માયા અને જાદુઈ ચટાઈ

માયા દાદા અજ્જાથી યોગ શીખે છે, પોતાના અંદરની શાંતિ શોધે છે અને રમૂજી આસનો ગામ સાથે વહેંચે છે.

માયા ઉત્સુક અને પ્રશ્નોથી ભરેલી બાળકી છે, જે લીલા ટેકરાઓ અને નાળિયેરી વૃક્ષો વચ્ચે આવેલા ચહકતા ગામમાં રહે છે. દર સવાર વટનાં ઝાડ નીચે તેની દાદા અજ્જા શાંતિથી યોગ કરે છે. એક દિવસ માયા તેમની સાથે બેસે છે અને શ્વાસ સાંભળતા, નરમાઈથી બેસતા અને રમૂજી આસનો કરતા કરતા અંદરની શાંતિ અનુભવવા લાગે છે. ટ્રી પોઝ, કેટ પોઝ અને ચાઇલ્ડ પોઝ જેવી મજેદાર ભંગિમાઓ સાથે તેની યોગયાત્રા શરૂ થાય છે. ધીમે ધીમે માયા વધુ શાંત, આરામદાયક અને ધ્યાનથી સાંભળનારી બને છે. પછી તે આ આનંદ પોતાના ભાઈ, મિત્રો અને આખા ગામ સાથે વહેંચે છે.

માયા લીલા ટેકરાઓ અને ઊંચા નાળિયેરી વૃક્ષો વચ્ચે આવેલા તેજસ્વી ગામમાં રહે છે.

વાંકા-ચૂકડાં બેડા અને ચમકતી આંખો સાથે તે પોપકોર્ન ફાટતાં પણ ઝડપથી પ્રશ્ન પૂછે છે.

તિતલીઓ અથડાતી કેમ નથી? વાદળો રબર જેવી kéoાય છે? શાંતિ અવાજ કરતાં મોટી છે? માયાના મનમાં વિચારની ગૂંજ!

માયાના દાદા, જેને તે 'અજ્જા' કહે છે, દર સવારમાં વટનાં ઝાડ નીચે સાદી ચટાઈ પર બેસે છે. તેમની સફેદ ધોતીમાં ચંદન સાબુની સુગંધ આવે છે.

'અજ્જા, તમે શું કરો છો?' માયા પૂછે છે. 'હું મારા શ્વાસ સાથે વાત કરું છું,' તેઓ હસીને કહે. 'આને યોગ કહે છે. કાલે આવજે અને અજમાવી જો!'

આગલા સૂર્યોદયે, પક્ષીઓ ગાય છે અને હવા ઠંડી લાગે છે. માયા પોતાની નાની ચટાઈ પર બેસે છે. તે ડોળે છે, તેની નાકમાં ખંજવો થાય છે, પગ ઝણઝણે છે.

અજ્જા ધીમે કહે, 'તમારા શ્વાસને, પવનને, દિલને સાંભળ.' માયા શ્વાસ લે છે...છોડે છે...લે છે...છોડે છે, નરમ તરંગોની જેમ.

તેને ગરમ સૂર્યનો અનુભવ થાય છે, ખિસકોલી કેરી કોતરતી અવાજ સાંભળે છે, અને તેનું દિલ શાંત અને આરામદાયક લાગે છે. યોગ ખૂબ જ નરમ છે.

અજ્જા રમૂજી આસનો શીખવે છે. ટ્રી પોઝે તે થરથરે છે, કેટ પોઝે તે ખેંચાય છે, ચાઇલ્ડ પોઝે તે નાની કંકરી જેવી ગોળ બને છે.

અઠવાડિયા પસાર થાય છે. માયા શાંતિથી જગે છે, સહેલાઈથી ઊંઘે છે અને વર્ગમાં ધ્યાનથી સાંભળે છે. તે ભાઈને લાયન પોઝ પણ બતાવે છે—ગુસ્સા વિ ના ગર્જના સાથે.

એક રવિવારે તેના મિત્રો આવે છે. તેઓ બિલાડી જેવી 'મ્યાઉ' કરે છે અને ફ્લેમિંગો જેવી સંતુલન સાધે છે, ગળુ ફાડીને હસે છે. થોડા સમયમાં આખું ગામ વટનાં ઝાડ નીચે ભેગું થાય છે.

માયા સ્મિત કરે, 'અજ્જા, યોગ તો જાદુ છે!' અજ્જા માથું હલાવે, 'જાદુ તો તારા અંદર છે. યોગ તને તેને દેખાડે છે.'

બધા શાંતિથી શ્વાસ લે છે. માયા પોતાની આંખો બંધ કરે છે અને અંદર એક સુંદર શાંતિનો અનુભવ કરે છે. વાર્તા પૂરી થઈ ગઈ છે, પરંતુ તેની શાંતિ હજુ પણ ચમકે છે.