ-ਮਿੱਲ ਦੌੜੀ। 'ਇਹੀ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾ ਹੈ!' ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ। ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਨੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿਰਛੇ ਮੋੜ ਲਏ। ਜ਼ਾਰਾ ਦੀ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਸੈਂਸਰ ਹੋਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਬਲਾਕ ਜੋੜਨ ਲੱਗੇ। 'ਇਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ,' ਜ਼ਾਰਾ ਨੇ ਕੰਧੇ ਝਟਕ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਢੇਰ ਲਾਏ, ਢਾਹੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਣਾਏ, ਸਿਰਫ਼ ਹਾਸਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ।
'ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਜ਼ਾਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਹਲਕਾ ਪੀਲਾ ਚਮਕੀਆਂ। 'ਮੈਂ ਹਲਕਾ...ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।' 'ਇਹੀ ਖੇਡ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਇਹ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਜਾਂ ਸਰਕਟਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਗਰਮਗਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਮਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰੋਬੋਮੈਕਸ, ਕੀ ਚਮਚੇ ਸਜ ਗਏ?' 'ਹੁਣੇ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। 'ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਕੰਮ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਮਜ਼ਾ।' ਮਾਂ ਨੇ ਭੌਹ ਉਚਕਾਈ ਤੇ ਜ਼ਾਰਾ ਕੰਨ ਤੋਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੜ ਗਈ।
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਦਿਨ ਰੋਬੋਮੈਕਸ ਪੁੱਛਦਾ, 'ਜ਼ਾਰਾ, ਕੀ ਹੋਰ ਖੇਡੀਏ-ਵਾਲਾ ਤਜਰਬਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ?' ਰੋਬੋਟ ਨੇ ਵੀ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਖਾਲਸੇ ਪਲ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।