મીલો નાનકડું વાદળ અને તે દિવસ જ્યારે તેને ઉદાસ લાગ્યું

મીલો પોતાનો પહેલો વરસાદ બનાવવાનો પ્રયત્ન કરે છે, પણ નિષ્ફળ જાય ત્યારે ઉદાસ થઈ જાય છે. નાજુક પવન તેને ઊંડો શ્વાસ લેવા, પોતાની લાગણી કહેવા અને થોડી રાહ જોવા શીખવે છે. શાંત થયા પછી મીલો આખરે નાની વરસાદી બૂંદો વરસાવે છે.

ઊંચા આકાશમાં તરતું મીલો નામનું નાનું વાદળ કૂતુહલથી દુનિયાને જુએ છે અને એક દિવસ પોતાનો પહેલો વરસાદ બનાવવાનું નક્કી કરે છે. જ્યારે વારંવાર પ્રયત્ન છતાં કંઈ બનતું નથી, ત્યારે તે ભારે અને ઉદાસ અનુભવે છે. ત્યારે નાજુક પવન તેને પોતાની અંદરની તોફાની લાગણી શાંત કરવા ત્રણ સરળ પગલાં શીખવે છે: ઊંડો શ્વાસ લો, લાગણીને નામ આપો અને શાંતિથી રાહ જુઓ. શાંત મન સાથે મીલો ફરી પ્રયત્ન કરે છે અને નાની ઝગમગતી બૂંદો વરસાવે છે. આ કોમળ વિજ્ઞાનપ્રેરિત વાર્તા લાગણીઓ ઓળખવા અને સ્વ-શાંતિના સરળ ઉપાય સમજાવે છે.

ઊંચા આકાશમાં, મીલો નરમ કપાસના ગોળા જેવો ધીમે ધીમે વહે છે. તે તેજ વાદળી આકાશમાં ખુશીથી હલે છે અને સૂર્યને નાચતા જુએ છે. આમ તરવું ગરમાગરમ આલિંગન જેવું લાગે છે.

તે પંખીઓને ઊડીને ઝૂકતા અને ઝાડોને પાંદડાવાળા હાથ હલાવતા જોવા ખુબ ગમે છે. દરેક નવી દૃશ્ય તેને કૂતુહલભર્યું બનાવે છે. મીલો નાનાં સાહસો પોતે જ અજમાવે છે, કારણ કે પોતે શીખવું તેને રોમાંચક લાગી રહ્યું છે.

એક ગરમ દિવસે, મીલો વિશાળ રાખોડી વાદળોને ધરતી પર વરસાદ છાંટતા જુએ છે. બૂંદો તળાવો અને ફૂલો પર છાંટા મારે છે. મીલો ધીમેથી કહે છે: 'હું પણ આવું કરવું છે! આજે હું મારો પહેલો વરસાદ બનાવીશ.'

મીલો પોતાના ફૂલો જેવા પાસા ધકેલી અને દબાવે છે. તે લાંબો ખેંચાય છે, પછી નાનો થઈ જાય છે. તેને આશા છે કે બૂંદો પડશે, પણ આકાશ તો સૂકું જ રહે છે. એક પણ 'પ્લિપ' જમીન પર પડતો નથી.

મીલો વારંવાર પ્રયાસ કરે છે, જોકે કંઈ બનેતું નથી. તેની સફેદ વાદળી અંધારી બની જાય છે અને ભારે લાગે છે. 'મને આ ન ગમે,' તે આહ ભરે છે. 'હું સતત પ્રયત્ન કરું છું, પણ બને જ નથી.' 'ઉદાસ' ની તોફાની લાગણી વધી જાય છે.

અચાનક એક નાજુક પવન પસાર થાય છે. તે હળવિથી ગુન્જે છે અને મીલોને કંભળ જેવી ગરમાઈથી ઘેરી લે છે. 'હેલો, નાનકડી વાદળ,' પવન કહે છે. 'હું જોઈ રહ્યો છું કે તું ઉદાસ છે. મદદ કરવાની?'

મીલો ધીમેથી માથું હલાવે છે. 'હા, કૃપા કરીને,' તે જવાબ આપે છે. 'મારે વરસાદ કરવો હતો, પરંતુ હું કરી શકતો નથી.' વાદળ જેવા તેના ગાલ પરથી એક નાની આંસુ બૂંદ સરકી જાય છે. જમીન સુધી પહોંચતા પહેલાં જ તે અદૃશ્ય થઈ જાય છે.

પવન સ્મિત કરે છે. 'ચાલ, તારી અંદરની તોફાનને ત્રણ સહેલાં પગલાંમાં શાંત કરીએ.' 1: મોટા શ્વાસ—મીલો ધીમે ધીમે ઊંડો શ્વાસ લે છે અને છોડી દે છે. 2: લાગણી કહો—'હું ઉદાસ છું,' તે કહે છે. 3: રાહ જુઓ—મીલો શાંતિથી આરામ કરે છે.

ધીમે ધીમે, મીલો હલકો અનુભવે છે. તેની ઘેરી છાંયા ફરી ચમકતી સફેદ બની જાય છે. તે શાંતિથી આહ ભરે છે. પછી—ટપ, ટપ—નાની વરસાદની બૂંદો તેમાંથી પડે છે, ઝગમગતા મોતી જેવી. આનંદથી મીલોનું ચહેરું ચમકે છે!

'હું કરી દીધું!' મીલો ખુશીથી ચીસ પાડે છે. પવન ધીમેથી કહે છે, 'તમે પ્રયત્ન કર્યો, શ્વાસ લીધો અને રાહ જુઓ — આ અસ્પષ્ટે બહાદુરી છે.' મીલો ગર્વથી આકાશ પાર કરે છે, જાણીને કે જ્યારે તેની લાગણીઓ તોફાની બને ત્યારે તે પોતાને શાંત કરી શકે છે.

નાનું પાઠ: ઉદાસ લાગવું સામાન્ય છે. ઊંડો શ્વાસ લો, લાગણી બોલો અને રાહ જુઓ. ટૂંક સમયમાં તમારી અંદરના વાદળો પણ મીલો જેવા સાફ થઈ જશે.