सगळं लक्षात ठेवणारी सॅक

विसरभोळा अर्जुन एका बोलक्या जादुई सॅकेच्या मदतीने डबा, गृहपाठ आणि इतर गोष्टी लक्षात ठेवायला शिकतो. सराव, जबाबदारी आणि स्वावलंबनाची ही उबदार गोष्ट आहे.

अर्जुन सतत गोष्टी विसरायचा—डबा, गृहपाठ, चिठ्ठ्या. मग त्याला एक तेजस्वी निळी, बोलणारी सॅक मिळते जी हळूवार आठवण करून देते. तिच्या मदतीने अर्जुन हळूहळू अधिक जबाबदार बनतो. पण खरी जादू सॅकेत नसते; ती सततच्या सरावातून अर्जुनच्या स्वतःच्या स्मरणशक्तीत निर्माण होते.

अर्जुन सहा वर्षांचा होता. त्याचे कुरळे काळे केस आणि तेजस्वी तपकिरी डोळे होते. पण तो सारं काही विसरत राहायचा! त्याला वाटत होतं, काश माझ्या मेंदूत एखादं जादूचे बटण असतं जे सर्व आठवण करून देईल.

एक दिवस तो आपला डबा घरीच विसरला आणि त्याला मित्रांशी खाऊ बदलावा लागला. 'अरे बापरे,' तो हसला, 'मी तुझा सॅंडविच खाऊ का?'

त्या आठवड्यात दोनदा त्याचे गृहपाठ हरवले. त्याने रिकाम्या बॅगकडे पाहून तक्रार केली, 'अरे, पुन्हा का! यावेळी कुठे गायब झालं?'

पुढच्या सकाळी अर्जुन कुजबुजला, 'माझ्यासाठी कोणीतरी गोष्टी लक्षात ठेवायला हवं.' तेवढ्यात दरवाजात एक छोटं बॉक्स दिसलं. धक्कादायक पार्सल!

आत एक तेजस्वी निळी सॅक होती, तिच्या झिपांवर तारे चमकत होते. चिठ्ठीवर लिहिलं होतं, 'प्रिय अर्जुन, तू जे विसरशील ते मी लक्षात ठेवीन.' अर्जुन खिदळला, 'विचार करणारी सॅक? खरंच?'

थोड्या वेळाने त्याने गृहपाठ सोफ्यावर टाकला आणि खेळायला धावत सुटला. गेटजवळ एक छोटीशी कुजबुज झाली, 'श्श्… अर्जुन, गृहपाठ!' तो दचकून वळला.

सॅक हलली! 'गृहपाठ,' ती हळूच म्हणाली. अर्जुन धावून परत गेला, वही उचलली आणि उद्गारला, 'अरे वा! तुला खरंच आठवतं!'

त्या दिवसापासून सॅक गोड आवाजात आठवण करून द्यायची: 'पाण्याची बाटली! डबा! वाचनालयाची पुस्तक! आईला चिठ्ठी दे!' अर्जुन तिच्या मदतीच्या आवाजावर हसत असे.

लवकरच मॅडम जास्त हसायला लागल्या आणि आईचा त्रास कमी झाला. विसराळू अर्जुन आता जबाबदार अर्जुन बनत होता, त्याच्या गप्पिष्ट सॅकेमुळे.

एक गडबड संध्याकाळी त्याने घाईघाईत सॅक भरली आणि दाराकडे धावला. शांतता. सॅककडून काहीच आवाज नाही. अर्जुन भुवया उंचावत म्हणाला, 'अरे, तू झोपलीस का?'

त्याने आत डोकावलं. सगळं होतं— गृहपाठ, डबा, पाणी, पुस्तक. अर्जुन चमकत म्हणाला, 'हे मी स्वतः केलं!'

त्याने सॅकला मिठी मारली. 'धन्यवाद,' तो म्हणाला. 'तू माझी सतत सरावात मदत केलीस, त्यामुळे माझा मेंदू मजबूत झाला.'

झिप हसल्यासारखी वाकली. ती हलकेच म्हणाली, 'बरोबर. मी तुझी मदतनीस होते, कायमची स्मृती नाही. आता तू स्वतः करु शकतोस!'

त्यानंतर सॅक अगदी कमी बोलू लागली. अर्जुनला आता आठवणींची गरज उरली नव्हती. त्याचा स्वतःचा मेंदू आता चमकायचा आणि सगळं लक्षात ठेवायचा.