கோகோ பூனைக்கு இடி பிடிக்கவில்லை

பெரிய இடியுடன் கூடிய புயலின் போது, மீராவின் உதவியுடன் கோகோ எண்ணிக்கையும் அமைதியான மூச்சுப் பயிற்சியும் கற்று தைரியமாக இருப்பதை அறிகிறது.

கதிர்வெய்யை நேசிக்கும் சிறிய குட்டிப் பூனையான கோகோ, இடி முழங்கும் புயலை மிகவும் பயப்படுகிறான். படுக்கையடியில் ஒளிந்துகொண்ட அவனிடம் அவன் தோழி மீரா வந்து துணை நிற்கிறாள். மின்னலுக்குப் பின் இடியை எண்ணுவது, மெதுவாக மூச்சு விடுவது, பாதுகாப்பாக அருகில் இருப்பது போன்ற எளிய முறைகள் மூலம் கோகோ மெதுவாக அமைதியாகிறான். பயத்தை சமாளிக்க உதவும் அன்பும் நடைமுறை யுக்திகளும் பற்றிய இதமான கதை இது.

கோகோ ஒரு சிறிய கிரீம் நிற குட்டிப் பூனை. கதிர்வெய்யை அவன் மிகவும் நேசித்தான். புல்லில் துள்ளி, வண்ணத்துப்பூச்சிகளைத் துரத்தி, விழும் இலைகளைப் பின் தொடர்ந்தான். வெப்பமான ஒளியில் எல்லாமே மகிழ்ச்சியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருந்தது.

ஒரு மதியம் சாம்பல் மேகங்கள் மிதந்து வந்தன. வானம் ஒரு பெரும் முரசு போல் முழங்கியது. கோகோ விளையாட்டை நிறுத்தி, காதுகளை அசைத்து, மேலுள்ள கருமேகங்களை பார்த்து, அந்த பயமான சத்தம் என்னவோ என்று எண்ணினான்.

டாம்! ஒரு பெரும் இடியொலி வீட்டை நடுக்கியது. கோகோவின் ரோமங்கள் பூப்பந்து போல எழுந்தன, வால் நேராக நிமிர்ந்தது. பயத்தில் ஒரு சிறு 'ம்யௌ' செய்து அவன் படுக்கையடியில் பாய்ந்தான்; இதயம் தக் தக் தக் என்றது.

படுக்கையடியில் இருந்து கோகோ நினைத்தான்: 'அந்த பெரிய பூம் மீண்டும் வந்தால் நான் வெளியே வர மாட்டேன்.' அவன் கர்ஜிக்கும் மேக ராட்சிகளை கற்பனை செய்தான். பயத்தில் சிறு பந்து போல சுருண்டு நடுங்கினான்.

அந்த மாலை ஆண்டு முழுவதிலேயே வந்த மிகப் பெரிய புயல் வந்தது. மின்னல் வானத்தை வண்ண கிரேயான் போல வளைவாக வெட்டியது. ஒவ்வொரு மின்னலுக்கும் பின் எழுந்த கர்ஜனை ஜன்னல்கள் சிலிர்க்க, கோகோ அதிகம் நடுங்கினான்.

படுக்கையடியில் மென்மையான கை ஒன்று நுழைந்தது. அது கோகோவின் ஆறு வயது நண்பி மீரா. அவளின் பழுப்பு கண்கள் சூடான கோகோ போல அமைதியாக இருந்தன. 'ஹை, குட்டி தோழா,' என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள். 'நான் இருக்கிறேன். நாம் சேர்ந்து தைரியமாக இருப்போம்.'

'பயமா?' என்று அவள் கேட்டாள். கோகோ ஒரு சிறு 'ம்யௌ' செய்து 'ஆமாம்' என்றான். மீரா தலையசைத்தாள். 'பரவாயில்லை; எனக்கும் பயம் வரும்.' அவள் தரையில் அமர்ந்து, அரைபாகம் படுக்கையடியில் இருந்து, ஸ்வெட்டர் கோகோவின் ரோமங்களை மெதுவாகத் தொட்டது.

