डेज़ी बतकीचा डबक्यांतला नाच

डेज़ीला वाटायचं पावसाळी दिवस मजा बिघडवतात. पण आजी बतकीसोबत डबक्यांत उड्या मारताना तिला कळतं की पाऊसही हसरा, खेळकर आणि आनंदाने भरलेला असू शकतो.

डेज़ी बतकीला ऊन आवडायचं, पण पाऊस आला की ती कुरकुरायची. एका करड्या सकाळी आजी बतकी पिवळे बूट आणि निळा रेनकोट घेऊन आल्या आणि डेज़ीला पावसाला भेटायला बोलावलं. सुरुवातीला साशंक असलेली डेज़ी डबक्यातल्या पहिल्या छपाकनंतर हसू लागली. आजींसोबत उड्या, फिरक्या आणि चिखल नाच करताना तिची पावसाबद्दलची भीती आणि नाराजी आनंदात बदलते. ही गोष्ट बदल स्वीकारणे, नव्या दृष्टीने गोष्टी पाहणे आणि छोट्या क्षणांत मजा शोधणे शिकवते.

डेज़ी बतक एका टुमदार शेतावर राहत होती. तिला ऊबदार ऊन आवडत होतं, पण जाड ढग जमले की ती कुरकुरायची. डेज़ीला वाटायचं पाऊस खेळ बिघडवतो आणि पिसं ओली करतो, म्हणून ती प्रत्येक थेंब लवकर निघून जावा असं मागायची.

एका करड्या सकाळी पावसाने छप्परावर टपाटप छोटे ढोल वाजवले. डेज़ीने चोच खिडकीला लावली आणि उसासली, 'ना पकडा-पकड, ना लपाछपी, फक्त टप, टप, टप.' तिला घरात अडकून एकटी वाटत होती.

पाऊस थांबत नव्हता. डेज़ी खांदे टाकून बडबडली, 'आणखी एक उदास दिवस.' तेवढ्यात आजी बतकांचा हलका क्वॅक ऐकू आला; त्या चमचमीत, उड्या मारण्याची कल्पना घेऊन येत होत्या.

आजींच्या हातात पिवळे चमकदार बूट आणि निळा रेनकोट होता. त्यांचे डोळे चमकत होते. 'चल, डेज़ी,' त्या प्रेमाने म्हणाल्या. 'चल पावसाला भेटू!' डेज़ी चमकल्यावर डोळे मिचकावले; आजी एवढ्या मोठ्याने का हसत आहेत ते तिला कळेना.

'बाहेर? या शिरशिरीत?' डेज़ीने किरकिर केली. 'आपण पूर्ण भिजू!' आजी हसल्या, 'भिजणं म्हणजे मजेचा अर्धा भाग आहे, माझी लहान बतक. माझ्यावर विश्वास ठेव आणि माझ्या उड्या-मार योजनेनुसार ये.'

डेज़ीने बूट चढवले, कोट लावला आणि आजींमागे वटल्ली. कीचडाच्या अंगणात पाऊल टाकताच गार थेंब तिच्या चोचेला गुदगुदू लागले. प्रत्येक डबक्यात एक छोटं साहस लपलेलं होतं.

पावसाने सगळं चकाकलं होतं. पानं पाण्याच्या हशीत हलत होती आणि रस्त्यावर आरशासारखी डबकी होती. डेज़ीने सांगितलं, 'हळू चाल आजी, डबकी घसरणीची आहेत!'

आजी सौम्य गडगडासारखा हसल्या. त्यांनी एक जाळीदार पाय उचलला आणि—छपाक! पाणी उंच उडालं. डेज़ीने आश्चर्याने म्हटलं, 'आजी, तुम्ही तर तलावच केला!' थेंब डेज़ीच्या पिसांना गुदगुदीत होते.

आजींनी भव्य झुकून नमस्कार केला. 'हे तर माझं वॉर्म-अप होतं,' त्या मिश्कीलपणे म्हणाल्या, आणि दुसरा पाय आदळला—छळप-छळप! रूपेरी फवारं चमकलं. डेज़ी खिदळली; आता पाऊस उदास वाटत नव्हता.

आता डेज़ी उत्साहाने पाय उचलला. प्लिप! पाण्याचं छोटंसं मुकुट उठलं. तिने आणखीन जोरात थाप मारली—छपाक! डबकं परत नाचलं आणि डेज़ीचं हसू गोठ्याच्या दरवाजाएवढं मोठं झालं.

लवकरच त्या एक डबक्यातून दुसऱ्यात उड्या मारू लागल्या. 'डावा पाय!' आजी ओरडल्या. 'उजवा पाय!' डेज़ी हसली. त्या फिरल्या, पिसू फडफडली आणि डुलल्या, क्वॅक-स्पिन आणि रेनड्रॉप-विगल तयार झालं.

'पाहा आजी! माझा चिखल नाच!' डेज़ी आनंदाने ओरडली. त्या फिरत राहिल्या, पाऊस हलका झाला आणि कुंपणावर एक छोटंसं इंद्रधनुष्य डोकावलं, रंगीत वचनासारखं चमकत.

दमल्या पण खुश, दोन्ही बतका घरात पोंगळत आल्या, मागे लहान ओले ठसे टाकत. आजींनी डेज़ीला टॉवेलमध्ये गुंडाळलं आणि विचारलं, 'मग लाडक्या, तुझा पावसाळी दिवस कसा होता?'

डेज़ीचे गाल लाल झाले. 'छान!' ती क्वॅकली. 'पावसाचे दिवस कंटाळवाणे नसतात. ते चिखल नाचासाठीच असतात!' आजींनी तिला घट्ट मिठी मारली, नव्या पाऊस-प्रेमिकेचा अभिमान वाटला.

जेव्हा थेंबांची गाणी ऐकू आली, डेज़ी बूट आणि कोटकडे धावली, कुजबुजली, 'माझ्या चिखल नाचाची वेळ!' आता कोणतेही धूसर ढग तिच्या उड्या-मार आनंदाला शांत करू शकत नव्हते.