कोको त्या मांजराला गडगडाटाची भीती वाटायची

मोठ्या वादळात कोकोला भीती वाटते, पण त्याची मैत्रीण मिरा त्याला वीज दिसली की मोजायला आणि हळू, शांत श्वास घ्यायला शिकवते. मैत्री, धैर्य आणि शांत राहण्याच्या छोट्या युक्त्यांची ही उबदार गोष्ट आहे.

कोको हे एक लहान, फिकट क्रीम रंगाचे मांजर पिल्लू आहे ज्याला उन्हाळी दिवस, गवतावर उड्या मारणे आणि फुलपाखरांमागे धावणे खूप आवडते. पण एके दिवशी मोठ्या गडगडाटी वादळामुळे तो घाबरून पलंगाखाली लपून बसतो. त्यावेळी त्याची मैत्रीण मिरा त्याच्याजवळ येते आणि त्याला आरामदायक जागा, मोजण्याचा खेळ आणि शांत श्वास घेण्याची युक्ती दाखवते. वीज आणि गडगडाट यांमधले अंतर मोजताना कोकोला वादळ हळूहळू दूर जात आहे हे कळते. मिराच्या सोबतीने त्याची भीती कमी होते, श्वास शांत होतो आणि त्याला धैर्याची नवी जाणीव होते. भीतीच्या क्षणी साथ, हळू श्वास आणि साध्या पद्धती किती मदत करू शकतात, याची ही प्रेमळ कथा आहे.

कोको हे लहानसं फिकट क्रीम रंगाचं मांजर पिल्लू होतं, ज्याला उन्हाळी दिवस खूप आवडायचे. तो हिरव्या गवतावर उड्या मारायचा, रंगीबेरंगी फुलपाखरांमागे धावायचा आणि खाली पडणाऱ्या पानांबरोबर गोल गोल फिरायचा. गरम उजेडात सगळं काही आनंदी आणि सुरक्षित वाटायचं.

एका दुपारी काळसर ढग जमू लागले. आकाश प्रचंड ढोलासारखं घरघरू लागलं. कोकोनं खेळ थांबवला, त्याची कानं फडफडली, आणि तो वरच्या काळ्या आकारांकडे पाहत राहिला, हा भयानक आवाज काय असावा याचा विचार करत.

धडाम! प्रचंड गडगडाटाने घर हलले. कोकोचा लोकर फुललेल्या फुगीर फुलासारखा फुगला आणि शेपटी ताठ झाली. भीतीने 'म्यांव' करत तो झटकन पलंगाखाली पळाला. त्याचे हृदय ठोका-ठोका-ठोका धडधडत होते.

पलंगाखाली बसून कोकोने विचार केला, 'तो मोठा आवाज परत आला तर मी बाहेरच जाणार नाही.' त्याने गरजणाऱ्या ढग राक्षसांची कल्पना केली आणि तो थरथर करत गोल गोळा होऊन बसला.

त्या संध्याकाळी वर्षातील सगळ्यात मोठं वादळ आलं. आकाशात वीज चमकताना चमचमणाऱ्या रंगीत क्रेयॉन्ससारख्या तिरक्या रेघा काढत होती. प्रत्येक चमक्यानंतर इतका जोरदार गडगडाट होत होता की खिडक्या खडखडल्या आणि कोको आणखीन थरथरला.

पलंगाखाली एक मऊ हात सरकला. तो मिराचा होता, कोकोची सहा वर्षांची मैत्रीण. तिच्या तपकिरी डोळ्यांत गरम कोकोपेयासारखी शांतता होती. तिने हळूच कुजबुजले, 'हाय छोट्या मित्रा. मी इथे आहे. चला एकत्र धैर्य दाखवू.'

'तुला भीती वाटतेय का?' तिने विचारलं. कोकोने एक छोटं 'म्यांव' केलं, ज्याचा अर्थ 'हो' होता. मिराने माना हलवली. 'ठीक आहे. मला देखील कधी कधी भीती वाटते.' ती जमिनीवर बसली, अर्धी पलंगाखाली, आणि तिचा स्वेटर कोकोच्या लोकराला अलगद लागला.

मिराने एक मऊ ब्लँकेट आणि तिचं छोटंसं उशी कोकोजवळ ढकलली. 'हे आपलं आरामदायक वादळ तंबू आहे,' ती म्हणाली. कोकोने हुंगळलं; त्यात उन्हाची आणि साबणाची छान सुगंध होती. त्याला लगेचच थोडं सुरक्षित वाटलं.

आखड उजेडाने खोली लखलखली. 'आपल्याला वीज दिसली की आपण मोजू,' मिरा म्हणाली. त्यांनी सुरुवात केली, 'एक… दोन… तीन…' चार म्हणण्यापूर्वीच गडगडाट झाला. कोकोची कानं खाली वाकली, पण तो मोजत राहिला.

'ऐकलं का?' मिरा म्हणाली. 'संख्या मोठी झाली की वादळ दूर जात आहे.' पुन्हा एक चमक! पुढच्या गडगडाटापूर्वी त्यांनी सहा पर्यंत मोजलं. कोकोने डोळे मिचकावले—गडगडाट खरंच लांब गेला होता!

ते खेळ चालू ठेवत राहिले: वीज दिसली की मोजा, आवाज ऐक. दरवेळी अंतर वाढलं, कोकोचे मिशा कमी लटकले आणि शेपटी मोकळी झाली. भितीदायक वादळ आता आकडे आणि मजेशीर गाणं झालं.

'पाहिलंस ना, धैर्यवान मांजरी?' मिरा हसली, त्याचा पाठ हलकेच चोळत. 'वादळ आपल्याला इजा करू शकत नाही. ते फक्त आवाज आणि प्रकाश आहे.' कोकोचा श्वास हळूहळू शांत झाला. त्याने आत श्वास घेतला, एक-दोन-तीन-चार, आणि बाहेर सोडलं, एक-दोन-तीन-चार.

मिराने पुन्हा शांत श्वास कसा घ्यायचा ते कोकोला दाखवलं. दोघांनी हळूहळू आत हवा घेतली आणि वाढदिवसाच्या मेणबत्त्या विझवताना जसं करतो तसं बाहेर सोडली. आरामदायक पलंगाखाली कोको हलकेच गूळगूळ करत होता, मिराच्या सौम्य लयेशी जुळत.

लवकरच पाऊस हलक्या 'टप-टप' मध्ये बदलला. गडगडाट लांब जात असलेल्या गाडीच्या आवाजासारखा दूर सरकला. कोकोच्या डोळ्यांवर झोप येऊ लागली, आणि तो मिराच्या हातावर विसावला, झोपाळू, कृतज्ञ गूळगूळ पुटपुटत.

त्या रात्रीनंतर ढग गर्जले की कोकोला अजूनही थोडं शिरशिरी वाटायची, पण त्याला मिराची युक्ती आठवायची: चमक मोज, हळू श्वास घे, आणि जवळ कुडकुड. प्रत्येक वादळ थोडंसं लहान वाटायचं.

आता, जेव्हा पाऊस छपरावर ठेपठेप वाजतो, तेव्हा कोको आपलं धैर्य उंचावतो. मिरा त्याच्यासोबत असते, तेव्हा वादळ मैत्रीपूर्ण संगीतासारखं वाटतं, आणि छोटं मांजर पिल्लू जाणतं की तो कधीच एकटा नाही.