டேஸி வாத்தின் குட்டை நடனம்
மழை நாளில் சோர்ந்திருக்கும் டேஸி, பாட்டியுடன் குட்டைகளில் துள்ளி நடனமாடி மகிழ்ச்சியைக் கண்டுபிடிக்கிறாள்.
வெயில் நாட்களை விரும்பும் டேஸி வாத்துக்கு மழை என்றால் பிடிக்காது. மழை பெய்த ஒரு நாளில், பாட்டி அவளை வெளியே அழைத்துச் செல்கிறார். பூட்களையும் மழைக்கோட்டையும் அணிந்து பாட்டியுடன் செல்லும் டேஸி, குட்டைகளில் துள்ளி ஒரு புதிய நடனத்தைக் கண்டுபிடிக்கிறாள்.
டேஸி வாத்து ஒரு அழகான பண்ணையில் வாழ்ந்தாள். சூடான வெயிலை அவள் காதலித்தாள். தடிமன் மேகங்கள் கூடும்போது அவள் முகம் குறைந்து போய்விட்டது. டேஸிக்கு மழை என்றால் விளையாட்டை கெடுக்கும், இறகுகளை நனைக்கும். அதனால் ஒவ்வொரு துளியும் சீக்கிரம் போக வேண்டும் என்று அவள் நினைத்தாள்.
ஒரு சாம்பல் காலை, சின்னக் கூடுக்கள் போல மழை கூரையைத் தட்டின. டேஸி ஜன்னலிடம் மூக்கு சாய்த்து, 'விளையாட்டு இல்லை, ஒளிகுழாய் இல்லை, டப் டப் மட்டும்' என்று உளைத்தாள். அவள் வீட்டுக்குள் சிக்கி, தனிமையாய் உணர்ந்தாள்.
மழை நிற்கவே இல்லை. டேஸி சோர்ந்து, 'இது கூட ஒரு கருமை நாள்' என்று முணுமுணுத்தாள். அப்போது மென்மையான 'க்வாக்' ஒலியுடன், ஒளிரும் யோசனையோடு நடந்து வந்த பாட்டி வாத்தை அவள் почтиக் கேட்க முடியவில்லை.
பாட்டி மஞ்சள் பூட்களையும் நீல மழைக்கோட்டையும் பிடித்திருந்தார். அவரது விழியில் ஒளி திகழ்ந்தது. 'வா டேஸி, மழையைக் காணலாம்!' என்று அவர் மென்மையாய் சொன்னார். பாட்டி ஏன் இவ்வளவு பரபரப்பாக சிரிக்கிறார் என்று டேஸி புரியவில்லை.
'வெளியிலா? இந்த தூவல் மழையில்?' டேஸி குழப்பமாய் கேட்டாள். 'நம்மை நனைக்கும்!' பாட்டி சிரித்தார், 'நனைवதுதான் மகிழ்ச்சியின் பாதி, என் வாத்துக்குட்டி. என்னை நம்பு, என் துள்ளல் திட்டத்தை பின்பற்று.'
டேஸி பூட்களை மாட்டி, மழைக்கோட்டை அணிந்து, பாட்டியைப் பின்தொடர்ந்தாள். குளிர் துளிகள் அவள் மூக்கை முத்தமிட்டன. மண் மழைக்குள் அடிக்கடி குட்டை ஒவ்வொன்றிலும் சாகசம் காத்திருந்தது.
மழை எல்லாவற்றையும் ஒளிமயமாக செய்தது. இலைகள் தண்ணீர் சிரிப்புடன் குலுங்கின. கண்ணாடி போன்ற குட்டைகள் பாதையை மின்னச் செய்தன. 'கவனமா பாட்டி, குட்டைகளில் வழுக்கலாம்!' என்று டேஸி எச்சரித்தாள்.
பாட்டி மென்மையான இடிக்குரல்போல் சிரித்தார். ஒரு தட்டைக் கால் தூக்கி — 'ஷ்ப்ளாஷ்!' தண்ணீர் உயரப் பாய்ந்தது. 'பாட்டி, நீங்க ஒரு ஏரி உருவாக்கிட்டீங்க!' என்று டேஸி ஆச்சரியமாய் சொன்னாள். துளிகள் டேஸியின் இறகில் குசுகுசுத்தன.
பாட்டி செம்மையாக வணங்கினார். 'இது என் உடற்பயிற்சி தான்' என்று கிண்டலாகச் சொல்வதோடு, மற்றக் காலால் — 'சப்ளிஷ்-ச்ப்ளோஷ்!' வெள்ளி துளிகள் மின்னின. டேஸி குத்துக் குத்து சிரித்தாள்; மழை இனி மங்கலமாய் தோன்றவில்லை.
ஆர்வமாக டேஸி கால்நீட்டினாள். 'ப்ளிப்!' ஒரு சிறிய தண்ணீர் تاجம் எழுந்தது. அவள் உறுத்தக் குத்தினாள் — 'ஷ்ப்ளாஷ்!' குட்டை மீண்டும் துள்ளியது. டேஸியின் புன்னகை பண்ணை கதவைப் போல அகலமாயிற்று.
சற்று நேரத்திலேயே அவர்கள் குட்டையிலிருந்து குட்டைக்குத் தாவினர். 'இடது கால்!' பாட்டி கூப்பிட்டார். 'வலது கால்!' டேஸி சிரித்தாள். அவர்கள் சுழன்று, இறக்கை அசைத்து, குலுங்கி, 'க்வாக்-ஸ்பின்' மற்றும் 'ரெயின் டிராப் விகில்' என்ற புதிய நடன அட்டைகள் உருவாக்கினர்.
'பாருங்க பாட்டி! இது என் குட்டை நடனம்!' டேஸி கூவி. அவர்கள் சுழன்று துள்ளினர். மழை மென்மையாயிற்று. வேலிக்குச்சை மேல் சிறிய வண்ணவில்லு தலையெழுத்து வண்ண வாக்கைப் போல் பிரகாசித்தது.
சோர்வு வந்தாலும் மகிழ்ச்சியுடன் வாத்துகள் உள்ளே நுழைந்தன, சிறு ஈர தடங்கள் தரையில் பதிந்தன. பாட்டி டேஸியைத் துணியால் சுற்றிக் கொண்டு, 'எப்படிதான் உன் மழை நாள், குட்டி?' என்று கேட்டார்.
டேஸியின் கன்னங்கள் சிவக்கின்றன. 'சிறப்பு!' என்று அவள் க்வாக் செய்தாள். 'மழை நாட்கள் சலிப்பானவை இல்லை; அவை குட்டை நடனத்துக்கே!' பாட்டி அவளை அணைத்து, புதிய மழை காதலியைப் பார்த்து பெருமை பட்டார்.
இனி மழைத்துளிகள் பாடும்தோறும், டேஸி தன் பூட்களும் கோட்டையும் அணிந்து, 'என் குட்டை நடன நேரம்!' என்று கிசுக்கிசுக்கிறாள். கருமேகங்கள் இனி அவள் துள்ளல் மகிழ்ச்சியை வாரி விட முடியாது.