गीगी शेळीचं वाकडं शिंग

गीगीला तिचं एक वाकडं शिंग वेगळं वाटत असतं, पण एका दिवशी तेच टुटूच्या पाठीची खाज काढायला कामी येतं. ही गोड गोष्ट वेगळेपण हीच आपली खास ताकद असू शकते, हे शिकवते.

गीगी शेळी रोज तळ्यात स्वतःकडे पाहून विचार करायची—तिची दोन्ही शिंगं सारखी का नाहीत? एक सरळ आणि दुसरं थोडंसं वाकडं. तिला वाटायचं, सगळे तिच्या वाकड्या शिंगाकडे पाहतील आणि हसतील. पण जेव्हा टुटू शेळ्याच्या पाठीला भयंकर खाज येते आणि कुणालाच मदत करता येत नाही, तेव्हा गीगीचं ते वाकडं शिंगच उपयोगी पडतं. त्या क्षणी गीगीला कळतं की तिच्यातलं वेगळेपण हे काही कमीपण नाही—तेच तिचं खास, उपयुक्त आणि प्रेमळ वैशिष्ट्य आहे.

गीगी शेळीला दोन लहान शिंगं होती. एक उंच आणि अगदी सरळ उभं होतं. दुसरं छोट्या काठीसारखं बाजूला वाकलेलं होतं. ते तुटलेलं किंवा चुकीचं नव्हतं. ते फक्त थोडं वाकडं होतं.

दर सकाळी गीगी तळ्यात डोकावायची. ती उसासे टाकायची, 'माझी दोन्ही शिंगं सारखी का नाहीत?' पाणी हलायचं, आणि तिच्या चिंता पण डोलायच्या.

कडक उन्हाच्या टेकडीवर तिचे मित्र उड्या मारत आणि हसत होते. गीगीही गेली, पण तिने डोकं लपवलं. 'सगळे माझ्याकडे पाहतील का?' तिने विचार केला. 'ते माझ्या वाकड्या शिंगावर हसतील का?'

एका आल्हाददायी दुपारी शेळ्या मऊ हिरव्या गवतावर धावू लागल्या. ढग कापसासारखे तरंगत होते आणि वातावरणात खसखसून हसू पसरलं होतं.

अचानक टुटू शेळा एका खाली वाकलेल्या झाडाखाली थांबला. 'अरे! माझ्या पाठीला फार खाज येतेय!' तो डावीकडे-उजवीकडे वळत कुरकुरला. झाडाची सालीसुद्धा त्या जागेपर्यंत पोहोचत नव्हती.

मित्र धावून आले. कुणी खुरांनी खरवळलं. कुणी नाकाने ढकललं. कुणी काठीने टोचलं. काहीही चाललं नाही. खाज तशीच राहिली आणि टुटू किड्यासारखा वळवळत राहिला.

गीगी शांतपणे बघत होती. तिला जाणवलं, तिचं वाकडं शिंग तर छोट्या पाठ-खाजवणीसारखं दिसतंय. कदाचित हे मदत करू शकेल!

ती धाडसाने पुढे आली. 'मी प्रयत्न करते,' तिने हलक्या आवाजात म्हटलं. गीगीने आपलं वाकडं शिंग नीट लावलं आणि घास-घास-घास, अगदी बरोबर त्या ठिकाणी खाजवून दिलं.

'आह्ह, मस्त!' टुटूने हुश्श करत श्वास सोडला. इतर शेळ्यांनी आनंदात जल्लोष केला. 'गीगी, तुझं शिंग कमाल आहे!' त्यांनी आश्चर्याने चमकणाऱ्या डोळ्यांनी ओरडून सांगितलं.

गीगीच्या मनात अभिमानाची उबदार लहर उठली. तिचं शिंग विचित्र नव्हतं—ते उपयुक्त होतं! लवकरच एक छोटी रांग लागली. प्रत्येक मित्राला हलकं खरवळ आणि मोठं हसू मिळालं.

आणखी शेळ्या धावत आल्या. 'माझं कान चुरचुरतंय!' 'माझा खांदा पण!' गीगी हसली आणि एकामागोमाग एक सगळ्यांना मदत केली, जोपर्यंत सगळे सुखावले नाहीत.

त्या संध्याकाळी मित्रांनी तिला 'गीगी, महान खाज काढणारी शेळी!' अशी हाक मारली. ती तळ्यात पाहत होती आणि परत हसणारी शेळी अभिमानाने दिसत होती.

एक शिंग सरळ, एक शिंग वाकडं, दोन्ही छान. आता गीगीला कळलं की वेगळं असणं तिला खास, उपयुक्त आणि सर्वांची लाडकी बनवतं.