ਮੀਲੋ ਨਿੱਕਾ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋਇਆ

ਮੀਲੋ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ, ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਅਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਰਦਾ ਨਿੱਕਾ ਬੱਦਲ ਮੀਲੋ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖਣਾ ਤੇ ਸਿੱਖਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌਖੇ ਕਦਮ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ: ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲਵੋ, ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੀਲੋ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਨਿੱਕੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਉੱਪਰ ਮੀਲੋ ਰੂਈ ਦੇ ਨਰਮ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਝੂਲਦਾ ਹੈ। ਨੀਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਿਲਦਾ, ਤੇ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨੱਚਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤਰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ, ਪਿਆਰੀ ਜਫ਼ਫ਼ੀ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਝਪਟਾਂ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਦੇਖਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਨਵਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਸ ਦੀ ਰੁਚੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੀਲੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਛੋਟੇ ਸਾਹਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕੇਲਾ ਸਿੱਖਣਾ ਰੋਚਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਗਰਮ ਦਿਨ, ਮੀਲੋ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਲੇਟੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਫੁਹਾਰਾ ਪਾਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਬੂੰਦਾਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਉਤੇ ਛਿੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੀਲੋ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।

ਮੀਲੋ ਆਪਣੇ ਰੂਈ ਵਰਗੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਧੱਕਦਾ ਤੇ ਨੱਚੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੰਮਾ ਖਿੱਚਦਾ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਿਖੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਅਸਮਾਨ ਸੁੱਕਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵੀ ਟਪ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿਗਦੀ।

ਮੀਲੋ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਗੋਲਾ ਹੁਣ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਜਿਹੀ ਉਦਾਸੀ ਵਧ ਰ੍ਹੀ ਹੈ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਸੁਰ ਸੁਰ ਕਰਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਮ ਕੰਬਲ ਵਾਂਗ ਮੀਲੋ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਛੋਟੇ ਬੱਦਲ, ਹਵਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੈਂ। ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?

ਮੀਲੋ ਹੌਲੀ ਹਿਲ ਕੇ ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਂ, ਜੀ, ਕਿਰਪਾ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਾਰਿਸ਼ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਬੂੰਦ ਵਰਗ ਅੰਸੂ ਉਸ ਦੇ ਬੱਦਲੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰੋਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਹਵਾ ਮੁਸਕਰਾ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਆਓ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌਖੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੀਏ। 1: ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ—ਮੀਲੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। 2: ਭਾਵਨਾ ਦੱਸ—ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। 3: ਉਡੀਕ—ਮੀਲੋ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਮੀਲੋ ਹਲਕਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ—ਟਿਪ, ਟਾਪ—ਨਿੱਕੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਝਲਕਦੀਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੀਲੋ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ!

ਮੈਂ ਕਰ ਲਿਆ! ਮੀਲੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਧੀਮੇ ਜਿਹੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ—ਇਹ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੀਲੋ ਗਰਵ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਵੀ ਅੰਦਰ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆਵੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਨਿੱਕਾ ਪਾਠ: ਉਦਾਸ ਹੋਣਾ ਸਾਧਾਰਣ ਗੱਲ ਹੈ। ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਵੋ, ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਵੋ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਬੱਦਲ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਮੀਲੋ ਵਾਂਗ।