द ख्रिसमस विश जार

मिस टिन्सेलच्या वर्गात मुलं स्वतःसाठी नव्हे, तर इतरांसाठी प्रेमळ इच्छा लिहून एका क्रिसमस विश जारमध्ये टाकतात आणि दयाळूपणाची खरी जादू अनुभवतात.

मिस टिन्सेलच्या सजलेल्या वर्गात एक खास क्रिसमस विश जार येतो. नियम साधा पण हृदयस्पर्शी असतो—स्वतःसाठी इच्छा नाही, फक्त दुसऱ्याच्या चेहऱ्यावर हसू आणेल अशी इच्छा. मुलांच्या मजेशीर आणि प्रेमळ चिठ्ठ्यांनी जार भरत जातो, आणि त्या इच्छांची ऊब वर्गातून घराघरांत पोहोचते. कुटुंबेही या दयाळू भावनेत सहभागी होतात आणि छोट्या कृतींमधून सणाला खरी चमक मिळते.

मिस टिन्सेलचा वर्ग जणू छोटासा उत्तर ध्रुवच वाटत होता. कागदी बर्फफुले वरती नाचत होती आणि एका छोट्या झाडावर सोनेरी दिवे चमकत होते. आतले सगळे जण उबदार आणि ख्रिसमससाठी खूप उत्साही होते.

एका थंड सकाळी मिस टिन्सेल पारदर्शक कुपी लाल चमकदार फितीने बांधून आणली. 'हे आपले क्रिसमस विश जार आहे,' त्या म्हणाल्या. प्रत्येक मुलगा-मुलगी आश्चर्याने मोठ्ठे डोळे करून जवळ झुकला.

त्या एक कोमल नियम जोडला: 'स्वतःसाठी इच्छा नाही करायची.' खोली शांत झाली. लिओ कुजबुजला, 'म्हणजे आपण दुसऱ्यांसाठी इच्छा करायच्या?' मिस टिन्सेलने मान हलवली. 'हो, ज्यामुळे दुसऱ्याच्या चेहऱ्यावर हसू येईल अशी काहीतरी इच्छा करा.'

मुलांनी रंगीबेरंगी चिट्ट्या आणि क्रेयॉन्स उचलले. जार लगेच भरू लागला. काही इच्छा मजेशीर होत्या: 'माझी मांजर ख्रिसमस गाणी गायली तर मजा येईल!' दुसरीवर लिहिले होते, 'माझा लहानभाऊ अख्खी रात्र झोपो, कृपया!' खोलीत खसखसून हशा पसरले.

इतर इच्छा प्रेमळ होत्या: 'आजोबांचे गुडघे दुखायला बंद व्हावेत.' काच उजळू लागली. रियाने लिहिले, 'माझ्या एकट्या शेजाऱ्याला जेवण वाटायला कुणीतरी सोबत मिळो.' जार आणखी चमकू लागला.

जार भरत गेले तसे ते चमचमू लागले, जणू आतला प्रेमभाव त्याला जाणवत होता. 'पाहिलंत?' मिस टिन्सेल म्हणाल्या. 'तुमच्या दयाळू इच्छा आधीच काम करत आहेत.' 'कशा?' वर्गाने विचारले. 'त्या हृदये उबदार करतात,' त्या हलकेच म्हणाल्या.

शाळा सुटल्यावर मुलांनी आपल्या कुटुंबांना विश जारबद्दल सांगितले. थोड्याच वेळात स्वयंपाकघरात आणि झाडाखाली नवीन कुप्या दिसू लागल्या. आई-बाबा, भाऊ-बहिणी सगळे त्यात प्रेमळ इच्छा टाकू लागले.

कुटुंबांनी चिट्ट्या वाचल्या आणि कृती केली: त्यांनी शेजाऱ्यांसाठी कुकीज बनवल्या, आजी-आजोबांना फोन केले, चमकदार 'धन्यवाद' पत्रे लिहिली आणि भरपूर मिठ्या दिल्या. अशा खऱ्या कृतींनी सणाला खरी चमक दिली.

क्रिसमसच्या सुट्टीनंतर शाळा पुन्हा भरली तेव्हा मिस टिन्सेल म्हणाल्या, 'तर मग, विश जार चाललं का?' त्यांनी अजूनही चमकणारी काच हातात धरली आणि उत्तराची वाट पाहिली.

'हो!' वर्ग आनंदाने ओरडला. 'आत्तापर्यंतचा सर्वोत्तम ख्रिसमस होता,' लिओ हसत म्हणाला. 'सगळेजण हसत होते,' रिया म्हणाली. मिस टिन्सेलचा चेहरा उजळला, कारण त्यांना माहित होते की या प्रेमळ हृदयांनी खऱ्या ख्रिसमसची जादू निर्माण केली.

शिकवण: जेव्हा आपण इतरांची काळजी घेतो तेव्हा ख्रिसमसची जादू फुलते. सर्वात मोठी भेट वस्तू नाही, तर आपण देणारी दयाळू भावना आहे.