காற்றிடம் லீலா மான் சொன்ன ஆசை
கூச்ச சுபாவம் கொண்ட லீலா மான் தனது கவலைகளைக் காற்றிடம் பகிர்ந்து, தைரியமாக இருக்க ஆசைப்படுகிறாள். பின்னர் படிப்படியாகப் பெரிய மலையில் ஏறி, பன்னியைச் சந்திக்கிறாள்.
உயர்ந்த மலை, புதிய பாதை, தவறு செய்துவிடுவோமோ என்ற பயம்—இவை லீலாவைக் கவலைப்படுத்துகின்றன. மென்மையான காற்றிடம் அவள் தன் கவலைகளையும் ஆசையையும் சொல்கிறாள். பிறகு, ஒரு அடியாக மலையில் ஏறி நண்பன் பன்னியிடம் செல்கிறாள்.
லீலா சிறியவளும் அமைதியானவளும். உயர்ந்த மரங்கள், ஆடும் இலைகள், வெயிலில் மின்னும் சிறிய ஓடைகள் அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.
இரவு காற்று, இருட்டான பாதைகள், புதிய விஷயங்கள் லீலாவை சற்று பயப்படச் செய்தன. ஆனால் அவள் brave! அவள் காற்றில் பறக்க விரும்புகிறாள்.
ஒரு குளிர் காற்று வீசும் காலை, லீலா புல் அலையுவதை பார்த்தாள். பன்னி துள்ளி வந்து, 'பெரிய மலைக்கு என் உடன் விளையாட வருவாயா!' என்று அழைத்தது.
லீலா அந்த உயர்ந்த மலைக்கு பார்த்தாள். அவள் பயந்து சொன்னாள், 'நான் விழுந்தால் என்ன? பாதையை இழந்தால் என்ன? மற்றவர்களைப் போல முடியாவிட்டால்?'
பன்னி துள்ளி விலகியது. லீலா ஒரு பழைய மரத் தாக்கில் ஆழ் மூச்சு விட்டாள். மென்மையான காற்று இலைகளை சலசலவிட்டது, பூக்களை நகைத்தது, ஒரு தனி இறகை அவளைச் சுற்றி நுழைந்தது.
லீலா மேலே பார்த்து மகிழ்ந்து சொன்னாள், 'நான் எப்போதும் இப்படி சந்தோஷமாக இருந்தால் நல்லது.' காற்று அவள் மூக்கை மென்மையாகத் தொட்டது.
'என் சொல்லைக் கேட்டாயா?' அவள் கேட்டாள். இன்னொரு 'ஊஷ்' என இலைகள் நடுங்கின. அது காற்று 'ஆமாம்' என்று சொல்வது போல இருந்தது.
'நான் என் கவலைகளை உன்னிடம் கூறலாமா?' லீலா மெச்சிச் சொன்னாள். காற்று வட்டமாய் நடனமாடியது; அந்த காட்சியைக் கண்டு அவள் தைரியமாக ஆழ் மூச்சு விட்டாள்.
'பெரிய மலைகள் எனக்கு பயம்,' அவள் சொன்னாள். ஊஃ... 'தவறு செய்து விடுவேனோ என்று பயம்.' ஊஃ... 'எல்லோரும் என்னை விட்டுவிடுவார்களோ என்று பயம்.' ஒவ்வொரு ஊஃசத்திலும் ஒரு கவலை மேலே பறந்தது.
அவள் மார்பில் இருந்த கல் சிறிது சிறியதாக உணரப்பட்டது. 'ஒரு ஆசையையும் நான் சொல்லலாமே' என்றாள். காற்று புல்களுக்கு இடையே மெல்ல அசைந்து காத்திருந்தது.
லீலா கண்களை மூடினாள். 'என் கால்கள் தைரியமாக, என் இதயம் அமைதியாக, பயம் இருந்தாலும் முயற்சி செய்யும் துணிவு எனக்கு வேண்டும்' என்று அவள் விரும்பினாள். மென்மையான காட்டு கைகள் போல காற்று அவளை அரவணைத்தது.
கண்களைத் திறந்ததும் மலை இன்னும் உயரமாக இருந்தது, ஆனால் லீலா உள்ளே தான் உயரமானவளென உணர்ந்தாள். மலை இப்போது அவளுக்கு இவ்வளவு பெரியதாகத் தெரியவில்லை.
அவள் ஒரு அடியை வைத்தாள், பின்னர் இன்னொரை, அடியடியாக மேலேற்றாள். மேலே, பன்னி கை அலைத்து மகிழ்ச்சி கொண்டு அசைந்தது.
'நீ வந்தாய்!' என்று பன்னி குதிகால் போட்டது. லீலா சிரித்து, 'ஆமாம், வந்தேன்' என்றாள். அவள் இதயம் இலகுவாக ஒளிந்தது.
அந்த மாலையில், லீலா புல்வெளியில் நின்றாள். கவலைகள் சத்தமாக இருந்தால் கூட, அவை அனைத்தையும் காற்றிடம் மெச்சிச் சொன்னாள்; தைரியமான ஒவ்வொரு புதிய ஆசையையும் அப்படியே பகிர்ந்தாள்.
அவள் ஒரு ரகசியத்தை கற்றுக்கொண்டாள்: கவலைகளை வெளியே சொல்லினால் அவை இலகுவாகும்; காற்று எடுத்துச் செல்லும் ஆசைகள் தைரியத்தை வளரச் செய்து பிரகாசிக்கச் செய்கின்றன.