રાઇડ ધ ફીલિંગ્સ ટ્રેન

એક જાદૂઈ ટ્રેન કવીને દુઃખ, આનંદ, ગુસ્સો અને શાંતિને સ્વીકારતા શીખવે છે. રંગીન સફરમાં તે પોતાની લાગણીઓને ઓળખે છે, સલામત રીતે વ્યક્ત કરે છે અને ફરી સંતુલિત અનુભવે છે.

ચમકતી હાર્મોનીવિલમાં કવીને ક્યારેક પોતાની મોટી લાગણીઓનું નામ સમજાતું નથી. ત્યારે ઝગમગતી ભાવનાઓ એક્સપ્રેસ ફક્ત તેના માટે આવી પહોંચે છે. જેલીબીનની ટાઈ પહેરેલો હસમુખો કંડકટર કવીને અલગ-અલગ ડબ્બાઓમાં લઈ જાય છે, જ્યાં દરેક ડબ્બો એક ભાવના બતાવે છે—દુઃખનો નરમ વાદળી રૂમ, આનંદનો પીળો ઉજાસ, ગુસ્સાનો ગરમ લાલ ધબકાર અને અંતે શાંત લીલો આરામ. આ કલ્પનાશીલ સફરમાં કવી શીખે છે કે દરેક ભાવના મહેમાન જેવી છે: તેને સાંભળવી, ઓળખવી અને પ્રેમથી વ્યક્ત કરવી.

ચમકતી હાર્મોનીવિલમાં કવી રહેતો. મીઠાઈ જેમ રંગવાળા ઘરો પવનમાં ગીત ગાતા. કવીનું નાનું દાગવાળું નાક અને મોટી ઉત્સુક આંખો દરેક ભાવના અનુભવે, ભલે તેને તેનું નામ ન સમજાતું.

ક્યારેક ભાવનાઓ ખૂબ મોટી બને છે, જેમ કે વીજની ગર્જના. ત્યારે કવીએ દૂરથી 'હૂ-હૂ!' સાંભળ્યું. ચમકતી ભાવનાઓ એક્સપ્રેસ ફુસફુસતી આવી, ફક્ત તેના માટે.

ટ્રેન ઘાસ ઉપર તરતી હતી. તેના સોનાના ચાકડા, ડબ્બા ઇન્દ્રધનુષી બબલ જેવા. મોટી કલ્પના ધરાવતા બાળકોને જ તે દેખાતી. તે ઝગમગતી રહી અને કવી ચડે ત્યાં સુધી રાહ જોઈ.

એક ધૂમ્મસભરી સવારે કવીને છાતીમાં વરસાદના વાદળ જેવું ભારે લાગ્યું. તે વરાંંડામાં ઊંડી શ્વાસ લેતો હતો, ત્યારે નરમ સીટી ફરી વાગી. ટ્રેન મદદ કરવા આવી હતી.

કવી તેજસ્વી બારણાં તરફ દોડ્યો. જેલીબીનની ટાઈ પહેરેલા હસતા કંડક્ટરે વાંયો ભરી નમસ્તે કર્યું. 'આજે મોટી ભાવનાઓ છે?' તેણે પૂછ્યું. કવીએ માથું હિલાવ્યું. 'તો ચાલ, તારું દિલ શોધીયે!' કંડકટર હસ્યો.

અંદર, પહેલો ડબ્બો ઠંડો વાદળી ઝગમગતો હતો. સેલો ધીમે ગુન્ગનતો. 'આ છે દુઃખ,' કંડકટરે કહ્યું. 'રડવું સારું છે. આંસુ નવી સ્મિતને પાણી આપે છે, જેમ વરસાદ ફૂલોને મદદ કરે છે.'

કવીને પોતાનો તૂટેલો રોબોટ અને દાદીની વાર્તાઓ યાદ આવી. એક આંસુ લપસીને પડે ગયું, અને વાદળી રૂમ નરમ લાગ્યો. ટ્રેન આગળ વધતી રહી, બતાવતી કે દુઃખ પણ સૌમ્ય હોઈ શકે છે.

આગલું ડબ્બું ધૂપ જેવા પીળું ઝગમગ્યું! બલૂન તર્યા, પટંગો ફર્યા. 'આનંદમાં સ્વાગત!' કંડકટરે ખુશીથી કહ્યું. કવીને કૂતરાની ચૂમી અને જન્મદિવસની ખજાના શોધ યાદ આવી અને તે ખુશખુશાલ હસ્યો.

અચાનક ડબ્બું ગરમ લાલ ચમક્યું. જમીન ઢોલ જેવી ધડધડાઈ. 'આ છે ગુસ્સો,' કંડકટરે કહ્યું. 'ગુસ્સો આવવો ખરાબ નથી—ચાલો તેને સલામત રીતે બહાર લઈએ.'

કવીએ એક તકિયાને મુક્કો માર્યો અને તેમાં દહાડ્યો, તૂટેલી ક્રેયોન યાદ કરીને. ગરમ ભાવના ઠંડી થઈ. હવે તેને ખબર પડી કે ગુસ્સો પ્રેમથી બહાર કાઢીએ તો મનમાં શાંતિ માટે જગ્યા બને છે.

અંતિમ ડબ્બો શાંત લીલો હતો, જેમ વરસાદ પછીનો જંગલ. તારાઓ ટિમટિમ્યા અને પવનમાં ઘંટડીઓ વાગતી. કવીએ ધીમે શ્વાસ લીધો— અંદર... બહાર. તેની લાગણીઓ શાંત થઈ ગઈ.

પાછા પોતાના આંગણે, કવીને તેજસ્વી અને સંતુલિત લાગ્યું. કંડક્ટરે તેને એક જેલીબીન આપ્યું. 'ભાવનાઓ મહેમાન છે,' તેણે હસીને કહ્યું. 'તેમને પ્રેમપૂર્વક સાંભળ, તે તને ઘરે રસ્તો બતાવશે.'

ભાવના એક્સપ્રેસ આકાશમાં ઉડી ગઈ, પાછળ ઇન્દ્રધનુષી જેવી ધૂળ છોડી. જ્યારે પણ કવીની ભાવનાઓ ફરી ગૂંઝે, ત્યારે તે જાણે છે કે તે ટ્રેનમાં ચડી શકે, કંઈક શીખી શકે અને શાંત બની પરત આવી શકે.

કવીએ હાથ હલાવ્યો અને ધીમે કહ્યું, 'આભાર, ભાવનાઓ.' તેને ખબર છે કે તેના દિલના દરેક રંગનું સ્વાગત છે અને તે હંમેશા એક્સપ્રેસમાં ચડીને પોતાને તથા બીજાને સારી રીતે સમજી શકે છે.