மைலோ மற்றும் மொட்டுமொளிக்கும் மரம்

பிறரின் உணர்ச்சிகளை உணரும் மைலோ, ஒரு கருணையான மரத்தின் ஞானத்தால் இதயத்தால் கேட்பது மற்றும் அமைதியான தோழமையால் பிறருக்கு ஆறுதல் அளிப்பது எப்படி என்பதை கற்கிறான்.

வில்லோப்ருக்கில் வாழும் மென்மையான சிறுவன் மைலோ, பிறரின் மனநிலையை ஆழமாக உணரக்கூடியவன். ஒரு நாள் காட்டில் அவன் ஒரு வெள்ளி பட்டை கொண்ட பிரம்மாண்ட மரத்தைச் சந்திக்கிறான். அந்த மொட்டுமொளிக்கும் மரம், 'காதுகளால் மட்டும் அல்ல, இதயத்தால் கேள்' என்று அவனுக்குக் கற்பிக்கிறது. அந்த இனிய ஞானத்தை மனதில் நிறுத்தி, மைலோ பள்ளியில் சோகமாகவும் தனியாகவும் இருப்பவர்களுக்கு அமைதியான தோழமையால் ஆறுதல் அளிக்கத் தொடங்குகிறான். கருணை, கேட்பது, அன்பான இருப்பு ஆகியவற்றின் வெப்பத்தை இந்தக் கதை மென்மையாக வெளிப்படுத்துகிறது.

வெயில்கொண்ட வில்லோப்ருக்கில் மைலோ என்ற மென்மையான சிறுவன் வாழ்ந்தான். அவனுக்கு பழுப்பு கண்களும் சுருண்ட கூந்தலும் இருந்தன. அவன் கைக்குழியில் பட்டன்கள், கயிறு, இறகுகள், இதய வடிவ கல் போன்ற பொக்கிசங்கள் ஜிங்குறுந்தன.

மைலோவிடம் ஒரு ரகசிய சக்தி இருந்தது: பிறரின் மனநிலையை அவர் உணர முடிந்தது. ஒரு சோகத்தின் முடிச்சல் மாரைப் பரபரவைக் கிளறியது; மகிழ்ச்சியின் சிரிப்பு தோள்கள் வரை நடனம் ஆடச் செய்தது. உணர்ச்சிகள் வண்ணத்துப்பூச்சிகளைப் போல பரவலாகக் களையோடு பறந்தன.

ஒரு பிற்பகல் மைலோ காட்டில் அலைந்து கொண்டிருந்த போது ஒரு வெள்ளி பட்டை கொண்ட, காரைவிட தடிப்பான பிரம்மாண்ட மரத்தை கண்டான். அதன் தண்டில் சூரிய வெளிச்சம் நடனமாட, அது உயிருடன் காத்திருக்கிறதுபோல் தோன்றியது.

அவன் மரச்சருமம் தொட்டான். ஒரு மென்மையான குரல் சுளைபோல் எழுந்தது: 'வணக்கம், மைலோ. நீ உணரும்தை நானும் உணர்வேன்.' மைலோ ஆச்சரியத்துடன், 'நீ பேசுவாயா?' என்றான். 'உண்மையில் கேட்பவர்களிடம் மட்டுமே,' மரம் மெளதுடன் கூறியது.

அதன் பிறகு மைலோ ஒவ்வொரு நாளும் மொட்டுமொளிக்கும் மரத்தைச் சந்தித்தான். அதன் அடிப்பிரர்களில் உட்கார்ந்து கதைகளையும் கேள்விகளையும் பகிர, பசுமை இலைகளில் காற்று பாட்டு பாடியது.

அந்த மரம் அரிதாகவே பேசியது, ஆனால் ஒவ்வொரு சுளையும் காற்றின் வெப்பமான அணைப்பைப் போன்றதாயிருந்தது. மைலோ அதன் இனிய ஞானத்தை சேகரித்து ஒவ்வொரு சொல்லும் இதயத்தில் பதித்துக் கொண்டான்.

பள்ளியில் மைலோ தனது தோழி எம்மாவை தனியாக உட்கார்ந்து, காலுறை கயிறை சுழற்றிக் கொண்டு தரையை நோக்கிக் கொண்டிருப்பதை கண்டான். அருகில் சிரிப்பு முழங்கினாலும், அவளைச் சுற்றி ஒரு சிறிய, கனமான மேகம் இருக்கிறது என்று மைலோ உணர்ந்தான்.

அன்று மாலை அவர் கேட்டார்: 'அறிவுள்ள மரம், யாராவது சோகமாக இருக்கும்போது நான் எப்படி உதவலாம்?' மரம் பதிலிட்டது: 'காதுகளால் மட்டும் அல்ல, இதயத்தால் கேள். சொற்களால் மட்டும் அல்ல, நேரத்தையும் கொடு.'

அடுத்த நாள் மைலோ அமைதியாக எம்மா அருகில் உட்கார்ந்தான். கேள்விகளே இல்லை, அமைதியான தோழமை மட்டும். விரைவில் அவள் கிசுகிசுத்தாள்: 'நீ இங்கே இருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி.' மைலோவின் புன்னகை சொற்களைக் கடந்து பளிச் பொலிவூட்டியது.

விரைவில் மைலோ தனியாக இருப்பவர்களை அணிந்து உட்கார, கிறுக்கடித்து அல்லது கை பிடித்துக் கொண்டான். நண்பர்கள் அவரை 'மென்மையான கேட்டவர்' என்று அழைத்தார்கள்; புன்னகைகள் வெயில்போல் பரவின.

மைலோ தனியாக இல்லை என்பதைக் கவனித்தான். மொட்டுமொளிக்கும் மரத்தின் கருணை அவனுள் சுளசுளத்து, அதன் இலைப் போல் மென்மையான ரகசியங்கள் அவன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அன்புச் செயலையும் வழிநடத்தியவை.

அந்த இரவு மைலோ நட்சத்திரங்களை நோக்கி நன்றியைக் கூறினார்: 'நன்றி, மொட்டுமொளிக்கும் மரமே.' தொலைவில் இலைகள் சில்லென்று பதிலளித்தன: 'நன்றி, மைலோ, கேட்டதற்கு.'

முடிவு. இனிமையாக தூங்கு, மென்மையான கேட்பாளா. நீ இங்கே இருப்பதால் உலகம் இன்னும் வெப்பமாக உணருகிறது.