பாப்பி கிளியின் முதல் பெரிய சொல்

பாப்பி பெரிய, அழகான சொற்களை சொல்ல ஆசைப்படுகிறாள். பயிற்சியும் தாத்தா கிளியின் உதவியும் வழியாக, நண்பர்களுக்கு துணை நிற்கும் சின்ன, அன்பான சொற்கள்தான் சில சமயம் மிகப் பெரிய சக்தி கொண்டவை என்பதை அவள் அறிகிறாள்.

சொற்களை நேசிக்கும் பாப்பி கிளி, பெரிய கிளிகள் சொல்வது போல ஒரு பெரிய சொல்லைச் சொல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள். ஆனால் முயற்சிகள் குழப்பமாகிப் போக, அவள் மனம் உடைகிறது. அப்போது தாத்தா கிளி பொறுமையுடன் அவளுக்கு துணையாக நின்று, படிப்படியாகப் பயிற்சி செய்ய உதவுகிறார். இறுதியில் பாப்பி ஒரு பெரிய சொல்லைக் கற்றுக்கொள்கிறாள். ஆனால் உண்மையான பாடம் வேறெங்கோ இருக்கிறது: நண்பருக்கு தைரியம் தரும் “நீ செய்வாய்” போன்ற சின்ன, அன்பான சொற்கள்தான் சில நேரங்களில் மிகவும் அர்த்தமுள்ளவை.

பாப்பி கிளிக்கு சொற்கள் மிகவும் பிடிக்கும். சூரியன், மரம், 'ஹை' போன்ற சின்னச் சொற்களை அவள் நேசித்தாள்.

'விக்ல்', 'வாப்ல்' போன்ற கோமாளி சொற்கள் பாப்பியை கிகிள் செய்யச் செய்தன; 'ஹஷ்' போன்ற மென்மையான சொற்கள் அவளுக்கு அமைதியை நிறைத்தன.

ஆனால் வயது மூத்த கிளிகள் சொன்ன பெரிய சொற்களே பாப்பிக்கு மிக விருப்பம். ஒரு கிளி பெருமையுடன் 'அற்புதம்!' என்று அழைத்தது.

மற்றொரு கிளி இசை போல 'அசாதாரணம்!' என்று பாடியது. மூன்றாவது 'சிறப்பானது!' என்று கீச்சிட்டது.

பாப்பியின் கண்கள் பெரிதாயின. 'ஆஹ்,' என அவள் நிசப்தமாகச் செலுத்தி, 'நானும் ஒரு பெரிய, அழகான சொல் சொல்ல வேண்டும்' என்றாள்.

அடுத்த காலை பாப்பி பயிற்சி செய்தாள். 'ஸ்பெக்-டா… ஸ்பெக்… ஸ்பிக்கிள்…' என்று அவள் முணுமுணுத்தாள். 'இது சின்ன அழகாகவே இல்லை' என்று அவள் கண்டிந்தாள்.

அவள் மீண்டும் முயன்றாள்: 'எக்ஸ்-ட்ரா… எக்ஸ்டர்… எக்ஸ்ட்ரா-வாழை?' என்று கீச்சினாள். கீழே இருந்த குரங்கு உடனே சிரித்தது. பாப்பியின் கன்னங்கள் சிவந்தன.

முழு நாள் அவள் பெரிய கிளிகளின் குரலை நகலெடுத்தாள். 'மக்னிப்… மக்னிபஃப்… மக்னிபிடில்…' என்று அவள் முயன்றாலும், பெரிய சொற்கள் அவள் அலகில் புரண்டு விழுந்தன.

சூரியன் மறையும் வேளையில் பாப்பி சோகமடைந்தாள். 'பெரிய சொற்களுக்கு நான் இன்னும் குட்டிதான் போல்,' என்று அவள் மெப்பமாகச் சொன்னாள்.

தாத்தா கிளி மெதுவாக இறங்கினார். 'பாப்பி, நீ சோர்வாக இருக்கிறாய்,' என்றார். அவள் ஆழ்குகில் விழுந்து, 'பெரிய சொற்கள் என் அலகில் தெரிவதில்லை. நான் அவற்றை தவறாகச் சொல்கிறேன்,' என்றாள்.

தாத்தா மெதுவாக சிரித்தார். 'பெரிய சொற்களை கற்றுக்கொள்ள நேரம் எடுக்கும். என்னுடன் பயிற்சி செய்யவா?' என்றார். பாப்பி தலை ஆட்டினாள். 'முதலில் ஒரு சின்ன துண்டில் தொடங்கு,' என்றார். 'ஸ்பெக்.'

சில சமயம் பாப்பி சரியாகச் சொன்னாள், சில சமயம் தவறினாள். அவள் வில்லும் முயற்சிகளைப் பார்த்த தாத்தா மெதுவாக சிரித்தார்; உடனே பாப்பியும் கிகில்த்தாள். சிரிப்பால் நிரம்பிய பயிற்சி பாதுகாப்பாகத்தான் உணர்த்தியது.

சிறுவச் சிறுவாக சேர்த்து அவர்கள் அந்த சொல்லை உருவாக்கினர். கடைசியில் பாப்பி தெளிவாகவும் நம்பிக்கையுடனும் 'ஸ்பெக்டாக்யூலர்!' என்று கீச்சினாள்.

ஒரு பதறிய குட்டிப் பறவை மேலே பார்த்தது. 'என்னை பறக்க உதவும் ஒரு வார்த்தை சொல்ல முடியுமா?' என்று அது சிறு குரலில் கேட்டது.

பாப்பி ஒரு கணம் நின்றாள். புதிய பெரிய சொல்லை கூவலாம், ஆனால் அவள் சிரித்துக்கொண்டு 'நீ செய்வாய்!' என்றாள். குட்டிப் பறவை இறக்கைகளை அசைத்து, வெப்பமான வானில் பறந்தது.

தாத்தா அன்பாகச் சிரித்தார். 'அப்பொருள் மிகச் சிறப்பானதாக இருந்தது' என்றார். பாப்பி இரு கண்களையும் இமைத்தாள். 'ஆனா அது சின்னச் சொற்கள்தானே?' என்றாள்.

'ஆமாம்,' என்று தாத்தா கூறினார். 'சின்னச் சொற்களே சில சமயம் மிகப் பெரும் சக்தி கொண்டது.' இப்போது பாப்பி புரிந்துக்கொண்டாள்—சிறு சொற்கள் தைரியத்தையும் அன்பையும் தரும்; நண்பர்கள் வலிமையாக உணர உதவும்.

அந்த நாளிலிருந்து பாப்பி பெரிய மனதுடன் சின்னச் சொற்களை சொல்கிறாள்: 'வணக்கம்', 'நன்றி', 'மன்னிக்கவும்', 'நீ முடியும்'. இப்போது காடு மென்மையான தைரியத்துடன், பிரகாசமான புன்னகைகளுடன் இசைப் பின்னணி போல் ஒலிக்கிறது.