மீரா ஒரு மென்மையான போர்வை மற்றும் தன் சிறு தலையணையை அவன் அருகே வைத்தாள். 'இது நம்முடைய நெருக்கமான புயல் கூடாரம்,' என்றாள். கோகோ வாசனை பார்த்தான்; அது வெயில் வாசனையும் சோப்பின் சுத்தமான மணமும் கொண்டது. அவன் உடனே சற்று பாதுகாப்பாக உணர்ந்தான்.

ஒரு பிரகாசமான மின்னல் அறையை ஒளிரச் செய்தது. 'ஒளியைப் பார்த்தவுடன் நாம் எண்ணுவோம்,' என்று மீரா சொன்னாள். அவர்கள் தொடங்கினர்: 'ஒன்று… இரண்டு… மூன்று…' நான்கு என்று சொல்வதற்கு முன்னால் இடி முழங்கியது. கோகோவின் காதுகள் ஒதுங்கின, ஆனாலும் அவன் எண்ணத் தொடர்ந்தான்.

'அதை கேட்டாயா?' என்று மீரா கேட்டாள். 'எண் பெரிதாகவும் போய்க்கொண்டிருந்தால் புயல் விலகுகிறது.' இன்னொரு மின்னல்! அடுத்த இடியொலி வருமுன் அவர்கள் ஆறு வரை எண்ணினர். கோகோ கண்களை இமைத்தான்—இடி உண்மையில் தூரத்தில் இருந்தது!

அவர்கள் விளையாட்டை தொடர்ந்தனர்: ஒளியை எண்ணு, சத்தத்தை கேள். இடைவெளி பெருகும்போது கோகோவின் மீசை நேர் நிமிர, வால் தளர்ந்து போனது. பயமுறுத்திய புயல் எண்களும் வேடிக்கை எல்லையாகவும் மாறியது.

'பாரு, தைரியமான பூனை!' என்று மீரா அவன் முதுகை தேய்த்து சிரித்தாள். 'இந்த புயல் நம்மைக் காயப்படுத்த இயலாது. இது ஒளியும் சத்தமும் மட்டுமே.' கோகோவின் இதயத் துடிப்பு மெல்லியது. அவன் உள்ளே ஒன்று-இரண்டு-மூன்று-நான்கு என சுவாசித்து, வெளியில் ஒன்று-இரு-மூ-நான் என விடுத்தான்.

மீரா தனது அமைதியான மூச்சை மீண்டும் காட்டினாள். அவர்கள் இருவரும் மெதுவாக உள்ளிழுத்து, பிறந்தநாள் மெழுகுவர்த்திகளை ஊதுவது போல வெளியே விட்டனர். படுக்கையடியில் கோகோ மெதுவாக புருமென்றான், மீராவின் மென்மையான ரிதத்துடன் பொருந்தி.

சிறிது நேரத்தில் மழை மென்மையான 'டப் டப்' என ஒலித்தது. இடி தூரத்தில் செல்லும் வண்டி சத்தம்போல் விலகியது. கோகோவின் கண்கள் பாரமாகின. அவன் மீராவின் கையை சாய்ந்து, நன்றியுடன் உறக்கப்போும் புருரு சத்தம் எழுப்பினான்.

அந்த இரவுக்குப் பிறகு மேகங்கள் கர்ஜித்தால் கோகோ இன்னும் சிறு நடுக்கம் உணர்ந்தான். ஆனால் அவன் மீரா சொல்லிய யுக்திகளை நினைவில் வைத்தான்: மின்னலை எண்ணு, மெதுவாக மூச்சு விடு, நெருக்கமாக அணைந்திரு. ஒவ்வொரு புயலும் இப்போது சற்றே சிறியது போல் தெரிந்தது.

இப்போது மழை கூரையில் தட்டும்போது, கோகோ தன் தைரியமான மனதை உயர்த்துகிறான். மீரா அருகில் இருக்க, புயல் நட்பான இசை போல ஒலிக்கிறது, மற்றும் அந்தக் குட்டிப் பூனை தனியாக இல்லையென அறிகிறது.